Een protest dat anders liep

Ook de geur van natte bladeren en uitlaatgassen en af en toe een vleugje koffie uit het stationscafé.

Mijn maag knorde zagjes.

Ik had vanochtend alleen een boteram gegeten en nu had ik spijt dat ik niet meer had ontbeten.

Lotten kwam aangelopen met een zelfgemaakt bord waarop stond samen tegen haat.

Ze glimlachten, maar ik zag dat ze ook gespannen was.

Ben je er klaar voor?

Vroeg ze?

Ik knikten.

Laten we gaan, zei ik.

Ze droeg een dikke groene schaal en haar wangen waren rood van de kou.

Samen liepen we naar de ingem van het station waar al een paar mensen stonden te wachten.

We liepen met een grote groep mensen richting het centrum.

Overal om ons heen hoorde ik stemmen, gelach en af en toe een leus die werd geroepen.

Er waren mensen van alle leeftijden, sommigen met kinderen op hun schouders, andere met kleine vlaggen.

Het voelde als een war met deken, al was het nog zo koud.

Ik zag een man met een hond aan een riem en een vrouw die flyers uitdeelde met een grote glimlag.

De geur van war met thee en versgebakken brood kwam uit een kraam aan de zijkant.

Ik hoorde iemand zeggen, wat fijn dat jullie er zijn, dat maakten we blij.

Toen we aankwamen bij het pleijn zag ik een rijagente in blauwe uniformen.

Ze stonden rustig te kijken.

Ik voelde een lichte kribbel in mijn buik.

Zou het wel veilig zijn?

Lotten pakten mijn arm.

Kijk!

En wees naar een groepje mensen dat een groot spandhoek ophield.

Er is veel politie, maar ze lijken ontspannen.

Ik knikten en probeerde mijn zenuwen te komeneren.

De agenten stonden met hun handen op hun rug als of ze een praatje maakten.

Eén van hen lachten zelfs even.

We liepen verder het pleijn op.

De sfeer was vriendelijk.

Mensen deelde flyers uit en er was zelfs iemand die warme thee uitdeelde.

Ik hoorde een vrouw naast met tegen haar zoontje zeggen, kijk, dit is nou democratie.

We laten onze stem horen.

Het jongetje kijk met grote ogen om zich heen.

Ik dacht terug aan mijn eigen jeugd.

Mijn vader nam me ooit mee naar een herdenking.

En ik herinner me nog hoe indrukwekkend ik het vond.

Die herinnering gaf me een warm gevoel.

Plotseling klonker een hart geluid.

Ik schrok en kijk om me heen.

Aan de rand.

Even tussendoor.

Bedankt voor het luisteren.

Reageer onder deze aflevering of stuur me een DM op Instagram.

Dan stuur ik je een speciale kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

Ant van de plein stond een kleine groep mensen met vakkels en donkere kleding.

Ze riepen leuze die ik niet goed kon verstaan, maar de ton was agressief.

Mijn hardslag ging omhoog.

Lotten gered mijn hand steviger vast.

Blijf rustig, zij ze zacht.

De politie houdt ze in de gaten.

Ik voelde de kou nu niet meer, alleen de spanning in mijn lichaam.

De agenten bewogen zich langzaam in de richting van de groep.

Een van hen een lange man met een bet stak zijn hand op.

Heeren, dit is een vreedsaam protest.

Graag afstand houden.

Zij hij met een rustige, maar duidelijke stem.

De groep met vakkels stopte even, maar bleef roepen.

Ik zacht dat sommige mensen om ons heen bang werden.

Een meisje naast me begon te huilen.

haar moeder sloeg een arm om haar heen en vluisterde iets in haar oor.

De vlammen van de vakkels dans de in de wind

en vierpe lange schaduwen op de grond.

Toen gebeurde er iets wat ik niet had verwacht.

Een ouderen mevrouw stapt er naar voren.

Ze had een wandelstok en droeg een rode schaal.

Ze liep rustig naar de groep met vakkels en zei,

jongens, wat doe je lienaal?

Het is koud en liemaken mensen bang.

Ga naar huis en denk eens na.

haar stem was niet boos, maar juist heel vriendelijk.

De groep leek even van slag.

Een van hen liet zijn vakkelzakken.

Even later dropen ze af, de hoekom en verdwenen uit het zicht.

De roek van de vakkels bleef nog even hangen,

maar de spanning was weg.

De meenigte begon te juigen.

De ouder mevrouw glimlachten en liep terug naar haar plek.

Lotte en ik keken elkaar aan.

Dat was bijzonder, zei ik.

Lotte knikten.

Soms is vriendelijkheid sterker dan geschreuw.

Ik voelde me trots, als of ik zelf iets belangrijk zat gedaan.

De zon kwam zelfs even door de wolken,

en de lucht leek op eens minder grijs.

We bleven nog een uur luisteren naar toespraken en muziek.

De zon kwam zelfs even door de wolken.

Toen we naar huis liepen voelde ik me moe,

maar ook opgelucht.

Ik had iets meegemaakt, wat ik nooit zou vergeten.

Niet alleen het protest, maar ook die ene mevrouw met haar wandelstok.

Ze had laten zien dat je met een paar woorden meer kunt bereiken,

dan met een hele boelen wij.

Ik dacht na over wat er was gebeurd.

Soms hoef je niet hard te schreeuwen om gehoort te worden.

Vriendelijkheid kan een kracht zijn die je niet verwacht.

Tuis dronken we nog een koptee.

Lotte zei, zeer het was de moeite waard.

Ik glimlachten.

Ja, zei ik.

En ik denk dat ik volgend jaar weer ga.

Tot de volgende.

Open de interactieve speler op Dutchfluency.com slash transcripts.

Tick op een woord als je vastloopt.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlandse zelfs als je stottert.

Tot de volgende keer.