Koude Vonken en Treinsporen

Het is nog vroeg te wereld, trilt nog af in slaap, maar ik ben al begonnen, wild en zonder kap.

Opgestaan voor het licht door de gordijnen brak.

Douche ijskoud, dopamine knalt door mijn dak, genomen wat ik nodig had om scherp te zijn.

Londense kantoren, Nederlandse woorden, alles door elkaar als wijn.

En vanavond, vanavond neem ik de trein.

Brussel wacht achter het glas van de nacht.

Drie dagen vergaderen, maar ik voel meer dan dat.

Nieuwsgierig als vuur dat zijn eigen weg kiest.

Londen gonst nog in mijn schoenen als ik instap.

Het perron sist, de locomotief zingt zijn rap.

Drie steden in één adem, één week, één mens. Brussel kent mij niet nog — dat is precies mijn wens.

Onbekend terrein is waar mijn nieuwsgierigheid brandt het hevigst.

Brussel wacht achter het glas van de nacht.

Drie dagen vergaderen, maar ik voel meer dan dat.

Nieuwsgierig als vuur dat zijn eigen weg kiest.

Koude vonken en treinsporen — niets gaat verloren, niets verliest.