Amerikanen en de NAVO

RICK: Lekker weertje voor een wandeling in het Vondelpark.

TOM: Zeker weten, de zon schijnt heerlijk.

Kijk, iedereen is buiten.

Ik zie mensen fietsen, hardlopen, en gewoon op het gras liggen.

JULIA: Ja, het is perfect.

Maar mijn koffie to go was wel erg duur.

Ik schrok echt van de prijs.

RICK: Hoeveel was het dan?

Vier euro?

JULIA: Bijna vijf euro!

Voor een normale cappuccino.

Dat is toch niet normaal meer?

RICK: Dat is echt typisch Amsterdam.

In de rest van het land betaal je veel minder voor koffie.

TOM: Precies.

Ik was laatst in een klein dorpje in Brabant.

Daar kreeg ik voor drie euro een grote koffie met een koekje erbij.

JULIA: Zie je wel!

We moeten echt een andere plek zoeken.

TOM: Volgende keer halen we koffie bij de supermarkt.

We nemen een thermoskan mee van thuis.

JULIA: Goed idee, dat is veel goedkoper.

En waarschijnlijk net zo lekker.

Dan sparen we geld voor iets leukers.

RICK: Goed plan.

Dan hebben we meer geld voor… tja, voor wat eigenlijk?

TOM: (Lacht) Voor een nog duurdere koffie volgende week?

Nee, grapje.

RICK: Ik las vanmorgen trouwens een interessant artikel in de krant.

Het zette me aan het denken.

TOM: Vertel, waar ging het precies over?

Iets met politiek, neem ik aan?

RICK: Ja, klopt.

Over de Amerikanen en de NAVO.

JULIA: Oh ja, dat nieuws volg ik ook.

Het is de laatste tijd vaak in de media.

Vooral over het geld, toch?

RICK: Inderdaad.

Het artikel was heel direct.

Ze houden de druk op de bondgenoten hoog.

TOM: Wat bedoel je precies met 'de druk hoog houden'?

Dat ze steeds bellen en e-mails sturen?

RICK: (Lacht) Zoiets, ja.

Maar dan op een politiek niveau.

Ze zeggen steeds weer, in elke vergadering, dat de Europese landen meer moeten doen voor hun eigen veiligheid.

JULIA: Ah, op die manier.

Ze herhalen de boodschap constant, zodat iedereen weet hoe belangrijk het is.

TOM: Ze willen dat we meer betalen, neem ik aan.

Dat is de kern van het verhaal, zoals altijd.

RICK: Precies, ze zijn heel duidelijk.

Ze vinden dat de verdeling van de kosten niet eerlijk is.

JULIA: Het gaat om die twee procent van ons bruto binnenlands product, toch?

Ik hoor dat getal overal.

RICK: Dat is inderdaad de formele afspraak.

Alle NAVO-landen hebben beloofd om twee procent van hun economie aan defensie uit te geven.

TOM: Wat is dat eigenlijk, 'bruto binnenlands product'?

Het klinkt heel ingewikkeld.

RICK: Het is eigenlijk de totale waarde van alles wat we in een jaar in Nederland produceren en verdienen.

Dus die twee procent is een percentage van onze hele economie.

JULIA: Dus als de economie groeit, moeten we ook meer geld aan defensie uitgeven om die twee procent te halen.

Logisch.

TOM: En Nederland haalde dat doel heel lang niet.

We zaten er ver onder, dacht ik.

RICK: Klopt, jarenlang gaven we maar iets van 1,2 of 1,3 procent uit.

Veel te weinig volgens de formele afspraak.

JULIA: We zijn soms een beetje te zuinig.

Of misschien moeten we zeggen: we geven ons geld liever aan andere dingen uit.

RICK: Typisch Nederlands, kijken naar de portemonnee.

We willen altijd de beste deal, de laagste prijs.

Net als met die koffie van jou.

JULIA: (Lacht) Hé, dat is waar!

Ik wil wel veilig zijn, maar ik wil ook geen vijf euro voor een koffie betalen.

Misschien is dat de Nederlandse mentaliteit in het klein.

TOM: Ja, we denken altijd: kan het niet goedkoper?

Dat is niet altijd slecht, maar voor defensie was het misschien niet zo slim.

JULIA: Waarom waren we eigenlijk zo zuinig op defensie?

Hadden we andere prioriteiten?

RICK: Ik denk het wel.

Na de Koude Oorlog dachten veel mensen dat grote oorlogen voorbij waren.

Het geld ging liever naar de zorg, het onderwijs of de infrastructuur.

TOM: Dat is ook heel belangrijk.

Maar nu investeren we wel fors meer.

Ik las dat de uitgaven enorm zijn gestegen.

JULIA: Ja, 'fors meer' is het juiste woord.

De wereld is ook wel veranderd de laatste jaren.

Het voelt minder veilig.

RICK: Dat moest ook wel van de Amerikanen.

Zij zeiden: 'Vrienden, het is tijd om zelf meer te betalen.

Wij kunnen en willen niet alles alleen doen.' TOM: En de situatie in Oekraïne heeft natuurlijk alles veranderd.

Toen zag iedereen dat de wereld niet zo veilig was als we dachten.

JULIA: Begrijpelijk, zij betalen het grootste deel.

Als je kijkt naar de totale uitgaven van de NAVO, dan is het aandeel van Amerika gigantisch.

RICK: Precies.

Zij hebben het grootste leger, de meeste vliegtuigen, de meeste schepen.

Het is logisch dat ze willen dat de Europese bondgenoten ook hun verantwoordelijkheid nemen.

TOM: Dus die twee procent norm is een manier om de kosten eerlijker te verdelen.

Het is een duidelijke afspraak die voor iedereen geldt.

JULIA: Ik vraag me af of we die twee procent nu wel halen.

Weet iemand dat?

RICK: Volgens de laatste berichten wel, of we zitten er heel dichtbij.

De regering heeft de budgetten flink verhoogd.

We kopen nieuw materieel en nemen meer personeel aan.

TOM: Dat is goed nieuws voor de NAVO, denk ik.

En voor onze eigen veiligheid.

Het geeft een signaal dat we de afspraken serieus nemen.

JULIA: Zeker.

Het is beter om een betrouwbare partner te zijn.

Een bondgenoot waar je op kunt rekenen.

Dat is ook veel waard.

RICK: Absoluut.

Uiteindelijk is de NAVO een team.

En in een team moet iedereen zijn deel doen.

De Amerikanen, maar wij, de Europese bondgenoten, ook.

TOM: Nou, van dure koffie naar de NAVO.

Een typisch gesprek voor ons, zo op de zondagmiddag.

JULIA: (Lacht) Ja, we lossen de wereldproblemen wel even op tijdens een wandeling in het Vondelpark.

Zullen we nu over iets lichters praten?

Wat eten we vanavond?

RICK: Goed idee.

Laten we het daar over hebben.

Ik heb wel zin in pizza.

TOM: Pizza klinkt perfect.

Niet te duur, hoop ik?

JULIA: (Lacht) We blijven Nederlanders, hè?

Altijd kijken naar de portemonnee.

Tot de volgende.

Alle transcripten en meer Nederlandse verhalen op Dutch Fluency, dutchfluency.com slash transcripts.