De Laatste Schijf

Het was een zaterdagmiddag in Den Haag.

Ik liep door de winkelstraat en zag een kleine gamewinkel.

De eigenaar, een man van rond de vijftig met een grijze baard, stond voor de deur.

Hij keek naar een lege etalage.

Vroeger lagen daar honderden doosjes met schijven.

Nu was er alleen een bord: 'Wegens verbouwing gesloten.' Ik kende hem al jaren.

Zijn naam was Marco.

Hij verkocht al sinds 1998 computerspellen.

Ik liep naar hem toe en vroeg: 'Marco, wat gebeurt er hier?' Hij zuchtte.

'Je hebt het nieuws gehoord, toch?

De grote bedrijven stoppen met fysieke spellen.

Geen schijven meer.

Alles wordt digitaal.' Ik knikte.

Ik had het artikel gelezen.

Het was een grote verandering.

Veel mensen waren er boos over.

Ze vonden het een vreemde beslissing.

'Kom binnen,' zei Marco.

'Ik zal het je uitleggen.' We liepen naar binnen.

De winkel was half leeg.

Er stonden nog wat dozen op de grond.

Marco pakte een spel van de plank.

Het was een oud spel uit 2005.

De doos was een beetje beschadigd, maar de schijf was nog in goede staat.

'Dit spel heb ik zelf gespeeld,' zei hij.

'Ik heb er uren aan besteed.

Het voelt alsof ik een stukje van mijn leven in mijn handen heb.

Maar als alles digitaal wordt, heb je niets meer.

Je koopt alleen een licentie.

Je mag het spel gebruiken, maar je bezit het niet.' Ik begreep wat hij bedoelde.

Het was een gevoel dat veel gamers hadden.

Fysieke spellen gaven je het idee dat je iets echt had.

Je kon het aan iemand geven.

Je kon het ruilen.

Je kon het in de kast zetten en er later weer naar kijken.

'Maar waarom doen ze dit?' vroeg ik.

Marco schudde zijn hoofd.

'Ze zeggen dat het beter is voor het milieu.

Minder plastic, minder transport.

Maar ik denk dat het vooral om geld gaat.

Als je een spel alleen digitaal kunt kopen, kunnen ze de prijs bepalen.

Ze kunnen het uit de winkel halen wanneer ze willen.

Jij hebt geen keus meer.' Hij wees naar een stapel dozen.

'Kijk, deze spellen zijn al uit de digitale winkels verdwenen.

Je kunt ze niet meer kopen.

Maar ik heb ze hier nog.

Mensen komen speciaal naar mij toe om ze te vinden.' Ik keek naar de dozen.

Het waren spellen die ik vroeger ook speelde.

Ik voelde een beetje verdriet.

Het leek alsof een deel van mijn jeugd verdween.

'Wat ga je nu doen?' vroeg ik.

Marco haalde zijn schouders op.

'Ik ga door met wat ik doe.

Ik verkoop tweedehands spellen.

Er zijn nog genoeg mensen die fysieke spellen willen.

Maar over een paar jaar wordt het moeilijker.

De nieuwe consoles hebben geen schijflade meer.

Dan stopt het echt.' Hij pakte een kop koffie en ging zitten.

'Weet je wat het probleem is?

Mensen denken dat digitaal handig is.

En dat is ook zo.

Je hoeft niet naar de winkel.

Je downloadt het spel en je kunt meteen spelen.

Maar ze vergeten dat ze dan afhankelijk zijn van het bedrijf.

Als het bedrijf failliet gaat, ben je je spellen kwijt.

Of als je internet uitvalt, kun je niets doen.' Ik dacht aan mijn eigen collectie.

Ik had honderden spellen op mijn computer staan.

Maar als mijn harde schijf kapotging, was alles weg.

Bij een fysiek spel kon ik het gewoon opnieuw installeren.

'Het is een vreemde keuze,' zei ik.

'Ze nemen iets weg waar veel mensen van houden.' Marco knikte.

'Ja, maar de meeste mensen denken er niet over na.

Ze vinden het normaal.

Tot het te laat is.' We praatten nog een tijdje.

Marco vertelde over de oude dagen.

Over hoe hij zijn winkel begon.

Over de klanten die hij kende.

Over de spellen die hij verkocht.

Het was een mooi gesprek.

Toen ik wegging, gaf hij me een oud spel.

'Neem dit maar.

Het is een cadeautje.

Speel het goed.' Ik bedankte hem en liep naar buiten.

De zon scheen.

Ik keek naar het doosje in mijn handen.

Het was klein en licht.

Maar het voelde belangrijk.

Het was een stukje geschiedenis.

Ik besloot dat ik meer fysieke spellen zou kopen.

Zolang het nog kon.

Want wie weet hoe lang het nog duurt.

Tot de volgende keer.