Protesters on the Tracks

Hallo allemaal.

Ik ben Rick, jullie leraar uit Den Haag.

Vandaag vertel ik een verhaal over wachten op het station.

Het verhaal gaat over Johan.

Johan is een man van veertig jaar oud.

Hij werkt op een groot kantoor in Utrecht.

Het is vrijdagmiddag, vijf uur.

Het is buiten koud en donker.

Johan is moe.

Hij heeft heel hard gewerkt.

Hij heeft vandaag veel e-mails geschreven en veel gebeld.

Nu wil hij graag naar huis.

Hij woont in Den Haag.

Zijn huis is warm en rustig.

Johan loopt het grote station in.

Het is Utrecht Centraal.

Het station is heel druk.

Overal zie je mensen.

Mensen lopen snel naar hun trein.

Ze dragen dikke jassen tegen de kou.

Johan ziet een rode jas en een blauwe jas.

Mensen praten hard.

Je hoort de schoenen op de vloer.

Tik, tik, tik.

Johan ruikt verse koffie en zoete koeken.

De geur is heel lekker.

Hij heeft honger en hij heeft het koud.

De koude wind waait door de hoge hal.

Voordat hij naar de trein gaat, koopt hij koffie bij een kleine winkel.

De winkel heeft veel lichten.

Achter de kassa staat een vrouw.

Ze heet Anna.

Ze heeft blond haar en een vriendelijke lach.

"Hallo, mag ik een grote zwarte koffie, alsjeblieft?" vraagt hij.

"Natuurlijk," zegt Anna vriendelijk.

"Mag ik ook een kleine ronde koek?" vraagt Johan.

Hij heeft echt honger.

"Ja hoor, dat is lekker," zegt Anna.

"Dat is dan samen vijf euro." Johan betaalt met zijn pinpas en pakt zijn beker koffie en zijn koek.

"Dank je wel.

Een heel fijne dag nog," zegt Johan.

"Jij ook, en veel succes met de reis," zegt Anna.

Johan loopt de hoge trap op naar perron vijf.

Hij kijkt naar het grote blauwe bord.

Zijn trein gaat over tien minuten.

Dat is mooi op tijd.

Hij zoekt een plekje om te staan.

Hij neemt een slokje van zijn koffie.

De koffie is heet en heel lekker.

Hij neemt ook een hapje van zijn koek.

De zoete koek smaakt goed.

Iedereen op het perron wacht op de trein.

Sommige mensen kijken op hun telefoon, anderen lezen een krant.

Een jonge vrouw luistert naar muziek.

Dan klinkt er een hard geluid.

Het is de stem van een vrouw uit de luidspreker.

"Beste reizigers, er rijden helaas geen treinen." Johan stopt met drinken en luistert goed.

Het is even stil op het perron.

Iedereen luistert.

"Er zijn mensen op het spoor.

Het zijn actievoerders.

Zij protesteren.

Daarom is al het treinverkeer gestopt.

Het is niet veilig om te rijden." Johan kijkt om zich heen.

De andere mensen zijn ook verrast.

Sommige mensen kijken boos.

Een oude man naast Johan zucht diep.

"Nee toch," zegt de oude man.

"Ik wil zo graag naar huis." "Ik ook," zegt Johan.

"Maar we moeten wachten." "Ja, we kunnen helaas niets doen," zegt de oude man.

Johan loopt naar een bankje op het perron.

Hij gaat rustig zitten.

Het is jammer, maar hij is niet boos.

Hij heeft gelukkig zijn hete koffie en zijn zoete koek.

Hij kijkt naar de mensen op het station.

Wachten duurt lang, maar hij heeft de tijd.

Hij pakt zijn telefoon.

Hij stuurt een berichtje naar zijn vrouw.

"Ik ben later thuis.

De treinen rijden niet," schrijft hij.

Johan neemt nog een slokje koffie en wacht rustig af.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.