Verdieping: 9 t/m 11 november

Stel je voor, je hebt een man die 30 meter boven een grond bungeld in een vlaggemaast.

Midden in Hartjebelein met een enorme meenigde deelende en de politie die aardukt.

Een compleete gaals.

Ja, precies.

En tegelijkertijd, echt honderden kilometer verderop, staat een man in de keuken van zo'n huis

in het stille brabantse dropje moedijken.

Gewoon staren het naar een kapotte fietspant.

En je vraagt je verschillig aan wat een dramatisch geopolitiek incident in een wereldstad in heembelst naam te maken

heeft met een extreem alle dagese ochtend in een van de pollen door.

Het contrast kan bijna niet groter, zover.

Nee, absoluut niet.

Maar vandaag duiken we diep in deze opvallende bronnen.

We gaan de feiten van deze twee ook in schijlijk totaal verschillende gebeurtnissen ontleden,

maar we leggen vooral de menselijke reacties onder een vergroteglas.

We willen ondekken hoe wij als mensen reageren wanneer de grote, onkontroleerbare buiten wereld onze

kleine roetienespotsling verstoort, of dat nou in één klap gebeurt, of juist terregend langzaam.

En wat we echt voorop moeten stellen vandaag is dat we in deze documentatie te maken hebben met

situaties die een behoorlijke politieke en maatschappelijke lading hebben.

We hebben het over internationale conflicten, lokale industrieele belangen, maar het is cruciaal dat

ons hier puur richten op de meganisme van menselijke gedrag.

Dus we pellen de politie er eigenlijk helemaal vanaf?

Exakt.

We nemen geen enkel standpunt in, om eruit voor ons vandaag om de psychologische impact.

We willen snappen hoe een menselijke bruin omgaat met een acute schok in vergelijking met

nou ja, gewoon niet zons zekerheid.

Laat van een begin bij die acute schok in Belijn.

Het is bitter koud.

De wind snijdt echt door heen jas, maar de lucht is strakblau.

Uit onze bronnen volgen we twee toeristen.

Mila en afrim Tom zijn we voor het eerst in tijden drie dagen vrij, echt zo'n klassieke stedentrip.

Ja heerlijk is dat.

En er is zo'n fantastisch heel erg en waar de tijden tekst.

Ze staan midden op straat en Tom wijgen het gewoon toe te geven dat hij het koud heeft.

Tot dat hij vermoest in zo'n rug zou begin te graven naar zijn muts.

En dan haalt hij er een appel uit, daarna twee lossen socken.

Hekijk naar die gigantische gaal, ze is een tas en noemt de droogjes een kleine winkel.

Dat is niet zo maar een leuke anecdote hoor, dat illustreert echt perfect de psychologische bubbel waarin

zo op dat moment zitten.

Ze zijn helemaal afgeschermd van de complexiteit van is dat.

Hoe bedoel je dat precies?

Nou ik doe de kreeren vaak een soort tijdelijke realiteit, waarin alleen de plattegrond,

de volgende beziense waardigheid en de dichtstbezijnste Covid-tent bestaan.

De humor rondom die tas en het feit dat Mila hem uiteindelijk gewoon zijn muts aanrijkt die al die tijd

gewoon in zijn jassad dat teken die voldkomen ontspannen veilige staat van zijn.

Ze waren zich even ontschendbaar.

Precies, zijn op dat moment onkwetsbaar voor de grote wereldgeschieden is die zich letterlijk

een paar straat verderop heeft afgespeeld.

Maar goed, die bubbel knapt natuurlijk al heel snel.

Ze besluiten naar een mens ouderigeringsgebouwd wandelen.

De bron beschrijft het zinpelweg als de plek waar mensen werken die planen voor Duitsland maken.

En wat daar direct in het oog springt is een gigantische vlagemaast op het plein ervoor.

We hebben het over een paal van de Marliet 30 meter hoog.

30 meter, dat is echt gigantisch.

Absoluut.

De Duitservlag niet aan wappert is ook een mens.

6 meter breed en 10 meter lang.

Mila kijkt er naar een vlaptere uit van wooh, die vlag is groter in onze keuken.

En Tom uit de vierderin door te zeggen dat hun keuken dan wel weer bijna in zijn rommelige rugzark past.

Het plein bruist op een gemoerlijke manier.

Een vrouw etenbroodje, een vader wandelt met zijn kind.

En dan, om exact half 12 sochtens, wordt die veilige stedentriprealiteit in één klapp doorbroeken.

