B1 Dutch - SS401 - Koningsdag-kosten (Marit & Oranjevereniging) - Learn Dutch

paperclip tussen haar tanden in een rommelig zaltje, boven een oude buurthuis in het Zeeheld

een kwartier. Overal lagen oranje linden, cartonnekronjes en een rolplakband die koppig niet

wilde plakken. Beneden klonken het geringkel van fietsen tegen het rec. En ergens verderop riep iemand

dat de haarinkraam al open was, de lucht roken naar koffie en een beetje naar stof van oude gordijnen.

Maarit had zichzelf opgegeven bij de oranjevereniging voor 1 uurtje, maar zoals zo vaak werd dat

natuurlijk langer. Ze keek naar een stapel bonnetjes en dacht, wie bewaard dit allemaal? Toch voelde het ook

lekker knutterig, als of je samen een stroopwafel uit elkaar trekt. En ineens iedereen een mening heeft

over wie het grootste stuk krijgt. Jo, en toen kwam Rashi de trap op met een draagbare radio onder zijn

arm, zo'n ding dat altijd net de hard staat. Ik zet hem aan, zij hij. Dan hebben we te minsten nieuws en

muziek, het apparaat kraakte en ineens horde je die NOS-stem, een koningsdaganketten, meer waardering voor

de koning, maar de kosten zijn te hoog, maar het trok haar wangbrouwen op. Meer waardering, maar te

duur, dat is net een kapucino op het plein. Lekker, maar je portemonnee helpt, zij ze droog. Rashi lachten.

Kom op, zeg jij met je haagse vergelijkingen. Vanuit de hoek riep me vrouw Van Dalen, die de slingers

knopte als of het topsport was. Ik vind het prachtig hoor, maar al dat gedoe, wie betaalt die hekken,

die beveiligging, die vlachetjes, daar is ook wat. Maar het pakte een bonnetje en wapper de ermee.

Kijk, deze is van vorige keer 600 plastic vluitjes. Wie heeft dat bedacht? De kinderen, zij rasied. En de

kinderen zijn de baas, wist je dat niet? Op dat moment kwam Jip binnen met een stapel cranten. Ik heb de

crant lezen als opdracht van mijn buurman, zij hij. Hij zegt dat je dan begrijpt waarom iedereen zo

moppert. Hij tickte op de kop, waardering om hoog, kosten te hoog. Maar het dacht aan lotten, die

ze pas nog met ortjes bij het plein zag wachten, vlak bij het binnenhof. En aan joust, die ergens

achter de duinen van kijkduin in een zaltje zat te rommelen met stoelen. Overal dezelfde energie,

mensen willen iets vieren, maar niemand wil het bonnetje. Ja, oké, zij marit, we gaan het slimmer doen,

minder spullen, meer sfeer, geen duizend vluitjes, een grote bakstoepkrijd. En als iemand per se een kronetje

wil, wauw, een zelf, raschiet knikten. En we kunnen sponsoren vragen. Niet scheruweringen reclame

gewoon, deze koffie is van de bakker om de hoek. Achteraf gezien, zijn we vrouw van Dalen. Hadden we vorig jaar

ook al minder moeten kopen. Maar ja, je wil niemand te leur stellen. Maar het rolde de oranje linte op en voelde

het ineens rustig worden in haar hoofd. We pakken straks een terrasje, zij zeen. En dan kijken we wat er echt

nodig is. Waardering is mooi, maar je hoeft geen goud op een haring te leggen om een lekkert te maken.

Dat kwam goed uit, want precies op dat moment klonk beneden gelach. En iemand riep, slingers gelukt. Dit is het. Nou,

het volledige transcript is gratis te lezen op Dutchfluency.com. De tuleptreiner heeft het klaarstaan

voor interactief oefenen tot morgen.