Dutch Fluency
测出我的水平水平
登录

Een dag vol stemmen

De wind trok aan mijn jas in het Letná Park.

Overal stonden mensen met mutsen, vlaggen en zelfgemaakte borden.

Naast mij hield student Andrej twee bekers warme thee vast.

De geur van citroen kwam boven de bekers uit. ‘Hier, Rick, anders krijg je nog koude handen,’ zei hij.

Ik bedankte hem en nam voorzichtig een kleine slok.

Normaal geef ik Nederlandse les in Den Haag.

Deze week bezocht ik Praag voor een korte vakantie.

Andrej had vorig jaar Nederlandse lessen bij mij gevolgd.

Vandaag liet hij mij een andere kant van zijn stad zien.

Ons plan was eerst koffie drinken bij het station.

Maar Andrej wilde vandaag graag naar het park gaan. ‘Er komen heel veel mensen,’ had hij mij gisteren verteld. ‘We willen eerlijk nieuws kunnen blijven zien en horen.’ Daar wilde ik graag meer over weten.

Daarom liep ik die middag met hem mee.

Voor ons stond een vrouw met een gele muts.

Op haar bord stond alleen het getal 4:36.

Ik zag dezelfde cijfers op truien en andere borden. ‘Moet iedereen hier zo vroeg opstaan?’ vroeg ik aan Andrej. ‘Dan heb ik toch liever mijn werk als leraar.’ Hij lachte even, maar werd daarna weer stil. ‘Om vier uur zesendertig spraken politici over nieuwe regels voor radio en televisie.

Bijna iedereen lag toen nog in bed.

Het plan kwam pas heel laat op de lijst.

Politici van andere partijen kregen weinig tijd om iets te zeggen.’ Ik keek nog eens naar het eenvoudige bord.

Nu begreep ik waarom die cijfers overal stonden.

De vrouw met de gele muts draaide zich naar ons om. ‘Ik heet Tereza,’ zei ze. ‘Mijn dochter werkt bij het nieuws op televisie.

Ze moet moeilijke vragen kunnen stellen, ook aan onze leiders.’ Andrej vertelde mij meer over de plannen van de regering.

De regering van Babis wil minder geld uitgeven aan radio en televisie.

Nu betalen mensen daar een apart bedrag voor.

Straks wil de regering het geld elk jaar zelf geven. ‘En daar maak ik me zorgen over,’ zei Tereza. ‘Wat gebeurt er na een vervelend bericht over een minister?

Krijgt de zender het volgende jaar dan minder geld?’ ‘Babis zegt dat journalisten gewoon hun werk kunnen blijven doen,’ zei Andrej. ‘Maar ik geloof zijn woorden niet zomaar.

Ik wil eerst zien wat hij doet.’ Achter ons begon iemand hard te zingen.

Even later zongen veel mensen hetzelfde lied.

Ik kende de woorden niet, dus luisterde ik alleen.

Een kind zat hoog op de schouders van haar vader.

Ze zwaaide met een kleine vlag boven zijn hoofd.

Volgens de mensen die deze dag hadden geregeld, waren er honderdduizenden bezoekers.

Zij spraken over het grootste aantal sinds het begin van Tsjechië in 1993.

Ik kon al die mensen natuurlijk niet tellen.

Zelfs het tellen van mijn leerlingen gaat soms al mis.

Andrej wees naar het gras onder onze voeten. ‘Ook in 1989 stonden hier veel mensen,’ vertelde hij. ‘Ze wilden andere leiders en meer zelf kunnen kiezen.’ Ik keek rond en probeerde me die dag voor te stellen.

Vandaag zag ik jonge studenten en oude mensen naast elkaar.

Sommigen praatten zacht, anderen hielden hun bord hoog omhoog. ‘Denk je dat vandaag iets gaat veranderen?’ vroeg ik.

Andrej dacht even na voordat hij mij antwoord gaf. ‘Dat weet ik niet.

Maar thuis blijven voelde voor mij niet goed.

Later wil ik kunnen zeggen: ik was erbij.’ Tegen de avond werden onze voeten moe en onze bekers leeg.

Tereza nam afscheid en zocht haar dochter bij de ingang.

Andrej en ik liepen langzaam naar de tram.

Onderweg kochten we broodjes bij een kleine kraam.

Er lag veel kaas tussen, precies genoeg voor mij. ‘Morgen gewoon koffie?’ vroeg Andrej met een kleine glimlach. ‘Graag, maar niet om vier uur zesendertig,’ antwoordde ik.

Hij lachte en stapte naast mij de warme tram in.

Ik was moe, maar blij dat ik had geluisterd.

Je hebt weer Nederlands geoefend met Dutch Fluency.

Tot de volgende keer.

0:00
设置

文本

模式

音频

停顿