Bam, uit het niet.

Ja, een 22-jarige man begint plotsling in die 30 meter hoge paalteklimmen.

Geen veilig uit het lijn, geen bescherming helemaal niks.

De alle dag zijn geluiden van de stad sterven langzaam weg en maken plaats voor puurverwaring.

Maar het interessante hier is, niet alleen die klimmer zelf, maar vooral wat er aan de voet van die mast gebeurt.

Ja, van dat was echt opvallend.

Twee andere mannen, 22 en 32-jarige oud, die blijven gewoon beneden staan.

Ze doen geen enkele poging om mee te klimmen of om om tegen te houden.

Ze pakken direct een telefoon, ze beginnen het boel te filmen, voor TikTok.

Met de ene hadschermtje erbij.

Ja, ik snap heus dat we in een digitale tijdpeek leven.

Maar ik wijgen te geloven dat je 30 meter onbeschermt te lucht en gaat puur voor een paar duizend digitale likes.

Is die rauwe, fysieke adrenaline, die drang om echt een levensgevaarlijk stedement te maken in de tasbare wereld?

Is dat niet veel meer de drijfeer dan dat schermtje van de jongens beneden?

Ik denk dat je hier echt onderschat hoefende m'n teelde architectuur van modern activisme is veranderd.

Oh ja, moest er nog?

Uiteerlijk is de fysieke adrenaline een factor voor de klimmer zelf, dat verget extremen moed, of misschien rookoloosheid.

Maar we moeten dit zien door de lens van wat sociologen de digitale toeschouwer noemen.

Oké.

Voorheen was een protestactie uitsluitend bedoeld voor de mensen die toevallig op dat plein liepen.

Of nou ja, voor de avond nieuwscamera's als die op tijd waren.

Vandaag is de fysieke locatie eigenlijk gereduiseerd tot een televisiestudio.

De mannen met het telefoons beneden zijn geen toevallige voorbijgangers.

Zij vormen de essentiellen infrastructuur van de hele actie.

Dus ze zijn net zo belangrijk als de klimmer zelf.

Zonder de camera's op de grond is de klimmer slechts een mannen in een paal voor honderd verbijste de toeristen zeg maar.

Met die camera's wordt hij een algerid me dat binnen een uur miljoenen fiets wilt wij het kan domineren.

De fysieke daad is pas compleet als die digitale geconsumeerd wordt.

Dat is best een bizarre gedachte eigenlijk.

Zeker als je kijkt naar hoe de andere mensen op het plein het consumeren, dat gaat juist heel anders.

Milla doet namelijk precies het tegenovergestelde van die 20ers.

Ze hebt acte geen telefoon, hè?

Nee, ze park niet haar telefoon, ze stond hem juist bewust diep in haar zak.

Ja, ze zegt in de bronnen letterlijk dat ze het met haar eigen ogen wil bekijken.

Ze kiesten voorom in die ongevielte de werkelijkheid blijven staan.

Hoe ongemakkelijk die op dat moment ook wordt.

En dat is op zichzelf een buitengrom boeiende psychologische keuze.

We zien het tegenwoordig heel vaak dat mensen bij onkriezes of het er nu een ongeluk is of een bizarre actie zoals deze.

Hun telefoon eigenlijk als een schild gebruiken.

Een schild om afstand te houden.

Ja, het scherm kreeeert letterlijk en figuurlijk een variëret tussen het brein en het romatie ze of stressvolle gebeurt en is.

Het geeft een soort valsgevoel van controle.

Je bent op eens de regisseur van de beelden in plaats van gewoon een kwetsbaar slachtoffer op het plein.

Door haar telefoon weg te stoppen wijgert Milla die verdoving.

Ze stelt zichzelf volledig bloot aan de akute stress van de situatie.

En die stress escaliert echt in een raptempo.

De reusachtige duizend vlag komt naar meneerden en valt zo op de straatstenen.

De klimmer en hij is een andere vlag in top.

Het is een palestijnse vlag met de kleuren zwart, wit, groel en rood.

Op het plein slaat de vervaring dan ook om in onderust.

De sfeer verandert meteen.

Mensen beginnen een hard door elkaar te praten.

Een jongetje trekt aan de maal van zijn vader en vraagt wat die man daarboven aan het doen is.

En die vader ja, die staat gewoon met een mondvol tanden en geeft toe dat hij het simpelweg niet weet.

De verspelbaarheid van die hele openbare ruimte is op dat moment compleet verdant.

