Politie vindt zes verstekelingen in vr… (HET)

Dit is het moment om samen verder te oefenen. En lekker te blijven groeien. Bedankt luisteraars.

Nou, Lars, stond vroeg in de avond bij de verboot terminal, met een veel te grote weekendtas,

en een klein notitieboekje in zijn jaszak.

Hij kwam uit het zeeheldenquartier en had net nog even langs het plein gelopen, waar de lampen al aan waren,

in zijn hoofd hoefen de hij Engels de zinnen, omdat hij morgen een korte taalcursus zou doen aan de overkant.

De lucht roken naar diesel en natau, en ergens pipte een metaalding als of het klaagte.

Lars voelde zich een beetje stoer, maar ook gespannen. Hij hield zijn tikket stevig vast,

als of het anders wegkomwaaien. Oké, zij hij zacht, gewoon wachten en niet stressen.

Naast hem zat een man op een bankje met een thermosflash, die knikte naar Lars,

als of ze samen in hetzelfde verhaal zaten.

Jo, en toen kwam er ineens beweging.

Twee politiewagens, reden het terrein op en stopten bij een vrachtwagen, niet ver van de slagbouw.

Er sprong een agent uit en hij deed een teken naar de chauffeur.

De chauffeur stapt de uit en zijn schouders gingen omhoog.

Zo van, ik snap er niks van.

Wat is er? Vroeg Lars aan de man met de thermosflash.

Ze kontroleren soms, zij de man.

Maar dit lijkt serieus.

Toen horen Lars een harde klap, de deur van de vrachtwagen ging open.

Een agent schee met een lamp naar binnen.

Lars zag alleen donker en een paar dozen.

Maar toen bewogen er iets, eerst een hoofd, toen nog een en nog een.

Het ging snel.

Zes mensen kwamen voorzichtig naar buiten, als of ze niet wisten of ze mochten ademen.

Zes verstekelingen, zij iemand achter Lars.

Een vrouw met een gele schaal vluisterde het, maar het klonk toch als een grote zin.

Een agent sprak rustig.

Kom maar rustig aan. Hier.

Hij was naar een plek uit de wind.

De mensen hadden dunne jassen en één persoon had een klein blikje met papermuntjes in zijn hand.

Als of dat het enige veilige was, Lars slikte.

Dat is toch gevaarlijk? Zij hij.

De man met de thermosflash bromde.

Daar is ook wat.

In zo'n wagen.

Uren lang.

De chauffeur zijn boos.

Ik heb dit niet gedaan.

Ik zweer het.

Een agent antwoorden.

We bekijken het stap voor stap.

Lars horde een portafoon kraakken.

En het geluid maakte alles nog echter.

Heee, later die avond mocht Lars toch aan boord.

Hij liep langzaam, want zijn benen voelde slap.

In de wachtruimte kocht hij een stroopwafel, maar hij proefde bijna niks.

Hij dacht aan die zes mensen en aan hoe stil ze daar uitzagen.

Op het deck belden hij zijn docent van de cursus.

Ik ben later, zij Lars, maar ik kom.

En ik heb iets gezien vandaag.

Ik wil morgen extra goed mijn woorden gebruiken.

De docent lachten zacht.

Lekker bezig.

Dit is het Lars.

Taal is ook helpen.

Lars kijk naar de lichte in de verte en adem de deep in.

Hij voelde zich klein, maar ook vast beraden.

En heel even dacht hij.

Misschien is een reis niet alleen voor jezelf.

Nou.

Het volledige transcript is gratis te lezen op Dutchfluency.com.

En de tulip-trainer staat klaar om samen interactief te oefenen.

Tot morgen.

Lekker blijven oefenen en geniet van de rit.