19 feb — Nederland en België onderzoeken treinv… (HET)

Ik help je met Timing en Empathy.

Nou, vanmiddag stond Sien bij een fietsenmaker in het Seaheld en Quartier.

Niet om een nieuwe fiets te kopen hoor, nee.

Zijn ketting deed ineens krurt, krurt, als of er zand in zat.

Binnen rook het naar Rubber en Olie en je horde een klein belletje van de deur.

Ting! Sien had een vette vlek op zijn vingers en kijk naar een potje met dikke kettingpastaan.

Buiten wijden het flink door de straat en een paar meelwe deden als of ze de baas waren.

Sien dacht, als dit zo doorgaat, dan kom ik nooit op tijd bij de tram.

Hij wilde vanavond iets nieuwsprobeeren, een kokeworkshop met belgische vrieten.

Ja, echt, dat dat met zuis, maar dan officieel.

Dit is het, zij hij in zijn hoofd.

Want hij had zin in iets anders dan een boterham met hagelslag.

Jo, en toeging zijn telefoon.

Een melding van de NOS.

Sien feegde zijn handen, snel aan een oude doekje en last hard op.

Nederland en België onderzoeken een treinverbinding tussen eindhoven en Brussel.

De fietsenmaker, een vrouw met een bril op een kort, kijk op.

Wat lees jij daar, jongen?

Ze willen misschien een trein maken tussen eindhoven en Brussel, zij Sien.

Dat zou handig zijn, toch?

Op dat moment kwam er een man, binnen met een velgroene pet en een rolkoffer achter zich aan.

Hij praten een beetje anders.

Brussel, ah, dat is mijn stad, zij hij.

Maar in Nederland, die treinen, soms staan ze still en dan zeggen ze, we wachten even.

Even is dan een heel verhaal, zien lachten.

Kom op, zeg, we doen ons best.

De vrouw, zij.

Als die verbinding er komt, gaan mensen sneller heen en weer.

Minder gedoe met overstappen.

Ze tickten met een schroeven draaier op de toenbank, tickt ik.

Maar eerst onderzoeken, dus nog niks zeker.

De man met de groene pet halde een klein blikje uit zijn jas.

Ik heb echte belgische waafelgeur, zij hij serieus.

Hij deed het open en hield het onder sims neus.

Sim schrok.

Dat was even schrikken.

Waarom heb jij dat bij je?

Voor als ik heinwee heb, zij de man.

Geur helpt.

De fietsenmaker knikten als of dit heel normaal was.

Baina, we zeggen eigenlijk.

Ik heb heinwee, niet ik ben heinwee, ze glimlachten.

Lekker bezig met Nederlandse.

Sim stond even stil.

Een trein die twee landen verbindt.

En een man die waafelgeur in zijn zak heeft.

Nederland is soms net een stroop waafel.

Simpel, maar je vindt altijd iets plakkerig bijzonders.

Sim betaalde, kreeg zijn fiets terug en stapt er naar buiten.

Hij dacht, als die nieuwe treiner komt, ga ik een keer mee.

Niet omdat het moet, maar omdat het kan.

En als het onderweg tegen zit, dan neem ik gewoon een klein blikje met iets lekkers mee.

Nou, bedankt voor het luisteren.

Tot morgen voor weer een warm en rustig nieuw begin.