🍪 loopt en het Station-Shock Puzzel

In het kleine plaatje Laren is de lucht zwaar van verwachting.

Het is een rustige donderdag ochtend en Pim loopt door het dorp met zijn hond, een bruine labrador genaamd Sam.

De bladeren ritselen zachtjes in de wind en de geur van versgebakken brood draaft van uit de bakkerij de straat op.

Pim geniet van de stilte en de routine van zijn ochtend wandeling.

Zijn gedachte dwale af naar de koffie die thuis op hem wacht.

Plotsling rinkelt Pim's telefoon.

Het is zijn vriendin, Lisa.

haar stem klinkt bezorgd.

Pim, heb je het nieuws al gehoord?

Vraagd ze haastig.

Pim stopt en trekt zijn wijkbouwen op.

Nee, wat is er aan de hand?

Antwoord hij.

Lisa vertelt hem over een schokken nieuwsbericht dat ze op haar telefoon heeft gelezen.

Een medewerkster van een zorginstelling in Wierden wordt verdacht van poging tot moord met insulinen.

Pim voelt een rilling over zijn ruglopen.

Hij kent de zorginstelling.

Zijn Oma heeft er een tijdje gewoond.

Terwijl Lisa verder praat, kijkt Pim om zich heen.

De straat lijkt Plotsling stiller dan normaal.

Als of de wereld even stil staat.

Mensen om hem heen kijken op hun telefoons en hij fangt hier en daar gevluister op.

Wat een toestand.

Montpel Pim.

Hij stelt zich voor hoe het moet zijn voor de bewoners en hun families.

Dat is verschrikkelijk, zegt hij tegen Lisa.

Kun je je voorstellen hoe bang iedereen daar nu moet zijn?

Na het telefoon gesprek loopt Pim verder.

Maar zijn gedachte blijven bij het nieuws.

Hij herinnert zich hoe vaak hij zijn Oma daar heeft bezorgd.

Hoe de verpleegsters altijd vriendelijk waren.

En hoe de geur van versen bloemen in de halging.

Het idee dat iemand daar zo iets zou kunnen doen.

Maakt hem boos en verdrietig.

Hij besluit zijn vriend Mark te bellen.

Ja, die ook in de buurt woont.

En Wien's moeder.

Daar nog steeds woont.

Ja, Mark.

Heb je het gehoord?

Begin Pim, zo draa Mark opnept.

Mark zucht diep.

Ja, ik horde het ook.

Ik ga straks langs bij mijn moeder om te kijken hoe het met haar gaat.

Het is echt niet te geloven.

Pim knikt hoe wel Mark dat niet kan zien.

Ik ga met je mee, zegt hij vastberaden.

We kunnen misschien iets doen om de bewoners gerust te stellen.

En zo loopt Pim met sim aan zijn zijden verder door het dorp.

Hij voelt zich vastberaden en hoopvol dat ze samen iets kunnen betekenen.

Terwijl de zon langzaam doorbrekt tussen de wolken, besluit hij dat hij later op de dag een bos bloemen zal meenemen, net zo als zijn oma altijd date.

Want, soms denkt Pim, kunnen kleine gebaren een groot verschil maken.

Geweldig dat je erbij was.

Morgen beginnen we weer aan een nieuw avontuur samen.