En dan vocht de onvermijlijke reactie van de autoriteiten natuurlijk.

De politie arrevert razend snel met meerdere eenheden.

Ze beginnen de meenigte en achter te drijven om een veiligheidsperimeter in te stellen.

En hier zie je in de tekst haar scherp hoe akute stress zich fysiek manifesteerd bij omstanders.

Wat gebeurt er met Milla?

Milla en tonborden getwongen om terug te stoppen.

En de tekst beschrijft heel specifiek dat Milla's handen steenkoud worden.

Dat is geen poëzie of zo, dat is pure visiologie.

Bij een plotseling en dreiging trekt het lichaam direct bloedweg uit de extrimiteiten.

Dus de handen en voeten om de vitale organen te beschermen.

Als voorbereiding op een feitere vleidreactie, toch?

Precies.

Harsene Stelsel staat in de absolute overlevingstand, want 30 meter boven haar hangt een jonge man

wie een slot op dat moment totaal onzeker is.

En dat duurt echt een tergent lang uur.

Pas om een half-een beslaat die klimmer uit eigen beweging winnaar beneden te komen.

De politie grijpt direct in.

De 22-jarige klimmer en de 20-jarige filmen worden meteen meegenomen.

De oudste man, die van 32, is in gesprek met een agent.

Er verlees je in de prond dat uiteindelijk alleen de jongsten daadwerkelijk op het bureau blijft,

de andere twee krijgen een verbod om voorlopig op bij het reging gebouw te komen.

En die vlag wordt meteen weer weggehaald, neem ik aan?

Klopt, direct weggehaald.

De fysieke ruimte wordt als het waardewege normalisiert, als of er niks gebeurt is.

Maar het menselijksenio-stel zo resett natuurlijk niet met diezelfde snelheid.

Kijk, zodra die klimmer de grond raakt, is de objectieve dreiging voorbij.

Milla had diep aadem, de adrenaline zoekt een uitweg.

En wat we dan zien is het klassieke patron van herstel naar een akutuschook.

Ze willen nog maar een ding, en dat is weg van de gauws, terug naar warmte, veiligheid en verspelbaarheid.

Dat werken je wel uit die tekstjaat, ze duiken het eerst het beste café in.

Het wordt heel mooi beschreven hoe ze koppelkoffie en tebestellen en de geur van warmen zoep op snuven.

Tom, die, blijkt waarschijnlijk, was een eigen manier van verwerken, heeft op z'n telefoon

en begint de leeftijd van die mannen hard op voor te lezen.

Hij zoekt werkontrole.

Precies, als of hij door de rauwe feite te ordenen, ook de gauw als in zijn eigen hoofd kan structureren.

En Milla doorbrekt dat dan met een zin die de hele ervaring raakt.

Ze zegt, ik dacht dat wel een gebouw gingen bekijken.

Prachtig is dat.

Ja, en dan ligt Tom eindelijk z'n telefoon weg.

Kijk daar aan en zegt, een stad heeft altijd een ander verhaal.

En dat is echt een uitstekende observatie van Tom.

Hoe strak voor onze persoonlijke bubbel's ook op zetten als de rist,

de macro-realiteit vindt altijd een manier om in te breken.

Milla en Tom konden gelukkig vluchten naar een café om die akuten stress letterlijk van zich af te schudden.

Even bijkomen, waarom je zoep en het is klaar.

Maar wat gebeurt er met je brein als die stress helemaal niet uit de blauwe lucht komt vallen?

Wat als het geen explosieve gebeurt in eens is die na een uurtje is afgelopen,

maar meer een soort langzamer onzichtbare deken is, waar je decennia lang niet onderuit kunt kruipen?

Dat is een perfecte brug, want dat brengt ons bij de compleet andere realiteit van Kees.

We veruiden de koude geopolitieke wind van de wereldstad voor de mistige vochtige poldelucht in Moedijk.

Het ritme is hier drastisch drager. Kees staat in zijn keuken en doet het raam open.

Even voor ijzen lucht. Je hoort het geluid van een enkele fiets die over het natte alsvaltruid.

In de verte heb je het lagen, constant de gebrom van een schip bij de haven.

Het ruikt naar versen koffie en gebakken brood.

Z'n kat zit naast hem, staarend naar een lege voerbak, een beetje wachtend op het ontwijd.

En dan pakte Kees een telefoon en scrollt door het lokale nieuws.

En daar staat iets bezorgootzint, toch?

Ja, hier gebeurt iets gek, want het nieuws dat hij leest, klinkt als een fenominale overwinning.

