

音频1x
语速
停顿
练习阅读
模式
Woordenschat
Het was een zonnige zaterdagmiddag.
De lucht was blauw en er stond een zachte wind.
Op het pleintje in de wijk was het druk.
Kinderen renden rond, ouders stonden te praten en iemand had een bal meegenomen.
In het midden stond de glijbaan.
Hij was rood en geel en glom in de zon.
De glijbaan was nieuw, want hij was pas vorige week geplaatst.
Iedereen wilde erop.
Je rook de geur van vers gras en ergens een vleugje zonnebrandcrème.
De bal stuiterde met een dof geluid op de tegels.
Tom stond bij de glijbaan.
Hij was acht jaar en hij vond de glijbaan geweldig.
Hij keek naar boven.
De glijbaan was best hoog.
'Ga je?' vroeg zijn vriendje Sam.
'Ja, ik ga,' zei Tom.
Hij klom de trap op.
Boven aangekomen ging hij zitten.
Hij voelde het warme plastic onder zijn benen.
Toen liet hij zich naar beneden glijden.
Het ging snel.
Sneller dan hij dacht.
Met een plof kwam hij onderaan.
'Woei!' riep hij.
'Dat was cool!' Maar toen Tom wilde opstaan, voelde hij iets raars.
Zijn broek zat vast aan de glijbaan.
Het plastic was een beetje plakkerig geworden door de zon.
Tom trok.
Niets.
Hij trok harder.
Nog steeds niets.
'Sam, help!' riep hij.
Sam kwam kijken.
'Wat is er?' 'Mijn broek zit vast!' zei Tom.
Sam begon te lachen.
'Echt?
Dat meen je niet!' Tom werd rood.
'Het is niet grappig!
Help me!' Sam probeerde te helpen, maar hij lachte zo hard dat hij bijna niet kon trekken.
Tom voelde zijn hart snel kloppen.
Hij hoorde de kinderen om zich heen lachen en de bal in de verte stuiteren.
Ondertussen kwamen er meer kinderen kijken.
Een meisje met een rode jurk vroeg: 'Gaat het?' Tom zuchtte.
'Nee, ik zit vast.' De kinderen lachten.
Niet gemeen, maar het was wel grappig.
Tom voelde zich een beetje dom.
Hij wilde weg, maar hij kon niet.
Hij keek naar de lucht en wenste dat hij ergens anders was.
Toen kwam Toms moeder eraan.
Ze had het gezien vanaf de bank.
'Tom, wat gebeurt er?' Tom zuchtte weer.
'Mijn broek zit vast aan de glijbaan.' Zijn moeder keek verbaasd.
'Hoe kan dat nou?' Ze kwam dichterbij en keek naar de glijbaan.
'O, het plastic is warm geworden.
Dat gebeurt soms.' Ze trok zachtjes aan Toms broek.
'Het zit echt vast,' zei ze.
'We hebben hulp nodig.' Gelukkig was er een mevrouw in de buurt die altijd een tas met spullen bij zich had.
Ze heette mevrouw De Vries en ze kwam meteen helpen.
'Ik heb talkpoeder,' zei ze.
'Dat maakt het glad.' Ze strooide wat talkpoeder op de glijbaan en op Toms broek.
Het poeder rook licht naar bloemen.
Toen trok Toms moeder weer.
Met een zacht geluid kwam de broek los.
Tom viel achterover op het gras.
'Eindelijk!' zei hij.
Iedereen klapte en lachte.
Tom lachte nu ook.
'Dat was niet cool,' zei hij.
'Maar wel een goed verhaal voor school.' Zijn moeder gaf hem een hand.
'Kom, we gaan even wat drinken.' Tom stond op en keek nog eens naar de glijbaan.
Hij zag dat er nu een paar kinderen voorzichtig van de glijbaan gingen.
Ze deden rustig aan.
Tom glimlachte.
Hij voelde zich een beetje beschaamd, maar ook opgelucht.
Het was een rare middag, maar hij zou het nooit vergeten.
En de volgende keer zou hij eerst voelen of de glijbaan niet te warm was.
Hij dacht: ik moet altijd goed kijken voordat ik iets doe.
Soms is iets gevaarlijk zonder dat je het weet.
Tot de volgende.
Open de interactieve speler op dutchfluency.com slash transcripts.
Tik op een woord als je vastloopt.
设置
文本
模式
音频
停顿