Waarom fysieke winkels nog winnen

In Lars stuurde naar zijn computerscherm.

Zijn winkelmantje was bijna vol.

Een nieuwe jas, wat boeken en een paar schoenen.

Alles online, alles makkelijk.

Maar toen stopte hij, wacht even, dacht hij.

Doe ik dit wel goed?

Zijn vriendin Noor had een vorige week iets gezegd wat bleef hangen.

Je weet toch dat je die schoenen eerst moet passen?

Lars had zijn schouders opgehaald.

Ach, ik stuur ze gewoon terug.

Als ze niet passen.

Maar achteraf gezien was dat misschien niet zo slim.

De laatste drie pakketten had hij teruggestuurd.

Drie keer de deur open voor de bezorger.

Drie keer een formulier invullen.

Drie keer wachten op je geld.

Zaterdag besloot Lars het anders te doen.

Hij ging de stad in.

Het groot buiten.

Maar vooruit dan maar.

Hij trok zijn jas aan en stapt er op de fiets.

Hoe wel het weer niet meezad?

Vonden hij zich als snel beter dan verwacht.

De markt in het centrum was druk.

Mensen liepen rond met tassen.

Kinderen aaten stroop wafels.

En een oude man verkocht kaas die je nergens online kon vinden.

Lars ging eerst naar een kleine schoenenzaak in een zijstraat.

Hij kende die winkel eigenlijk al jaren.

Maar was er nooit echt naar binnengegaan.

De eigenaar.

Een vriendelijke vrouw van een jaar of vijftig.

Heel pen meteen.

Ze pakte drie paar schoenen en zij.

Probeer deze maar.

En neem de tijd hoor.

Dat was het moment van de waarheid.

De eerste schoenen waren te klein.

De tweede passte perfect.

Lars liep een rondje door de winkel en glimlachten.

Dit kon hij online nooit doen.

Darna liep hij langs een kleine boekwinkel.

Hoe wel hij normaal alles digital las.

Zetten hij zijn tanden erin.

En bladerde door een stapel tweede Hans boeken.

Hij vond een oud kookboek over.

Nederlandse gerechten.

3 euro.

Dat was een kopeje.

Op de terugweg pakte hij nog snel een terrasje bij een koffiebar op de hoek.

Het regende nog steeds een beetje.

Maar er hingen een grote parasol boven zijn hoofd.

Hij bestelde een koffie en kijk naar de mensen die voorbij liepen met volle tassen.

Tuis zetten hij zijn computer aan.

Het lege winkelmanje kijk hem aan.

Hij klikt op leeg maken is tannen.

Niet alles hoeft er online.

Sommige dingen waren de moeite waard om zelf te doen.

Om te voelen, te passen, te proeven.

En gewoon even buiten.

Je kon voor het zonen te treden.

En eerlijk gezegd.

De stad was helemaal niet zo erg.

Zelfs niet in de regen.