Jouw week in het Nederlands: 7 t/m 14 juni

Gewoon even ontspannen.

Precies, je denkt dat je even helemaal ontspant naar langer werkwijk.

Maar wat als ik je vertel dat je op dat exacte moment echt compleet zonder dat je het door hebt...

aan het werk bent als onbetaal de data verzamelaar voor militaire drone navigatie?

Klingt vrij absurd, toch?

Klingt echt als het begin van een of andere dystopische science-fiction-film, ja.

Maar dit is simpelweg de verborgenreliteit van de plek waar vele van ons dagelijks doorheen navigeren.

Namelijk de moderne Nederlandse stad.

En dat is eigenlijk precies te reden dat we vandaag deze enorme gelachtheid gaan ontleden.

We denken heel vaak dat we onze eigen leven wel begrijpen, maar de visieke straaten en...

nou ja, de digitale netwerken eromheen, die zijn vele male complexer dan we op het eerst te gezicht zien.

Absoluut, vandaag hebben we dan ook echt een fantastische missie voor deze verkening.

We duiken in een, ja, een fascinerende verzameling van recente Nederlandse reddit verhalen.

Ja, verzameld door een rik, toch?

Ja, klopt. Minusjeus gecurreerd door een taal-leeraar genaamd rik.

En het is echt een extreem diversum mix.

We hebben persoonlijke anecdotes over het stadsleven, verkeersagressie, etkultuur en dus ook die onzichtbare...

spitstechnologie waar ik het net over had.

Ja, heel breed dus.

Zeker. En ons doel, we gaan de stad afpellen.

We beginnen bij het perfekte, een beetje romantische, touristische plaatje.

En we pellen dat eigenlijk laag voor laag af, totdat we bij de ronduit absurden en...

soms wens wel donkere realiteit komen.

Een flinke klus.

Zeker. Oké, laten we dit eens uitpakken.

Ja, laten we beginnen.

Kijk, om die hele complexiteit te begrijpen moeten we...

denk ik, beginnen met de buitenste schil.

De ilusie van perfectie, zeg maar.

We hebben in die bronnen van rik een prachtig startpunt gevonden, namelijk de stad...

bekeken door de ogen van een absoluut buitenstaander.

Iemand voor wie alles nog helemaal nieuw en harmonieus is.

Oh ja, dat brengt ons natuurlijk bij Karim.

Precies.

Karim is een jonge tourist uit Algerijen, die bezig is met een grote reis door Europa.

En voordat hij hier in Nederland kwam, liep hij over die brede, massieve boelenvars...

van parijs en navigueerde hij door die overweldigende drukte van Londen.

Groot de kontrasten.

Gigantisch, want dan stapt hij op een frisse, donderdag oftend uit het centrale station van Amsterdam...

en zijn hele zintuigelijke ervaring veranderd echt om middelijk.

Ja, hoe hij dat beschrijft is mooi.

Ja, hij beschrijft dus letterlijk hoe de lucht daar ruikt naar een mengsel van versekoffie...

zoete stroopwafels.

En dat vocht de gewaater van de grachten.

En weet je, wat voor ons klinkt als een enorm cliché, is voor Karim echt een openbaring.

Kijk de architektuur van Steden zoals Parijs met die enorme hoosmanboelenvars...

die was historisch gezien gewoon ontworpen om grote groepen mensen...

en zelfs militairen troepen snel te kunnen verplaatsen.

Wow, oké.

Ja, dus het is helemaal saal en best wel afstandelijk.

En Karim merkt direct op dat de straten in Amsterdam helemaal niet gedomineerd worden door auto's...

maar eigenlijk gebouwd lijken op een veel menselijkere schaal.

Ja, dat film echt op en hij huurt dan natuurlijk een knal rode fiets.

Typisch.

Ja, zoals elke dappere tourist doet.

In het begin vindt hij het echt doodeng.

Hij beschrijft de fietsers als een soort zwermspreuwen die veilos om elkaar heen bewegen...

zonder ook maar één keer te botzen.

Wat best knap is om te zien als je het niet gewend bent?

