The Brothers Who Threw Away Their Smartphones

Welkom.

Ik ben Rick, jullie taalleraar uit het mooie Den Haag.

Vandaag deel ik een bijzonder verhaal over twee broers.

Het gaat over iets dat we allemaal wel herkennen.

Onze telefoons.

Pepijn is twintig jaar oud en zijn broertje Rens is negentien.

Ze wonen samen in een klein, rommelig studentenhuis in de stad Leiden.

Het is een typische zondagmiddag.

Buiten regent het zachtjes tegen de ramen.

Binnen is het stil.

De enige geluiden zijn de zachte, snelle tikjes van vingers op een glazen scherm.

Pepijn ligt op de oude, groene bank.

Zijn gezicht wordt verlicht door het blauwe licht van zijn smartphone.

Hij scrolt.

Een filmpje van een dansende hond.

Swipe.

Iemand die boos praat over politiek.

Swipe.

Het gaat maar door.

Aan de andere kant van de kamer zit Rens in een grote stoel.

Ook hij staart naar zijn scherm.

Zijn koffie op de tafel is al uren koud.

Plotseling kijkt Pepijn op en knippert met zijn ogen.

Zijn hoofd voelt zwaar en leeg.

Het voelt alsof er een dikke mist in zijn hersenen zit.

Hij probeert zich te herinneren wat hij zojuist de afgelopen tien minuten heeft gezien, maar hij weet het absoluut niet meer.

Het is een fenomeen dat experts 'digitale dementie' noemen.

Je brein krijgt zoveel korte, snelle informatie te verwerken, dat het niets meer echt opslaat.

Je vergeet dingen, je kunt je niet meer concentreren en je voelt je constant moe.

Pepijn zucht diep en legt zijn telefoon met een harde klap op de houten tafel.

"Rens," zegt Pepijn.

Zijn stem klinkt een beetje schor, omdat hij al uren niet heeft gepraat.

Rens reageert niet.

Hij is te verdiept in een video.

"Rens!" roept Pepijn nu iets harder.

Rens schrikt en kijkt op.

"Wat is er?" vraagt hij verward.

"Hoe lang zitten we hier al?" vraagt Pepijn.

Rens kijkt naar de klok aan de muur.

Het is al vier uur in de middag.

Ze zijn om twaalf uur op de bank gaan zitten.

Vier uur lang hebben ze naar een klein scherm gestaard.

"Dit kan zo niet langer," zegt Pepijn serieus.

"Mijn hoofd voelt als een spons vol met onzin.

Ik kan me niet eens concentreren op het lezen van een simpel boek.

We verdoen onze tijd." Rens knikt langzaam.

De constante stroom van prikkels maakt hem ook enorm onrustig.

Ze besluiten dat er iets moet veranderen.

Een kleine pauze is niet genoeg.

Ze moeten een drastische stap zetten.

"We doen ze weg," zegt Rens plotseling.

"Onze smartphones.

We verkopen ze en we kopen een oude, simpele telefoon.

Zo'n baksteen waarmee je alleen kunt bellen en sms'en." Pepijn lacht eerst, maar dan ziet hij dat zijn broertje heel serieus is.

Diezelfde avond zetten ze hun dure, moderne smartphones op het internet te koop.

De volgende dag lopen ze naar een kleine elektronicawinkel in het centrum van Leiden.

Ze kopen twee ouderwetse, zwarte telefoons met echte knopjes.

Geen internet, geen sociale media, geen eindeloze stroom van video's.

De eerste week is enorm zwaar.

Het is alsof ze moeten afkicken van een verslaving.

Pepijn voelt constant fantoomtrillingen in zijn broekzak.

Hij grijpt naar zijn been, maar er is niets.

Als hij op de bus wacht, weet hij niet waar hij naar moet kijken.

Hij voelt zich ongemakkelijk.

Hij kijkt naar zijn schoenen, naar de grijze lucht, naar de mensen om hem heen.

Iedereen staart naar een scherm.

Hij voelt zich naakt zonder zijn digitale schild.

Rens heeft andere problemen.

Hij wil naar een feestje fietsen, maar hij heeft geen navigatie meer op zijn telefoon.

Hij moet de route van tevoren op een blaadje schrijven.

Het begint te regenen en de inkt op het papier loopt uit.

Hij fietst een half uur de verkeerde kant op.

Maar na twee weken gebeurt er iets wonderlijks.

De mist in hun hoofden begint langzaam op te trekken.

Het is een zaterdagavond en ze zitten weer in hun studentenkamer.

Maar deze keer is het anders.

De televisie staat uit en er is geen fel blauw licht.

Ze hebben een oude platenspeler aangezet.

De warme klanken van jazzmuziek vullen de kamer.

Pepijn leest een dik boek over geschiedenis.

Hij merkt dat hij al dertig bladzijden heeft gelezen zonder afgeleid te raken.

Dat is hem in jaren niet gelukt.

Rens is aan het tekenen aan de eettafel.

De geur van verse, warme koffie hangt in de lucht.

"Weet je wat zo gek is?" zegt Rens, terwijl hij zijn potlood neerlegt.

"Ik dacht dat ik de wereld zou missen.

Ik dacht dat ik niet meer mee zou doen met de maatschappij.

Maar ik voel me juist veel meer verbonden met de echte wereld." Pepijn kijkt op van zijn boek en glimlacht.

"Precies dat," antwoordt hij.

"Als we nu met vrienden in de kroeg zitten, luister ik echt naar wat ze zeggen.

Ik ben niet meer stiekem aan het wachten op een berichtje.

Mijn brein heeft eindelijk weer rust." De broers hebben hun digitale dementie verslagen.

Ze hebben gekozen voor een langzamer, bewuster leven.

Ze missen de grappige video's soms best wel een beetje, maar de rust in hun hoofd is onbetaalbaar.

Dit was het verhaal van Pepijn en Rens.

Ik hoop dat het jullie aan het denken zet.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.