B1 Dutch - SS399 - Podcast De Dag: de lange arm van de Ir… (Nima) - Learn Dutch

Veel plezier met deze podcast.

Nou, lotte stond met haar ortjes in aan de rand van het plein.

Flak bij het binnenhof.

Niet om te shoppen of zo, maar omdat ze een uur moest doden,

voordat ze naar een kleine luisteravond zou gaan,

in een zaltje achter een oude platewinkel in het Seaheld en Quartier.

Ze hadden papieren beker muntee in haar hand.

En ze deed net als ze heel geïnteresseerd was in de koppen van een gratis krant.

Ja, gewoon de krant lezen, lekker Nederland,

zoals of je daarmee ook meteen verstand krijgt van de wereld.

In haar tas zat een stroopwafel die al een beetje zacht was geworden.

Dat vond ze eigenlijk wel fijn.

Zachte stroopwafel is troostvoer, net haagelslag als onbijt, simpel, maar het werkt.

Toch voelde ze een klein knopje in haar buik.

Want ze had het idee dat iemand haar al een tijdje aankek.

Jo, en toen trillde haar telefoon.

Een melding.

Podcast de dag, de lange armen van de Iraanse ex-crone prince.

Lotte tikte meteen op afspelen.

In het zaltje later zat een man met een pet scheef op zijn hoofd,

naast een vrouw die steeds met haar sleutel bos speelde.

Ik ben Samira, zij ze zacht.

En dit is Nima, Nima knikten, maar zijn ogen bleven bij de deur hangen.

De podcast begon.

Het ging over invloed.

Over mensen die denken dat ze overal bij kunnen.

Zelfs ver weg.

Over angst die meereist.

Zonder koffer.

Lotte voelde haar nek warm worden.

Daas ook wat.

Vluisterde ze.

Hoe kan iemand zo lang zo ver nog macht hebben?

Nima halde zijn schouders op.

Omdat mensen denken dat stilteveilig is.

Precies op dat moment gingen achterin een stoel schuiven.

Niet hart maar net hart genoeg.

Samira kijk op.

Ken jij die man?

Vroeg ze?

Lotten draaiden zich om.

En zag een gast met een te nette jas.

Als of hij per ongeluk in een reclame was beland.

Hij hield zijn telefoon recht op.

Als of hij iets filmde.

Toen lotten hem aan keek.

Stopt de hij snel.

En deed als of hij een bericht typte.

Kom op zeg.

Montpel de lotten.

Dit voelt zo glat als een grootse kaas.

Samira boog naar lotten toe.

Kun je straks met mij meelopen naar de haaringkraam op de hoek.

Doen als of we gewoon praten.

Ze probeerde te glimlachen.

Maar haar vingers trilden.

Ja, zij lotten.

Dat kwam goed uit, want ik had toch al trekk.

Buiten bij de kraam bestelde ze haaring.

Nima bleef iets achter.

Lotten hield.

haar ove chipkaart al in haar hand.

Puur voor het idee dat ze zo weg kon.

De man met de nette jas stond ineens ook bij de kraam.

Twee zonder ui.

Zij hij terwijl hij Samira net iets te lang aan keek.

Achteraf gezien was dat het moment waarop lotten begreep, wat een lange arm echt betekent.

Niet een verhaal in je oortjes, maar iemand die te dichtbij komt.

Als of hij jouw ruimte op eist.

Zoals zo vaak deed ze iets kleins dat toch verschil maakten.

Ze keek de man recht aan en zij hart genoeg.

Hey, we gaan zo een terrasje pakken en jij gaat niet mee.

Duidelijk.

De verkoper grinnikten.

Nima kwam naast Samira staan.

Schouders breet.

Net zo stevig als een Hollandse dijk.

De man keek weg draaiden zich om en liep door.

Later, toen lotten haar laatste hapharing door slikten, voelde ze de knop in haar buik losser worden.

Niet omdat alles veilig was, maar omdat ze had gekozen om niet stil te blijven.

Lekker bezig dacht ze, dit is het.

Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op Dutchfluency.com.

De tulip trainer heeft het klaar staan voor interactief oefenen.

Tot morgen.