Zeker, maar dan gebeurt er iets heel mooi op de prinsengracht.

Hij probeert een van die beroemde, smalige scheevenhuisjes te fotograferen...

maar hij lett even niet op en botst bijna tegenen voor bijganger aan.

Oei.

Ja, en nu zou je in Londen of Parijs waarschijnlijk gewoon een bozeblik...

of een cynische sneerkrijgen?

Was ga ik wel ja.

Maar Karim ontmoet, bram.

Een opvallend lange Nederlander helemaal verpakt in een dikke wolle schaal...

en bram moppert helemaal niet.

Hij pakt Karim's telefoon, maakt lachend een foto van de tourist met zijn rode fiets...

en wij zo vervolgens de weg naar een café met een groene luifel...

waar ze de beste appetart van de stad zouden hebben.

Eke, dit is dus geen toevall.

Dit is eigenlijk het directe resultaat van bewusten stadsplening.

Er is een concept in de stedenbouw dat ze shared space...

of wel gedeelde ruimte noemen.

Oh, daar heb ik wel eens van gehoord, ja.

Ja, en het idee daarvan is dat door stoepranden, verkeersborden...

en duidelijke afscheidingen tussen auto's, fietsers en voetgangers...

gewoon weg te halen of flink te minimaliseren...

dwing je mensen om constant oogkontakte maken.

Je moet wel anders rij je elkaar aan.

Exakt.

Je dwing, zoals het waarde, te onderhandelen over de fysieke ruimte...

en die constanten kleine sociale frikzie, verlagde snelheid enorm...

en maakt een spontane interactie zoals tussen Karim en bram, veel waarschijnlijker.

Ze zijn inmers niet afgeschermd door metal en getint glas.

Dat is echt superlogisch als je er zo over nadenkt.

Dat verklart eigenlijk ook exact het gevoel van Thomas...

een ander verhaal uit deze reddit-collectie.

Ja, het verhaal in utrecht.

Precies.

Thomas is een expet die na maar liefst 15 jaar in Canada...

te hebben gewoond, terugkert naar utrecht om zijn zus evena op te zoeken.

En zo draa hij aankomt, wordt hij echt over spult doorherkennen.

Die kleine dingen vallen dan ineens op.

Ja, het beroemde dingdongeluit van de NS, de najaar eindelozen...

die van geparkeerde fietsen voor het station.

Ze lopen samen naar de oude gracht, dalen dan af naar zo'n typische werfkelder...

en drinken koffie met zo'n typisch miniskulspeculatie daarnaast.

Thomas realiseert zich ineens hoe extreem in team alles hier is, vergeleken met Canada.

En dat is een heel scherp contrast, he?

In Norta-Mirica heb je vaak te maken met hele strikte zonering.

Hoe bedoel je dat precies?

Nou, je woont er vaak in een uitgestrekte buitenwijk.

Je stapt zorgt dus in de auto, rijdt over een enorme asvartwerk...

en parkeert vervolgens bij een gigantische meegamel...

om alleen maar even boodschappen te doen.

De fysieke en psychologische afstand tussen mensen is daar gewoon enorm.

Utrecht is wat dat betreert eigenlijk tegenovergestelden.

Alles is samengeperst en gecompremeerd.

Ik vind dit echt een fascinerende manier om ernaar te kijken.

Als je deze twee verhalen van Karim en Thomas naast elkaar legt,

dan is die Nederlandse binnenstad eigenlijk ontworpen...

als een zorgvuldig ingerichten woonkamer.

Een goede vergelijking.

Ja, alles ademt die knussen menselijke maat.

Maar en hier komt het, we beloofd jou als luisteraar dat we de uis houden afpellen.

Dus ik moet hier toch even stevig tegenas geven.

Kom maar op.

Woonkamer niet gewoon een mieten.

Kijk, een Karim en Thomas omdat ze simpel weg toeschouwers zijn...

en geen enkel onderdeel uitmaken van die dagelijks een ratrees...

niet door een gigantische ralse bril naar deze steden.

Dat is de kern van de ilusie, heb daar helemaal gelijk in.

