Een veilige haven in de chaos

RICK: Proost, mensen.

Op een zonnige middag.

EMMA: Proost.

Fijn dat we even konden afspreken, zeg.

LARS: Zeker.

Ik had wel even een pauze nodig van mijn werk.

EMMA: Was het weer zo stressvol op kantoor vandaag?

LARS: Ja, echt niet normaal.

Ik zat de hele ochtend in lange vergaderingen.

Dan is dit terras een stuk beter.

RICK: Dat geloof ik meteen.

Even lekker ontspannen in de zon.

Ik las net trouwens iets heel interessants op mijn telefoon.

EMMA: O, ik ben benieuwd wat je nu weer hebt gevonden.

LARS: Vast iets over de verleden tijd of naamvallen.

RICK: Haha, heel grappig.

Nee, het ging over Amsterdam.

EMMA: Nou, vertel maar.

Wat is er nu weer met de hoofdstad.

RICK: Een toerist schreef dat Amsterdam zo ontspannend was.

LARS: Ontspannend.

Die is zeker niet met de trein gekomen.

EMMA: Of door de Kalverstraat gelopen op een zaterdag.

Dat is echt een nachtmerrie als je rust zoekt.

LARS: Klopt.

Ik was er vorige week nog.

Iedereen loopt tegen je aan en niemand kijkt uit.

Dat vind ik absoluut niet ontspannend.

RICK: Dat is het grappige.

De schrijver is autistisch.

EMMA: Oké, dat is een perspectief dat je niet vaak hoort.

LARS: En waarom was het dan zo relaxed voor die persoon.

RICK: De sfeer.

De 'leven en laten leven' mentaliteit, blijkbaar.

EMMA: Daar kan ik me wel iets bij voorstellen, eerlijk gezegd.

LARS: Hoe bedoel je dat precies.

EMMA: Nou, niemand kijkt hier echt op van iets vreemds.

Vorige week zag ik iemand in een felgekleurde pyjama de hond uitlaten.

Niemand zei er iets van.

LARS: Haha, ja, of mensen die luid zingend op de fiets zitten.

Dat soort acceptatie is wel typisch voor deze stad.

RICK: Precies.

De schrijver voelde zich hier veiliger dan thuis in Engeland.

LARS: Dat vind ik toch een gewaagde uitspraak, hoor.

EMMA: De vergelijking was interessant.

Liever tussen blowende mensen lopen...

RICK: ...dan tussen groepen dronken, agressieve mensen.

LARS: Oké, als je het zo stelt, wordt de keuze wel makkelijker.

EMMA: Precies.

Het gaat om de onderliggende sfeer.

Die is minder confronterend.

RICK: Ja, er zou hier meer ruimte zijn om 'anders' te zijn.

Die acceptatie is blijkbaar heel belangrijk.

LARS: Ik vraag me af of dat acceptatie is, of gewoon onverschilligheid.

Soms denk ik dat mensen het gewoon te druk hebben met zichzelf.

RICK: Dat kan kloppen.

Dat is misschien een vorm van onverschilligheid.

Maar voor de persoon in kwestie voelde het als vrijheid.

Niemand wees naar hem op straat.

EMMA: Maakt dat voor het gevoel van die persoon echt uit.

RICK: Dat is een goede vraag.

Het resultaat is hetzelfde, denk je niet.

LARS: Misschien wel.

Desalniettemin vind ik het een romantisch beeld.

EMMA: Elke grote stad heeft zijn problemen, dat ontkende de schrijver ook niet.

RICK: Het ging puur om het gevoel van persoonlijke veiligheid en rust.

LARS: Een soort nervensysteem dat tot rust komt, werd er gezegd.

EMMA: Dat is toch mooi.

Dat een stad dat kan doen voor iemand.

RICK: Ik vond het wel treffend.

Het zou door een Nederlander geschreven kunnen zijn.

Dat is weer een heel ander perspectief.

LARS: Die nuchterheid is wel een beetje ons handelsmerk, ja.

EMMA: Hoewel we ook goed kunnen klagen, laten we eerlijk zijn.

We klagen over het weer, over de treinen, over alles eigenlijk.

RICK: Zeker.

Naarmate we ouder worden, klagen we alleen maar meer.

LARS: Spreek voor jezelf.

Ik ben de vrolijkheid zelve.

EMMA: Haha, ja, mits je je eerste kop koffie op hebt.

Zonder koffie ben jij ook niet erg ontspannend gezelschap.

RICK: Ik denk wel dat de 'live and let live' houding afneemt.

LARS: Je denkt dat we minder tolerant worden met z'n allen.

RICK: Ik vrees het wel.

De stad wordt drukker, duurder, en meer gespannen.

EMMA: Dat is waar.

De tolerantie wordt wel op de proef gesteld.

LARS: Temeer daar de huizenprijzen door het dak gaan.

Jonge mensen kunnen bijna geen woning meer vinden.

Dat verandert de sfeer in een wijk natuurlijk ook.

RICK: Precies.

Dat zorgt voor een andere dynamiek en andere mensen.

De oude bewoners vertrekken vaak.

EMMA: Toch hoop ik dat we die basis van acceptatie niet kwijtraken.

Het zou jammer zijn als die unieke dynamiek verdwijnt.

LARS: Dat zou zonde zijn.

Het is toch een deel van onze identiteit.

RICK: Absoluut.

Ik zou het erg jammer vinden als dat verloren ging.

EMMA: We moeten er zelf maar het goede voorbeeld in geven dan.

LARS: Door rustig ons biertje te drinken en niet te oordelen.

RICK: Precies.

En door te proosten op de goede afloop.

EMMA: Ik ben voor.

Nog een rondje, wat jullie denken.

LARS: Ik zeg geen nee.

Tenzij Rick weer over grammatica begint.

RICK: De conditionale wijs zou hier op zijn plaats zijn, maar ik houd me in.

EMMA: Gelukkig maar.

Ober, mogen wij nog wat bestellen.

LARS: Kijk, dat is de Amsterdamse directheid die ik ken.

EMMA: Ach, je moet toch duidelijk zijn.

Anders wachten we hier over een uur nog op ons drinken.

LARS: Dat is waar.

Ik hou wel van die directheid.

Geen gedoe, gewoon zeggen wat je bedoelt.

RICK: Ik vraag me af of die toerist dat ook als ontspannend ervaart.

EMMA: Waarschijnlijk wel.

Geen dubbele bodems, geen onzin.

LARS: Gewoon zeggen wat je wilt.

Ik hou er wel van.

RICK: Ik ook.

Het maakt het leven een stuk eenvoudiger.

EMMA: En dat is uiteindelijk wat iedereen wil, denk ik.

LARS: Een eenvoudig, ontspannen leven op een terras in de zon.

RICK: Je hebt het helemaal begrepen, Lars.

EMMA: Daar drinken we op.

Proost.

LARS: Proost.

RICK: Tot de volgende.

Alle transcripten en meer Nederlandse verhalen op Dutch Fluency, dutchfluency.com slash transcripts.