De Stille Aanval van Alcohol

Het was een koude herfstavond in Den Haag, en ik zat in een klein café met mijn vriendin Sanne.

Buiten waaide de wind door de straten, maar binnen was het warm en gezellig.

De lucht rook naar koffie en versgebakken brood.

Ik hoorde het zachte gesis van de espressomachine en het gekletter van kopjes.

We bestelden elk een glas wijn.

De wijn was rood en diep, als bloed, en het rook naar kersen en hout.

Ik draaide het glas in mijn handen en keek naar het licht dat door de wijn scheen.

Sanne nam een slok en zei: "Weet je, ik las vandaag een artikel van de Volkskrant over alcohol.

Het was best schokkend." Ik keek haar aan en vroeg wat er dan zo schokkend was.

Ze legde haar glas neer en begon te vertellen.

Haar stem was zacht, maar serieus.

"Alcohol laat geen orgaan ongemoeid," zei ze.

"Het begint al in je mond en slokdarm.

De alcohol beschadigt de cellen daar, en dat kan op lange termijn leiden tot kanker.

En dan je maag en lever..." Ze pauzeerde even.

"Je lever moet hard werken om de alcohol af te breken.

Maar als je te veel drinkt, raakt hij overbelast.

Dat kan leiden tot leververvetting, ontstekingen en zelfs cirrose." Ik nam een slok van mijn wijn en voelde me ineens wat schuldig.

De wijn smaakte nu anders, bitterder bijna.

Ik voelde de warmte in mijn keel en dacht aan de cellen die beschadigd raakten.

Sanne ging verder: "En je hersenen?

Alcohol beïnvloedt de communicatie tussen je zenuwcellen.

Het vertraagt je reacties en kan op lange termijn je geheugen aantasten.

Zelfs één glas per dag kan het risico op dementie verhogen." Ze schudde haar hoofd.

"Ik had geen idee dat het zo ingrijpend was." Ik dacht aan mijn vader, die elke avond een biertje dronk.

Ik zag hem voor me, in zijn luie stoel, met een flesje in zijn hand.

Het was een vertrouwd beeld, maar nu voelde het anders.

"Maar een beetje is toch oké?" vroeg ik.

Sanne haalde haar schouders op.

"Het artikel zei dat er geen veilige hoeveelheid is.

Elk glas verhoogt het risico op gezondheidsproblemen.

Vooral voor vrouwen is het risico op borstkanker hoger, zelfs bij matig gebruik." De café-eigenaar, een oudere man met een vriendelijk gezicht, hoorde ons gesprek.

Hij kwam naar onze tafel en zei: "Ik drink al veertig jaar elke dag een whisky.

Maar ik voel me prima." Sanne glimlachte beleefd.

"Dat kan," zei ze.

"Maar iedereen reageert anders.

Sommige mensen hebben geluk.

Anderen niet." Ik staarde naar mijn glas.

De wijn was rood en diep, als bloed.

Het rook naar kersen en hout.

Maar nu voelde het ook een beetje als gif.

Ik dacht aan de keren dat ik te veel dronk op feestjes en me de volgende dag rot voelde.

Sanne vervolgde: "Het artikel zei ook dat alcohol je hart en bloedvaten beschadigt.

Het verhoogt de bloeddruk en kan leiden tot hartritmestoornissen.

En je alvleesklier?

Die kan ontstoken raken, wat heel pijnlijk is." Ik zuchtte.

"Dus eigenlijk is het gewoon slecht voor alles." Sanne knikte.

"Ja, maar we drinken het al duizenden jaren.

Het is onderdeel van onze cultuur.

Het gaat erom dat we ons bewust zijn van de risico's." Ze nam nog een kleine slok.

"Ik ga niet stoppen, maar ik let wel meer op." Buiten begon het te regenen.

De druppels tikten tegen de ramen, een zacht maar aanhoudend geluid.

Ik hoorde de wind die door de straat gierde.

Ik dacht aan alle feesten, borrels en diners waar alcohol een rol speelde.

Zou ik minder moeten drinken?

Het voelde een beetje alsof ik een vriend moest verliezen.

Sanne legde haar hand op mijn arm.

"Het is oké om af en toe te genieten.

Maar we moeten eerlijk zijn over wat het doet." We betaalden en liepen naar buiten.

De regen was koud op mijn gezicht, en de wind voelde scherp.

Ik voelde de druppels op mijn wangen en hoorde het geluid van auto's die door plassen reden.

Ik voelde me een beetje verdrietig, maar ook wijzer.

Alcohol was niet slecht, maar het was wel gevaarlijk.

Het was een stille aanval op je lichaam, en je merkte het pas als het te laat was.

Die avond besloot ik om vaker water te bestellen.

Maar af en toe een goed glas wijn?

Dat zou ik mezelf blijven gunnen.

Met mate.

Terwijl ik naar huis liep, dacht ik na over Sanne's woorden.

Het was vreemd hoe een simpel gesprek je kijk op iets kon veranderen.

Ik voelde de regen op mijn huid en wist dat ik morgen een keuze zou maken.

Thuis aangekomen, zette ik een kop thee en dacht aan mijn vader.

Zou ik hem vertellen over het artikel?

Ik wist het nog niet.

Maar ik voelde dat ik voorzichtiger zou zijn.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.