De planen voor het dorp lijken namelijk de kantelen.

Er komt mogelijk minder ruimte voor nieuwe, zware industrie en de haven uitbreiding pakt waarschijnlijk kleiner uit.

Voor Kees betekent dit heel simpel, zijn huis hoeft misschien toch niet geslopend worden.

Vanuit een objectief standpunt zou je zeggen dat het best mogelijkse scenario is voor iemand

Winshuis al jaar op de tochtstaat. Dit is het nieuws bericht waar zo'n heel dorp op zou moeten hopen.

Dat zou je denken, maar we lezen absoluut geen opluchting bij Kees.

Hij wijgerd om blij te zijn. Hij lacht niet uit, viert het niet.

Als je leest dat je huis misschien geredt is, trek je toch op zijn minst een vleeswijnaop of zo.

Ja, of je belt je vrienden.

Maar de sfeer voelt veel meer als of je een brief open twaarding staat.

Gevelisiteerd, u heeft misschien de looter rijgenwonnen.

Kom me over anderhalve jaar maar terug om te kijken of er de checkdaad werkelijk uitgerrijven.

Je zou toch je haar uit je hoofd trekken van frustratie.

Dat is echt een eiservsterker vergelijking.

Wat we bij Kees zien, is een diep geworden tot psychologisch fenomeen.

Dat bekend staat als ambiguous las of chronische ambiguiteit.

Wat het net over de akute physiologische schok bij Mila in Berlijn.

Het onmerkkelijke is dat het menselijke brein vaak veel beter om kan gaan met definitieve

eenmalige klappen dan met langdurige onzekerheid.

Dus het ergste weten is beter dan niks weten.

Als Kees definitief te horen zou krijgen, luister je huis wordt over een halve jaar gesloopt.

Zou dat verschrikkelijk zijn, maar daarna startt een natuurlijk meegenisme van rauw, acceptatie en aanpassing.

Hij zou verhuizen en opnieuw beginnen.

Het destructieve aan dit lokale nieuws bericht is dat het hem vast houdt in een vaker.

Hij hangt er tussen in.

Ja, zijn brein blijft continu waksam, balanceerend tussen false hoop en dreiging,

zonder dat er ooit een ontlaading komt.

Het is de totale uitputting van het structuriel niet weten.

En die uitputting is echt voelbaar in de tekst.

Hij stopt zijn telefoonweg en constateert heel nuchter dat de band van zijn fiets geplakt moet worden.

Hij trekt zijn blauwe jas aan en loopt naar de lokale bakkerij.

Hij werkt dat drie dagen in de week.

En vandaag begint z'n dienst om tien uur.

Zodat hij over de drempel stapt, roept zijn collega en vriendin Saraal naar hem.

Zij heeft het nieuws ook gelezen en probeert krampachtig een funke op die mis met te vinden.

Wat doet ze dan?

Nou, ze stelt voor om taartig en eten om te vieren.

Oh, ja.

Sara probeert hier het meegenenisme van akute ontlaading, dat we zagen bij Mila in dat café,

eigenlijk gevoerzeerd toetepassen in een gronische situatie.

Ze wil de dreiging afsluiten met die taart.

Maar ze weet tonder schoot dat er helemaal niets af te sluiten valt.

Nee, want ze benoemt zelf meteen de doodelijke kleine lettjes van het nieuwsbericht.

Er komt namelijk nog een vertraging aan.

Anderhalf jaar.

Achte die maanden lang moeten hij opnieuw onderzoeken worden gedaan.

Wat gaan ze dan precies onderzoeken?

Ze moeten kijken hoeveel La Waai die haven dat werkelijk gaan produceren.

En hoe moet ze met een luchtquaditeit?

De feinstof die op de huizen neerdaad.

Pas na die 18 maanden valt er een onheroepelijk besluit.

18 maanden, dat is een puurige eeuwigeheid als je leven buisen staat.

We lezen de bronnen ook hoe die bureaucratische onzekerheid niet alleen in hun hoofd blijft hangen,

maar ook hun daadwerkelijke fysieke omgeving begin te aan het tasten.

Ja, wat Kees vertelt in de bakkerij dat hij al hun hele tijd een nieuwe taal veel wil kopen

voor in zijn beschrijden achtertuin, maar hij schuift het steeds voor zich uit.

Het heeft geen zin, in zijn hoofd.

En Sara sluit er direct op aan, ze vertelt dat ze de muur van haar keuken wil verven,

maar ze wijgen het gewoon niet kwast op te pakken.