Die shared space en die intimiteit werken fantastisch,

zolang iedereen kalem is en de tijd aan zichzelf heeft.

Het is een extreem fragiel-ecosysteem.

Ja, precies.

Zo draai je geen ontspannenbezoeker meer bent, maar een gestresde inwoner...

die om stipt halv negen op kantormoed zijn, slaat die hele intimiteit om.

Een woonkamer is leuk, tot dat er bewijzen van spreken...

honderd mensen tegelijk door de voordeur proberen te rennen...

en helemaal niemand zich meer aan de huisregels houdt.

En dan is die fijne woonkamer ineens levensgevarlijk.

Dus laat we die rosenbril in de daad even afzetten...

en kijken naar wat er gebeurt als je de versenappel taart...

verveld voor de keiharde ochtenspits.

Daar krijg je een heel ander verhaal.

In de daad.

Hoe overleefd een bewoner in die zo genaamde gedeelde ruimte...

als de drukker echt opkomte staan.

Nou, dat lezen we perfect terug in het verhaal van Sander.

Ja, Sander ervaart echt de schadeoekant van datzelfde menselijke stad zondwerp.

Exakt!

Sander is 32, een vorenz in Rotterdam...

en hij fiets dagelijks over de nieuwe binnenweg,

waar Karim de geur van strobwavels rokt...

ruikt Sander op een koude, regenachtige november middag...

vooral de zware, giftige uitlaatgassen van auto's in de vielen.

Gemengd met nattaasvald?

Ja, heerlijk.

Het gechilp van vogels en het zachtige rinkel van vrolijke fietsbele...

is daar echt volledig vervangen door een oorverdoverde kakkovoenie.

Denk aan rammelende trems, extreem, agressief getoeter...

en scheldenen mensen.

De zintuigelijke overbelasting is hier gewoon compleet.

Het ontwerp voorseerd mensen nog steeds in exact dezelfde smal ruimte...

maar de welwillendheid die is helemaal weg.

Weg ja.

En dan komt het specifiek incident dat Sander op reddit beschrijft.

Midden op die smallen, toch al zo geotische weg, staat een glansende...

zwarte Mercedes.

Tuurlijk.

De boel geparkeerd en de alarmlichten knipperen vrolijk.

Want weten het allemaal toch?

Druk op de knop van jouw alarmlichten en je hebt ineens een magisch...

onzicht daar krachtveld gekreerd waarmee je legaal alle verkeersleggels...

mogen negeren om even een broodje te halen.

Ja, de iksta even stilknop.

Andere kant, de dodelijke stalen geluven van de tremreels.

Het is echt de ultime nachtmerrie van elke fietser.

Eén verkeerde stuurbeweging en je wiel zit klem.

Levensgevaarlijk.

En de besturen van die Mercedes...

die staat even verderop met een zonnebril op zijn gemak, een broodje te eten...

en haalt letterlijkse schouders op als een vrouw met een rode muts...

hem begint uit te voeteren over zijn associale pakkeeractie.

Kijk, wat hier fascinerend is en dit raakt echt aan de...

onderliggende psychologie van territoriumgedraag in een stad...

is wat er gebeurt met ruimte.

Wanneer handhaving van regels struktureel onbrekt, vervolgd vrijwel...

directe sociale contract.

Hoe bedoel je dat het sociale contract vervolgt?

Na de openbare weg is wat we in de economie een commenpool-resource...

noemen. En gedeelde bron, als niemand het misbruik van die bron bestraft,

neemt het meest egoistische individue simpelweg te ruimte in.

Puur het een kosten van het collectief. Die alarm lichten, die zijn dan...

geen veiligheidsmiddel meer.

Nee, het is een smoetje.

Exact, het is een psychologisch expus geworden.

De bestuurder zent daarmee een heel duidelijke boodschap uit naar de rest van de straat.

Namelijk, mijn individuele tijd is objectief meer waard...

dan jullie collectieve veiligheid.

Zie je? En dit is dus precies de reden waarom ik dat romantische beeld...

van de vrolijke fietskultuur gewoon niet meer trekkt.

De nieuwe binnenweg is op zo'n moment helemaal geen gedeelder ruimte.

