Verwoesting en ontheemding in Libanon… (Iris)

Nou, Iris stond bij het lage muurtje achter het binnenhof, met haar handen om een kartonnen beker

munté. Ze kwam net van een rondleiding door de Riddersaal, want ze wilden eindelijk snappen

waarom iedereen altijd over politiek praat als of het een spannende serie is.

Naast haar, Riddselde en Vlag, en ergens klonken het tik tik van een bouwhek dat tegen een paalsloeg.

Iris voelde zich klein tussen al die stenen en regels, maar ook nieuwsgierig.

In haar tas zat een nieuw notitieboek met een blauwe kraft.

Ze schreef er soms zinnen in, die ze mooi vond, gewoon om ze later terug te lezen.

Toen horen ze achter zich een stem.

Mevrouw, wilt u misschien een stroop wafel? Vandaag extra dun, het was een man met een karretje.

Iris lacht de zacht. Later misschien, zij ze, want haar hoofd was al vol.

Jo, en toen trilde haar telefoon, een melding van NOS.

Ze tikte erop en zacht de titel over Libanon, verwoesting en mensen die weg moeten, en dat het ook

onderdeel is van tactiek. Iris voelde haar keel even strak worden. Ze bleef naar het schermkijken

als of het een foto was die ze niet begreep. Een student naast haar met een rugzak vol stikkers,

zag haar gezicht. Gaat het? Vroeg hij? Ja, ik lees iets over Libanon, zij Iris.

Mensen raken alles kwijt, de student knikten. Ik heb daar een vriend. Hij stuurt soms een spraak

bericht, dan hoor je eerst stilten en dan ineens een harde knal. Daar wordt je niet stoer van.

Iris slikten.

Ik weet niet wat ik moet zeggen, vluisterdessen. Zeg maar dat je luisterd, zij hij.

Dat is al wat. Ze liepen een stukje richting het plein. Bij een kraam stond een rij en Iris zag

haar eng blinken in het licht van de lamp. De verkoper riep. Kom om hoog, net als die haar eng,

Iris moest bijna lachen, maar haar ogen bleef een serieus. De student was naar een poster over een

insameling voor noodhelp. Daar kun je iets doen, zij hij. Klein maar echt. Iris dacht aan die

E-HBO-curse's in Hereveen, waar iemand laatst over vertelde met zo'n houten bankje dat kraakte.

En aan die vrouw bij de tram halten aan de rand van het zeiheldenquartier met pannekoekenmix

in een tas, die iemand zo maar liet voorgaan. Kleine dingen, maar ze blijven hangen. Toen Iris later

naar scheeveningen wandelden, hoorden ze de zee als een lange adem. Ze zetten één zin in haar

blauwe boek. Ik kan de wereld niet dragen, maar ik kan wel een hoekje optellen. En eerlijk,

dat voelde als dit is het. Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op Dutchfluency.com.

De tuleptreiner heeft het klaar staan als je interactief wil oefenen. Tot morgen.