De Regel van de Omgekeerde Fout

Rick, je zit in Chiang Mai, het is waarschijnlijk weer 34 graden, en je probeert al een tijdje om Thai te leren.

En dat gaat niet altijd even soepel, toch?

Ik bedoel, je bent zelf docent geweest, je hebt mensen van A naar B gebracht in het Nederlands, en nu zit je aan de andere kant van de tafel.

Dat is een rare spiegel, of niet?

Je ziet bij jezelf precies de fouten die je vroeger bij je studenten zag.

En dat is precies waar ik het vandaag met je over wil hebben.

De regel van de omgekeerde fout.

Even terug.

Je bent een native speaker.

Je hebt bij Buitenlandse Zaken gewerkt, je bouwt solo aan dertig productie-apps, en je hebt Luuk, die blauwe harige mascotte met een eigen biografie.

Je bent geen beginneling.

Maar in het Thai ben je een leerling.

En dat voelt soms als een nederlaag.

Zeker als je vastloopt op de tonen, of als je een woord verkeerd uitspreekt en de Thai je niet begrijpt.

Dan denk je: ik ben toch slim?

Ik heb dit toch eerder gedaan?

Maar dat is de val.

Je denkt dat het aan de methode ligt.

Aan de app, aan de cursus, aan de leraar.

Maar het ligt niet aan de methode.

Het ligt aan het feit dat je een nieuw zenuwstelsel aan het bouwen bent.

En dat kost tijd.

Dat is precies wat je zelf je studenten hebt geleerd: purpose beats method.

Zonder doel is elke methode een omweg.

Met een doel is elke fout een stap.

Laten we even vijf woorden pakken die hierbij horen.

Woord één: de fout.

Simpel, maar belangrijk.

Een fout is geen mislukking, het is data.

Woord twee: de omkering.

Dat is wanneer je van docent leerling wordt, of andersom.

Je kent het gevoel.

Woord drie: de weerstand.

Dat is dat stemmetje dat zegt: dit is te moeilijk, ik ben te oud, ik heb geen talent.

Onzin, maar het zit er.

Woord vier: de spiegel.

Je ziet je eigen leerproces in dat van je studenten.

En woord vijf: de tussenstand.

Je bent niet klaar, je bent onderweg.

Dat is geen zwakte, dat is de realiteit.

En dan de grammatica.

Vandaag: de vergrotende trap.

In het Nederlands zeg je: groot, groter, grootst.

Maar je kunt ook zeggen: niet groot, minder groot, minst groot.

Of: even groot.

Dat heet de vergrotende trap.

Waarom is dat belangrijk?

Omdat je in het leren constant vergelijkt.

Je vergelijkt je Thai met je Nederlands.

Je vergelijkt je huidige ik met je vroegere ik.

En dat is prima, zolang je maar niet vergeet dat de vergelijking niet het doel is.

Het doel is vooruitgang.

Kleine stapjes.

Elke dag een beetje meer.

Dus hier is de omgekeerde fout: de fouten die je bij je studenten zag, zie je nu bij jezelf.

De aarzeling, de angst om te spreken, de neiging om te vertalen in je hoofd.

Maar je weet ook dat die fouten tijdelijk zijn.

Je weet dat ze horen bij het proces.

En dat is de les.

Je bent niet aan het falen.

Je bent aan het leren.

En dat is precies wat je je studenten hebt geleerd.

Dus Rick, hier is je nudge voor vandaag.

Pak één fout die je deze week hebt gemaakt in het Thai.

Schrijf hem op.

Kijk ernaar zonder oordeel.

En zeg tegen jezelf: dit is mijn tussenstand.

Niet perfect, maar echt.

En dat is genoeg.

Voor nu.

Tot morgen.