Het is een moderne arena.

Ja, een slagveld bijna.

Het is gewoon een brute, natuurkundige vergelijking, hè.

Je hebt een fietser van op geen honderd kilo, superkwetsbaar en onbeschermd...

tegenover een stalenmonster van 2.000 kilo.

En ik vraag me dan echt af, waarom accepteren we dit?

Hoe kan een samenleving die wereldwijdt prijzen wind voor haar stadsplanning?

Dit soort associaal en levensgevaarlijk egoïsmen...

gewoon tolereren in het hart van de stad.

Ja, maar dat is dus puurde consequentie van politieke keuzes over handhaving.

Kijk zonder een zichtbare schijtsrechter regiert in die arena...

simpelweg de wet van de sterkste.

En dat zien we ook direct escaleren in het verhaal van Sander.

Ja, dat roep meteen het vervolg van zijn post op, want het stopt daar dus niet.

Even later stopt het trend voor een zebrapat.

Een ouderendame met een relator wil oversteeken.

Een heel kwetsbaar moment.

Ja, Sander rem nekjes af op zijn fiets.

Alles lijkt heel even stil te staan.

En dan, echt vanuit het niets, schiet er een sportauto voorbij.

De bestuurder wijgert de wachten achter de stilstaande trim.

Stuurd zijn wager vol over een dubbelendorgetrokkenstreep heen.

Reest, spokrijdend, langs die gigantische trim...

en schept bijna die oversteekende dame.

Wizar.

Het schild echt centimeters.

De vrouw met de rode muts, die Sander dus eerder als sprak bij die Mercedes,

staat gewoonte trillen op haar benen.

En ze zegt tegen Sander dat ze hier elke dag loopt, maar werkelijk nooit politie ziet.

En kijk die constante blotstelling aan dat soort ongekontroleerd risico...

dat creëert een gronisch gevoel van onmacht bij een stadsbewoner.

Je bent voor je gevoel, continu overgeleverd aan de grillen van wildvreemden.

En dat brengt ons bij een heel interessant sociologisch fenomen.

Vertel.

Want wat doe je als mens, wanneer je dag in dag uit wordt geconfronteerd...

met een agressieve, onvoorspeelbare, fysieke buitenwereld...

waar je werkelijk totaal geen controle over hebt?

Nou, je zoekt troost, neem ik aan, je wilt ontsnappen.

En in de...

laten we zeggen, Nederlandse context betekent dat vaak...

de velle neonverlichting van de lokale snekbaar opzoeken.

Precies dat.

Ja, na zo'n absurde dag op het asfalt wil je gewoon een simpule...

voor spelbare vette hap.

Ik zacht, je zoekt een gecontroleerd omgeving op waar jij wel even de regie hebt...

waar de regels duidelijk zijn.

En dat brengt ons na het los bij Maarten.

Maarten in Utrecht op een oorholandsdruidluregen dinsdagavond.

Maarten heeft net zo'n zware frustrerende dag gehad...

een fiets naar de moderne snekbaar in zijn wijk, Fritopia.

Een opvallende namel?

Ja, en dit is dus niet meer zo'n ouderwetsen...

beetje smoezelige frietent met een vergelde menukaart aan de muur.

Nee, het heeft een strakken, glazen pui en superhelderen digitale schermen.

Maar Maarten heeft maar één wens.

Hij wil het ultieme volkse troostvoetsel.

Hij wil een patatje oorlog.

Een klassieker.

Frit, maioneze, warmen pin dasaus, beetje verseraal uitjes.

Een geautische maar perfecte mix.

Maar goed, hij staat daarvoor dat gigantische moderne menu wordt...

en hij ziet het nergestaan.

Hij ziet wel een urban-kapselon en vegan-loaded-vrijs, maar geen oorlog.

Tot dat hij de ingredienten herkend, maar dan onder een compleet nieuwe nummer.

Precies, hij leest volverbaasing de tekst.

Patatje FIFA Peace Prize.

Ja, ongelofelijk.

Hij snapt er helemaal niets van en vraagt de medewerker en een Fatima.

Wat dit in heemels naam de tekend.