Ze zegt letterlijk,

maar muur wordt niet mooier van wachten.

Waarop Kees antwoordt, mijn oude tafel ook niet.

Dat is echt een brilliante, zei het peinelijke illustratie van verlamming door onzekerheid.

Mensen zijn fundamentil ontwerpers van hun eigen toekomst.

We investeren tijd en geld in een nieuwe tafel van Blik Verf,

omdat we een rots vast vertrouwen hebben in de continuiteit van onze veilig omveving.

Hier gaat er vanuit dat je daar blijft wonen.

Precies, we gaan ervan uit dat we er over 5 jaar nog steeds van kunnen genieten.

Zo draaien externe autoriteit, in dit geval de industriele beleidsmakers,

die continuiteit gijzold stopte mensen simpel weg met bouwen.

Het verlamd de instinktieve drang om je nest in te richten.

Ze lachen erin een bakkerij heel even om, maar de bron beschrijft heel specifiek

dat het daarna direct weer stil valt.

Het is de holle stilte van levendst die onholt zijn gezet.

En de dynamiek in die bakkerij veranderd pas weer als er een klant binnenstapt.

Joost heet hij.

Hij komt simpelweg 4 bruinen broodjes halen.

En Joost brengt een ontzettend belangrijke, vaak onzichtbare nu wans in het hele verhaal.

Hij werknamenlijk in die haven.

Hij verdien z'n brood bij de grote industrie.

Maar en hier komt het, zijn dochter zit daar in de doorpop schoon.

Joost is eigenlijk de wandelende belieggenamming van het complexe maatschappelijke spanningsveld.

Ja, ik heb de zin de media zo verleidelijk om de situatie lekker zwart weer te tekenen.

De vervuilende, zilose haven tegenover het kleine onschuldige dorpje.

Maar Joost, doorbrek die twee delingen in de bron, echt veilig.

Hij zegt ook zoiets van, ik wil me werk houden, maar ik wil hier ook met mijn gezin wonen.

Ja, hij is economisch voorkomen afhankelijk van de expansie van de haven,

maar emotioneel en fysiek verankert in de gezondheid van het dorp.

Zodra en Joost had gauw opzicht geeft Keesem in stilte zijn vier bruine brootjes.

En weer benaderlijk de bron de stiltrievolg.

Dat staat echt uits van niemand zegt even iets.

Buitenuit een grote vrachtwagen voorbij, je voelt de spanning van de machtige wereld die de straatstenen doet trillen,

terwijl de geur van versgebakken brood in de winkel hangt.

Ze bezet van allemaal dat ze vastzitten in een systeem dat veel groter is dan zij zelf.

Of je nu bakker haaf, arbeider of moderband, het maakt niet uit.

Als er nu een stap terug doen en de meganisme in deze twee documenten met elkaar vergelijken,

stuut we op een fascinerende, psychologische rode draad.

Want ze lijken natuurlijk heel anders.

Dat lijken ze ja. Maar zowel Mila bevroeren in de gauw os van Berlijn.

As Kees stuurend in de bureaucratische mist van Mordijk,

bot ze vond taal op de grenzen van hun eigen controle.

Geopolitiek activisme, enerzijds, industriele landspolitiek,

en het is raastend interessant om te zien hoe de menselijke geest zichzelf vervolgens probeerde uit die verlamming.

De manier waarop ze de regie terugrijpen is na genoeg identiek.

Ze storten zich volledig op het mikronieval.

In Berlijn zit Mila nog na het trillen in het café, toch?

Ze kijk door het raamde buiten en weet je wat ze ziet.

Een hondje op de stoep speelt met een velle rode bal.

Zo iets onbenulligst.

Echt heel klein, maar ze blijft er naar kijken.

Je voelt de spanning in de tekst breken.

Ze lacht weer, de kleur komt terug en aangezicht.

Samen met tonbesluiten ze om rustig naar een museum te lopen.

Geen grootse ideeën meer over de wereld gewoon, één voet voor de andere.

En voor Kees zien we exact hetzelfde ontsnappingsmegenisme, maar dan op zijn eigen manier.

Wat is zijn reactie op die schloepende frustratie van weer 18 maanden wachten?

Hij brengt naast een werk als een fiets naar een winkel om die band te laten plakken.

Hij pakt gewoon iets aan wat hij wel kan fixen.

Ja, hij pakt de machtrug over het enige object in zijn leven dat hij wel binnen een uur kan laten.

