Een Warme Nacht in de Sporthal

Pieter zit op de bank in zijn woonkamer in Gieten.

Hij kijkt naar een programma op de televisie.

Het is al laat in de avond en hij is moe.

Hij heeft de hele dag in de tuin gewerkt.

Buiten regent het hard en de wind waait om het huis.

Pieter neemt een slok van zijn chocolademelk.

Hij wil eigenlijk al bijna naar bed gaan.

Dan hoort hij plotseling zijn telefoon.

Hij kijkt naar het scherm en ziet de naam van Lotte.

Lotte is de coördinator van het buurthuis in het dorp.

Pieter neemt de telefoon snel op.

Hoi Lotte, wat is er aan de hand?

Vraagt Pieter.

Hoi Pieter, we hebben een probleem, zegt Lotte.

Het centrum in Ter Apel is weer helemaal vol.

Er is daar geen enkele plek meer voor de asielzoekers.

De mensen kunnen daar niet slapen.

Ze komen daarom vannacht naar de sporthal in Gieten.

Kan jij ons komen helpen.

Pieter hoeft niet lang na te denken.

Natuurlijk, ik kom er direct aan, antwoordt hij.

Hij trekt zijn winterjas aan en pakt zijn fietssleutels.

Buiten is het heel erg koud en nat.

De regen slaat hard in zijn gezicht.

Toch fietst hij zo snel mogelijk naar de sporthal.

De straten in het dorp zijn helemaal leeg en donker.

Als hij bij de sporthal aankomt, brandt het licht al.

Er zijn al een paar andere vrijwilligers aanwezig.

Lotte staat bij de ingang met een klembord in haar hand.

Fijn dat je er bent, Pieter, zegt ze met een glimlach.

We moeten snel vijftig veldbedden opzetten.

Daarna moeten we zorgen voor koffie en thee.

Pieter knikt en loopt naar de sportzaal.

Normaal spelen de kinderen uit het dorp hier basketbal of volleybal.

Nu liggen er overal grijze dekens en kussens.

Samen met een oudere man begint hij de bedden uit te klappen.

Het is best zwaar werk, maar ze werken heel goed en snel samen.

Binnen een uur staan alle bedden netjes in lange rijen.

Dit ziet er goed uit, zegt Pieter tevreden.

Ja, we hebben hard gewerkt, antwoordt de oudere man.

Daarna loopt Pieter naar de keuken van de sporthal.

Hij pakt pannen uit de kast en vult ze met water.

Hij zet de pannen op het vuur om thee te maken.

Ook zet hij drie grote kannen met verse koffie klaar.

Hij pakt een doos met koekjes uit de voorraad.

Het ruikt al snel heel lekker naar verse koffie in de hal.

Dat is een fijne geur in de koude nacht.

Ongeveer een half uur later stopt er een grote bus voor de deur.

Pieter kijkt door het raam naar de donkere straat.

De deuren van de bus gaan met een zacht geluid open.

Er stappen veel vermoeide mensen uit de bus.

Het zijn mannen, vrouwen en ook een paar kleine kinderen.

Ze hebben alleen kleine tassen bij zich.

Sommige mensen kijken een beetje bang of onzeker om zich heen.

Lotte opent de deuren van de sporthal.

Welkom, kom maar naar binnen, zegt ze vriendelijk.

De mensen lopen langzaam de warme hal in.

Pieter staat klaar bij een tafel met bekers warme thee.

Hij geeft een beker aan een jonge vrouw met een klein kind.

Ze glimlacht voorzichtig naar hem.

En zegt zachtjes.

Dankjewel.

Pieter ziet aan haar gezicht dat ze heel erg moe is.

Hij voelt een beetje verdriet, maar hij is ook blij dat hij kan helpen.

Het is toch raar, zegt Pieter later tegen Lotte.

We leven in een rijk en veilig land.

Toch moeten deze mensen vannacht in een sporthal slapen.

Dat klopt.

Antwoordt Lotte met een zucht.

Het systeem in ons land werkt niet altijd goed.

Maar vanavond hebben ze in ieder geval een warm bed.

En ze hebben een veilige plek om te slapen.

Dat is voor deze mensen nu even het allerbelangrijkste.

Pieter is het daar helemaal mee eens.

Hij kijkt rustig rond in de zaal.

De meeste mensen liggen inmiddels al op hun bed.

Het is stil geworden in de sporthal.

Alleen het geluid van de harde regen op het dak is nog te horen.

Pieter drinkt zelf ook nog een lekker kopje koffie.

Hij weet dat het een hele lange nacht gaat worden.

Maar hij vindt het absoluut niet erg om wakker te blijven.

Soms moet je gewoon klaarstaan om andere mensen te helpen.

Morgenochtend gaat hij weer naar huis om te slapen.

Voor nu is hij precies op de plek waar hij moet zijn.

Tot de volgende keer.