Fatima kijkt hem aan met een extreem voor moeide, maar wel erg professionele glimlag.

Ze ligt uit dat de eigenaar van de Fritopia...

het wordt oorlog te negatief en beladenvond voor deze tijd.

Het moest anders.

Ja, hij wilde de snack en ik zit hier maar te spost hier even.

Hij heeft een positieve verbindingen draai geven.

Nou, Marten staat echt perplex.

Hij eet ze vriend uiteindelijk op, die overigens gewoon primas maakt,

maar de ironie draaipt er echt van af.

Ja, dat is nogal een contrast.

De FIFA, een organisatie die zacht gezegd niet echt bekend staat...

om haar compleet, vlekkeloze en etische reputatie...

wordt hier dood leuk gebruikt als het simbol voor wereldvreden, op een bakje gefrittuurde aardappel.

Hij zucht aan het einde van zijn post.

Een patatje oorlog is gewoon een patatje oorlog.

Ja, en dit is echt een fantastische bijna peinelijke illustratie...

van een kochnitieve dissonatie in onze moderne stadskultur.

Kochnitieve dissonatie.

Ik noem het gewoon linkwistische Gentrificatie.

Ook een mooie term.

We pakken iets dat gewoon rauw en klassiek is.

We spuiten er een dikke laag corporate marketing lak overheen...

en we doen plotseling als of voor de wereld beter hebben gemaakt.

En wat zegt het over ons?

Hoe piezaar is het dat we zo paan is proberen om de naam van een onschuldige snek te ontsmetten...

pure voor onze eigen gemoedschust dinnen in die snekbaar?

Terwijl direct buiten de deur zoals we net bij zander op de binnenweg zagen...

auto's bijna bejaarde doodrijden en de totale analogie heerst.

Maar kijk, dat is dus geen tegenstrijdigheid.

Het is eigenlijk een direct kozal verband.

Dit is precies hoe wij als samenleving vaak omgaan met een fundamentelgevoel van machteloosheid.

O, wacht je betoeld omdat we buiten de controle kwijt zijn?

Precies.

De straat is letterlijk en figuurlijk oncontroleerbaar geworden.

Het verkeer, de extremen drukten, het associaalige draag van anderen...

we kunnen het simpelweg niet sturen.

Omdat we die harder, fysieke realiteit op straat niet kunnen vexen...

proberen we heel krampachtig de controle terug te grijpen...

in de kleine afgebaakende ruimtes die we wel denken te kunnen beheersen.

Zoals dus de digitale menuboord van een hippesnackbar.

Precies. Het is een pooging om orde te schappen.

Dus als ik je goed begrijp, creëren we eigenlijk een ilusie van controle...

door de taal een beetje aan te passen...

voelt het evenje zoals of we de gaus van de stad hebben getemd?

Terwijl erin werkelijkheid alleen een pleitster met een heel leuk politiek correct printje oplakken.

Ja, het is echt een afweer meegenisme.

Het illustreert perfecte friekie van de veranderende stad.

We willen de rauwheid en de echte gevaren uit ons blikveld filteren.

En dat proberen we te vervangen door een soort glatgestreken veilige estetiek.

Maar zoals Maarten in zijn post heel erg terecht opmerkt,

een ander woord verandert de realiteit op je bord of buitenopstraat natuurlijk.

Helemaal niet.

Nee, het is simptoonbestrijding van de bovenste plank.

Goed, we hebben nu het zichtbare deel van de stad zo'n beetje afgerond.

We hebben het gehaald over de steenen, de grachten, de fysieke strijd op het asfalt,

en die ronduit bizarre manieren waarop we onze culture en taal proberen te polijzen.

Maar er is nog meer.

Veel meer, want we zijn nog lang niet klaar.

De bronnen leiden ons naar een allerlaatse laag.

Een straatlaag waar wij jij en ik de luisteraar echt elke dag doorheen navigeren,

zonder dat we de infrastructuur uur houdt kunnen zien met het blooten oog.

Ja.

We stoppen de digitale wereld in.