En terwijl de fietsen maken bezig is, dwingt hij zichzelf om een wandeling te maken door zijn dorp.

Hij luisterd bewust naar de lachende kinderen die uit scholkomen.

Hij kijk naar een vrouw die over de herg met haar buurman kletst.

De bron is daar heel expliciet over dit zijn de kleine dingen die Kees graag hoort.

Hij zoekt actief contact om niet in die apatiet te zakken.

Hij beeld zadaal op en vraagt of ze samen willen wandelen.

Want zo conclodeert hij.

Samen bewegen is een stuk beter dan in je eentje in een stoel wachten op een besluit.

Het is een hele gezonde reactie.

Zeker.

Als hij laat de thuis op de bank zit, springt zijn kat naast hem op de stoel.

Hij kijk door het raam naar zijn tuin, naar die kale plek waar de tafel had moeten staan.

En voelt dankzij die kat in dat gewone moment toch nog een beetje hopen.

En wat dit ons fundamentel leert over de menselijke conditie is van ons gehadbare waarde voor iedereen die leeft in ons huidige tijdsperk van gronische informatie overlood.

Het zenuustelsel is evolutionair gezien helemaal niet uitgerust om om afgebrokenen maakroproblemen van de wereld te dragen.

Hoe weet je dat voor je zien dan?

Nou, stel je je zenuustelsel voor als een lege emmer.

Aku te schrokken, zoals Mila's ervaring in Berlijn met die levensgevaarlijke klimmer,

gooien een keer een volle plek water in die emmer.

De stressklotse dan directe over de rand.

Je betenen dat pak.

Exact.

Maar gronische onzekerheid, zoals die onzichtbare buurigratie in mordijk,

is een kraan die tergend langzaam drippelt.

De emmer veelt zich heel ongemerkt tot dat ook die op eens overstroomt in de vorm van burn out, apatie of verlamming.

Je kunt natuurlijk niet dag in dag uit met die overvolle emmer blijven balanceren.

De moet gewoon water uit.

Dat is het punt.

En de enige effectieve manier om dat te doen is door je focusgebied drastisch te verkleinen.

Je kunt de complexe geopolitiek niet even oplossen tijdens een stedentrip.

Je kunt een havenuitbreiding niet eenzijdig stoppen vanuit een lokale bakkerij.

Was het maar zo simpel?

Precies.

Om te voorkomen dat we psychologisch bezwijken onder de zwaartekracht van al dat nieuws,

moeten we ons wel vastklampen aan de microscopische details van ons eigen leven.

Het observeren van die hond met de rode bal, het plakken van een fietsband, het aaien van je kat.

Dat is geen zwak of naïef gedrag hoor.

Het is gewoon hard nodig.

Het is een harde biologische en psychologische noodzaak.

Het zijn de ankers die ons zenuwstelsel kalmeren, zodat we onze mentale bandbreedte

terugwinnen om ons zelf gewoon staande te houden.

Geweldig inzicht.

We begonnen deze reis starend naar een 30 meter hoge vlaggenmast.

Overgeleverd aan de chaos van de grote stad en een radicale actie.

En via die koude straat van Berlijn belanden we in de warmte van versgebakken brood

ruikende bakkerij in Moerdijk, waar het slopende wachten op de toekomst een hele gemeenschap gijzelt.

Totaal verschillende werelden.

Ja, maar in beide werelden vonden we mensen die overeind blijven door zich te focussen

op datgene wat ze met hun eigen handen wel kunnen beïnvloeden.

De essentie van overleven in een onvoorspelbare wereld ligt echt in de acceptatie

dat je de storm niet altijd kunt sturen, maar je kunt wel kiezen waarnaar je kijkt,

terwijl de wind waait.

Dat is iets wat ons allemaal raakt, toch?

Dus de volgende keer dat je merkt dat je eigen emmer begint over te lopen

of dat nu is door een reorganisatie op je werk die maar wordt uitgesteld,

maandenlang wachten op een uitslag of simpelweg door de stroom van het wereldnieuws op je schermpje.

Vraag jezelf dan af: is dit het?

Wat is jouw versie van die hond met de rode bal?

Wat is jouw kapotte fietsband die je vandaag wel kunt repareren?

Wat is dat ene, kleine, alledaagse ding dat jij nu kunt vastpakken

om jezelf weer die broodnodige vaste grond onder de voeten te geven?

Bedankt dat je met ons in deze brainstorm bent geweest.

Tot de volgende deep dive.