De Verfkanonnen

Op een zaterdagmiddag was het druk in het stadspark van Breda.

De zon scheen en er was een grote groep mensen verzameld.

Ze wachtten op iets speciaals.

De gemeente had namelijk een nieuwe uitvinding gekocht: verfkanonnen.

Deze grote machines stonden midden op het gras.

Ze zagen er een beetje gek uit.

Ze leken op grote waterkanonnen, maar in plaats van water spuitten ze verf.

Kees en zijn vriendin Sanne stonden vooraan.

Ze wilden alles goed zien.

'Ik ben heel benieuwd,' zei Sanne.

'Ze zeggen dat de kanonnen vandalen kunnen stoppen.' Kees knikte.

'Ja, maar ik hoop dat ze geen verf op ons spuiten.' Sanne lachte.

'Onzin, ze zijn heel precies.

Dat staat in de krant.' De burgemeester stapte op het podium.

Hij had een grote glimlach.

'Beste mensen, welkom op deze bijzondere dag.

De verfkanonnen zijn de toekomst van de veiligheid.

Als iemand iets kapotmaakt, dan spuiten we blauwe verf op zijn kleren.

Zo vinden we de vandalen makkelijk terug.' De mensen klapten.

Daarna begon de demonstratie.

Een vrijwilliger deed alsof hij een fles op de grond gooide.

De kanon draaide snel, maakte een zoemend geluid en spoot een straal blauwe verf.

De vrijwilliger was helemaal blauw.

Hij zag er grappig uit en iedereen lachte.

'Werkt perfect!' riep de burgemeester.

Maar toen kwam er een harde wind.

De wind was sterk en blies de verf alle kanten op.

De straal veranderde van richting.

Het raakte niet alleen de vrijwilliger, maar ook Kees, Sanne en andere mensen in het publiek.

In een paar seconden was de blauwe verf overal.

Kees voelde iets kouds en plakkerigs op zijn gezicht.

Hij keek naar beneden.

Zijn witte shirt was nu helemaal blauw.

'Nee!' riep hij.

'Mijn mooiste shirt!' Sanne veegde over haar wang.

De verf zat in haar haar.

En het rook sterk naar chemicaliën.

'Het gaat er niet af,' zei ze.

'Dit is geen gewone verf.

Het is speciale verf.' Mensen begonnen te schreeuwen en te rennen.

Sommigen probeerden de verf af te vegen met hun handen, maar dat maakte het erger.

Een oudere man zat op een bankje en keek naar zijn blauwe handen.

'Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt,' zuchtte hij.

De burgemeester stond nog op het podium.

Zijn gezicht was ook blauw.

'Rustig, allemaal!

Het is alleen maar verf.

Het is niet gevaarlijk.' Maar niemand luisterde.

Een moeder probeerde haar huilende kind te kalmeren.

'We zijn allemaal lekker kleurrijk,' zei ze.

Toch was de sfeer niet leuk meer.

De politie kwam eraan.

Een agent rende naar de kanon en zette hem uit.

Maar de verf was al overal.

Kees keek naar Sanne.

Ze zag eruit als een blauwe alien.

Hij moest lachen.

'Sorry, maar je gezicht is heel grappig.' Sanne wilde boos zijn, maar ze moest ook lachen.

'Kijk naar jezelf.

Je haar is helemaal blauw.' Ze lachten samen.

Daarna liepen ze naar huis.

Het was een rare wandeling.

Mensen op straat keken hen aan.

Sommigen maakten foto's.

Anderen riepen: 'Leuke outfit!' Thuis probeerde Sanne de verf te wassen.

Ze gebruikte zeep, schoonmaakmiddel, zelfs tandpasta.

Niets hielp.

De verf zat in alles.

'Ik kan morgen niet naar mijn werk,' zei ze.

'Mijn baas zal denken dat ik gek ben geworden.' Kees zei: 'Vertel hem dat je in een filmpje meedeed.

Of zeg dat je een nieuw kunstwerk bent.' Sanne gooide een kussen naar hem.

De volgende dag stond er een grote krantenkop: 'Verfkanonnen mislukt in Breda'.

De burgemeester gaf toe dat het niet goed was gegaan.

'We hebben de wind niet goed bekeken.

Het spijt me.' De kanonnen werden weggestuurd.

Alles werd gewassen met speciale middelen.

Maar de blauwe vlekken waren nog weken te zien.

Op muren, op bankjes, op honden.

Kees vond het eigenlijk wel een avontuur.

Zijn blauwe shirt werd een leuk gespreksonderwerp.

Op het werk moest iedereen het verhaal horen.

En Sanne?

Ze droeg een paar dagen een pet en een zonnebril.

Maar toen haar blauwe huid eindelijk bijna weg was, miste ze het een beetje.

'Het was heel vervelend,' zei ze.

'Maar we hebben wel een verhaal voor later.' Kees knikte.

'Ja, en het mooiste is: de burgemeester heeft nog steeds blauwe oren.

Niemand durft het tegen hem te zeggen.' Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.