En hier komen de fysieke openbare ruimte en een veertuwele wereld

tussen op een hele, hele onverwachten manier samen.

Dit verhaal is, ja, ik vond het echt absurd toen ik het last.

We gaan naar de haagse bos op een prachtige frisse herfstas.

We lezen over zannen en tim.

Zannen zit heerlijk ontspannen op een bankje,

met een thermoskang koffie, gewoon een beetje naar de bomen en de mensen te staren.

En tim?

Tim is druk bezig.

Tim is extreemdruk.

Hij rend in gevoelkesten bijna op ze z'n siven cirkels rond een oud historisch standbeeld in dat paluk.

Hij heeft zijn telefoon strak voor zich uitgehouden en maakt een 3D-scan.

Voor een spelletje, hè.

Ja, hij speelt namelijk Pokemon Go.

En hij wil met deze uitgebreide scan van dat standbeeld extra punten scoren,

in de hoop een zeldzaam virtueel monstertje te vangen.

Het klinkt eigenlijk als de ultieme onschuldige ontspannen in het weekend, toch?

Ja, en dat is ook precies de belofte van Zorn App.

Je interacteert op een leuke, speelse manier met je fysieke omgeving.

Dat dachtt Tim dus ook, tot het zannen.

Daarop het bankje, op haar telefoon, een recent nieuwsartikelopend en hard op begin te voortelezen.

En wat blijkt, het bedrijf achter deze schijnbaar onschuldige, vrolijke game

verzameld in werkelijkheid miljoenen van dit soort 3D-scans.

Gebouwen, speelplaatsen, standbeelden, die bankjes in het park...

alles wordt in kaart gebracht.

Alles, wereldwijd, sturen argeloze spelers dit massaal in.

Ze zijn letterlijk bezig met het bouwen van een ongekent gedetaliërde 3D-mensionaalekkaart van onze aarde.

En wat doen ze vervolgens met die gigantische bergdata?

Ze treinen er extraen, complexe aimodellen mee.

En kijk, dit is het moment waarop we even kort moeten uitleggen hoe die onderliggende technologie precies werkt,

want dat is wel cruciaal voor dit verhaal.

Het gaat hier namelijk om iets dat we slam noemen.

Dat staat voor simultaneous localization and mapping.

Wacht even, simultaneous wat? Hoe werkt dat dan precies?

Kijk, normaal gesproken navigiert zilke technologie via GPS.

Ja, logisch, net als Google Maps.

Precies, maar GPS is best wel kwitbaar.

Zeker in de stad, waar zo'n zin jaar vaak stuitert tussen hoge gebouwen en zo.

En in conflictgebieden is GPS het alle eerste wat verstort of gejemd wordt door de tegenstander.

Om een autonome drone en dan hebben we het bijvoorbeeld over een militaire drone goed te laten navigeren zonder GPS,

moet deze visueelde omgeving kunnen lezen.

Ah, dus met camera's in plaats van satellieten?

Ja, de drone moet kunnen kijken naar een standbeeld en direct weten, oké, ik ben hier en dat specifieke gebouw is 10 meter verderop.

Om een AI dat te kunnen leren, heb je fotogrammetrie nodig.

En dat betekent simpelweg miljoenen beelden van uitwerkelijk elke mogelijke hoek van elk object op aarde.

En hoe kom je als bedrijf goedkoop aan al die beelden?

Je gaat natuurlijk niet zelf met een busje de hele wereld rondreizen met een dure camera op het dak.

Nee, je boud gewoon een leuk verslaaf en spelletje.

Geeft mensen een virtuele beloning in de vorm van een schattig digital beestje?

En zij doen het zware werk helemaal gratis voor je.

Precies.

Het is de ultieme gamenficatie van data-versameling.

En Zanne leest dan aan Tim voor dat deze geavanceerde AI-technologie die dus getreent is op basis van al die onschuldige consumenten data,

in licensie wordt gegeven of getest wordt voor de navigatie-systemen van autonomen militaire drones.

Ik krijg je dus echt rillingen van toen ik dit last dacht ik meteen aan de film de Matrix.

