The Ugly Green Chair

Hallo allemaal.

Ik ben Rick, jullie taalleraar uit het mooie Den Haag.

Vandaag heb ik een heel grappig verhaal voor jullie.

Het is een verhaal over Nederlandse regels.

Soms zijn regels logisch.

Maar soms zijn regels heel erg vreemd.

Luister maar naar het verhaal van Tim.

Tim woont in een klein appartement in Utrecht.

Het is zaterdagochtend.

Buiten regent het een beetje.

Dat is heel normaal in Nederland.

Tim drinkt een kopje koffie.

Hij kijkt naar de hoek van zijn woonkamer.

Daar staat een stoel.

Het is een grote, groene stoel.

De stoel is oud, lelijk en een beetje kapot.

Hij ruikt zelfs een beetje naar een oude hond.

Tim is er helemaal klaar mee.

Vandaag gaat de stoel weg.

Tim huurt een klein wit busje.

Dat kost vijfentwintig euro, maar dat vindt hij niet erg.

Hij tilt de zware stoel in het busje.

Hij rijdt naar de milieustraat.

De milieustraat is de plek waar je groot afval naartoe brengt.

Bijvoorbeeld oude meubels of kapotte televisies.

Op de milieustraat ruikt het altijd naar oud hout en nat papier.

Bij de grote poort van de milieustraat staat een man.

De man draagt een felgeel hesje.

Hij heet Henk.

Henk controleert al het afval.

Tim stopt het busje en opent de deuren.

"Goedemorgen," zegt Tim vrolijk.

"Ik heb een oude stoel." Henk kijkt naar de groene stoel.

Hij kijkt heel serieus.

Dan schudt hij zijn hoofd.

"Nee, meneer," zegt Henk.

"Deze stoel is nog te goed.

U mag hem hier niet weggooien.

Dat is zonde.

U moet naar de kringloopwinkel." Tim is erg verbaasd.

De stoel is toch lelijk en kapot?

Maar Henk is streng.

Regels zijn regels.

Tim zucht.

Hij stapt weer in zijn witte busje.

Hij rijdt naar de kringloopwinkel aan de andere kant van de stad.

De kringloopwinkel is een winkel voor tweedehands spullen.

Tim parkeert het busje en loopt naar binnen.

Een belletje rinkelt.

Het ruikt er naar oude boeken en stof.

Een vriendelijke mevrouw met een bril komt naar hem toe.

"Kan ik u helpen?" vraagt ze.

"Ja," zegt Tim.

"Ik heb een stoel voor u." Tim laat de groene stoel zien.

De mevrouw kijkt naar de stoel.

Ze kijkt naar de kapotte stof.

Ze ruikt de geur van oude hond.

"Nee, sorry," zegt de mevrouw.

"Deze stoel is te lelijk en een beetje kapot.

Wij kunnen deze stoel niet verkopen.

Wij willen hem niet." Tim is nu een beetje boos.

Hij tilt de zware stoel weer in het busje.

Hij rijdt weer helemaal terug naar de milieustraat.

Het regent nu harder.

Bij de poort van de milieustraat staat Henk nog steeds.

Tim stopt het busje.

"Hallo, daar ben ik weer," zegt Tim.

"De kringloopwinkel wil de stoel niet.

Hij is te lelijk.

Dus ik kom hem nu echt weggooien." Henk pakt zijn tablet.

Hij typt het kenteken van het busje in.

Hij kijkt naar het scherm en schudt weer zijn hoofd.

"Sorry, meneer," zegt Henk.

"U was hier vanmorgen al.

U mag maar één keer per dag naar binnen.

Dat is de regel van de gemeente." Tim snapt er niets van.

"Maar ik heb vanmorgen helemaal niets weggegooid!

U stuurde mij weg!" Henk knikt langzaam.

"Dat klopt.

Maar de computer zegt dat u binnen was.

Dus u mag nu niet naar binnen." Tim kijkt wanhopig naar Henk.

"Dus ik mag de stoel niet weggooien?" "Klopt," zegt Henk.

"En ik kan de stoel niet hier op straat laten staan?" vraagt Tim.

"Nee, dat is verboden.

Dan krijgt u een hoge boete," antwoordt Henk.

Tim kijkt naar zijn lelijke groene stoel.

Hij zucht heel diep.

"Dus dan komt het... we- niet terug?

Ik bedoel, ik kom er gewoon niet vanaf?" Henk haalt zijn schouders op en lacht een beetje.

"Morgen is een nieuwe dag, meneer.

Tot morgen!" Tim rijdt langzaam terug naar huis, met de lelijke stoel nog steeds achterin het busje.

Soms zijn de regels in Nederland echt om gek van te worden.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.