Tim staat daar gewoon in dat vrede gehaagse bos in zijn vrijhe tijdkleiding en hij beseeft plotsling dat hij helemaal geen gamer is.

Hij is een onbetalde cartograaf.

Een data-slaaf bijna.

Ja, hij is letterlijk gratis het terrein in kaart aan het brengen voor militaire machine's.

De schok bij hem in die post is dan ook gigantisch.

Hij dacht echt dat hij in digital beestje aan het vangen was, maar hij voede in de praktijk gewoon een wapensysteem.

En het slaat ook nog eens zo burriant terug op wat we net bespraak over die snekbaar.

Zeker. Als we dit verbinden met het grotere plaatje, dan zien we pas echt hoe diep verweven alles is in die stad.

Het is een druk om het vermeiden van het woord oorlog.

We veranderen de naam van een patatje omdat de realiteit van de wereld ons ongemakkelijk maakt tijdens het eten.

Maar tegelijkertijd in een park in Den Haag staan we argeloos en dolantujast.

Lettelijk militaire data te verzamelen voor systemen die ontworpen zijn voor echte oorlogsvoering.

Het is een paradox van ongekende proporcies.

Absoluut, het toont heel hard aan dat de moderne stad helemaal geen geïsoleerd decor meer is.

Het is een diep verbonden global netwerk.

Kijk in het verleden had je wandeling door het park alleen een lokale fekt,

wie je liet misschien een voetafdruk achter in de modder en dat was het.

Vandaag de dag is echt elke handeling gedigitaliseerd en gequantificeerd.

Ja, alles wordt gemeten.

De fietser die ze route trekt, de consument Divina een app eten besteld, de speler die een standbeeldskend.

Al deze fizieke bewegingen in de stad voer de continu een gigantische, onzichtbare data infrastructuur,

die mondialen en soms dezelfs militaire consequenties kan hebben.

Wow, dit was echt een waanzinnige rit door de lagen van de Nederlandse stad.

We zijn vergekomen, sinds we begonnen met die idyllische, touristische geur van stroopwafels.

Een flinke duiker ja.

We hebben het concept van shared space en de menselijke maat uitgebreid ontleed.

Darna stonden we in eens midden in de meedoogeloze arena van de Rotterdamse spits,

waar simpelweg het recht van de stärkste geld pleeuw omdat we de regels wijgeren te handhaven.

Vervolgens doken we in de psychologie van een absurdistische snackbar,

waar we taal gebruiken als een soort vanhopig schild tegen een geotische buiten wereld.

En we eindigden met toch wel eisingwekkende realiteit

dat een onschuldige wandeling in het park ons onbedoeld verandert in onweten de pionnen

in een digital militaire netwerk.

We hebben de theaterstuk van de stad vandaag die het alleen van af de eerste rij bekeken.

We zijn echt achter de koelische gegaan.

En we hebben de verborgenmegenisme blootgelegd die we in het dagelijks leven normaal gesproken de geren.

Dat is zeker gelukt, dus de volgende keer dat jij als luisteraar door je eigen wijk loopt.

Als je de geur van versekoffie opsnuift met een klopend hart

en mevanderen enorme dubbelgeparkerde SUV op het fietspad moet ontwijken

of gewoon even gedachte loodje telefoon tevoren schijnhaald om een spertje te spelen op een bankje

beseft dan heel goed dat niets in die omgeving geïsoleerd is.

Besef hoeveel lagen van fysieke strijd, van sociologische frikzie en van onzichtbare digitale data stromen

erop die 1-4 kanten meter samen komen.

We hebben de romantische illusion vandaag denk ik wel doorprikkt

en nu je weet hoe diep die onzichtbare netwerken eigenlijk rijken.

Wil ik je graag achterlaten met deze gedachten?

Als onze meest trifiale, alle dagse gewoontes, zoals het spelen van een mobiel spelletje in het bos.

Of het krampachtig moderniseren van een menu kaart,

zulke enorme bizarren en wereldwijde sporen achterlaten,

aan welke andere onzichtbare systemen ben jij dan op dit exacte moment

onbewust de touwtjes aan het dicteren,

simpelweg door heel onweten je normale leven te leiden.