Verdieping: 28 t/m 30 oktober

Stel je voor. En dit klinkt echt bizarre. Je bent zo juist binnengekomen in de kwot 500.

De absoluut de financiële eliten, te minsten op papier.

Precies, op papier. Want in plaats van dat je nu ergens op een deck van je gloednieve jacht

in de middelandse zee zit met een glaschampagne, woon je gewoon nog steeds op je oude zolderkamer.

Bij je moeder.

Bij je moeder. Ja, je draag versleden truien en je fiets elke ochtend door de stromende regene

je werk waarom in vredes namens zou je dat doen.

Omdat je dondersgoed weet dat hij in miljarden, zeg maar, elk moment kunnen verdampen.

Exact, dat je reikt om eigenlijk een soort eluzy is die je zomaar door je vingers kan gelippen.

En welkom, vandaag gaan we in deze duik in de materie het nieuws van een hele andere behoorlijk

absurde kampen kijken. Ja, het is echt een fascinerend onderwerp.

Zeker. We hebben een stapel alle dag te gesprekken over recent nieuws voor je klaar liggen.

Het gaat over de nieuwste name in die kwot 500. En een gigantische beurscress van het betrijf

wachten Google. Klopt. En we gaan echt kijken naar hoe gewone mensen daarover praten in de wandelgangen.

Ja, want het doorvandag is begrijpen hoe de fundamentelen betekenis van het woord waarde,

compleet aan het verschuif is. Dus jij mag lekker achteroverleunen of stug doorblijft trap op je fiets

in de regen, terwijl wij deze bizarre realiteit van moderne rijkdom even goed gaan ontzijveren.

En wat daar dus zo ongelooflijk fascinerend aan is als je naar die bronne kijkt is dat we ons in een

soort ja overgangsfase bevinden. Hoe bedoel je dat precies? In die alle dag ze dialogen

zie je hoe gewone mensen zoals een leraar of een computerreparateur tijdens de koffie pouzen. Proberen

chocolaten maken van een financiële wereld die de zwaartekracht lijkt te zijn verloren. Mooi gezegd.

Ja, we zijn eigenlijk van een economie van dingen overgestapt naar een economie van perceptie. En

dat snap niet iedereen direct. En die perceptie leeft echt extremen contrast op, he? Dat

we meteen even kijken naar wat de mensen bespraken rondom die kwot 500 van de twee totaal

nieuwe gezicht op. Ja, allebei hun voortuin te danken aan moderne technologie klopt. Maar de manier

waarop ze leven, dat is echt een wereld van verschil. Aan de ene kant hebben we een vrouwelijke a-i ontwikkelaar.

En ik las in de gesprekken dat mensen haar werk bijna als puurermaggie omschrijven.

Zeker, een soort technologische hex-rij wordt genoemd of een enorme hype. Ja, terwijl ze eigenlijk gewoon

slimbersoftveer van grote bedrijven bouwt. Maar dat is een hele logische reactie van onze brein, toch?

Wat we niet visie kunnen vastpakken of niet direct snappen lebelen wel snel als het over naar rij.

Terwijl het eigenlijk gewoon kode is. Precies. Als we onder de motorkap van die E.I. kijken,

is het natuurlijk gewoon keihard logisch programmeerwerk, tussen wistkunde. Maar wat wel magisch is,

of nou ja, economisch ongekend is het meeganisme achter haar rijk doen. Oh, wacht even, dat meeganisme

ligt dat er ze uit, want kijk, een leraar werkt ook hard, soms wel 60 uur per week, maar die staat

mooi niet in de kwot 500. Nee, en dat komt door extremen schaalbaarheid. Ik de leraar, of de loadgieter,

of de tanderd, die ralt zijn tijd voor geld. En tijd is simpelweg eindig. Je kunt maar één

klas te gelijk les geven. Exact, en je kunt maar één lekkage te gelijk verhelpen. Zo draai je stop met

werken, stopt de inkomse stron. Maar die E.I. ontwikkelaar speelt een totaal anderspel.

Want die bouwt één keer iets. Ja, zij, of haar teams, pendeert misschien duizenden uren om een

complex stukje software te schrijven. Maar als die code Emil Af is, kost het maken van de extra

copy vrijwel, niet. Null marginale kosten, noem ze dat toch? Helemaal juist. Ze kan die

zelf de software aan 10 bedrijven verkopen, of aan 10 miljoen bedrijven, zonder dat ze daarvoor

één minuut extra hoeft te werken. Die ontkoppeling van tijd en schaal, dat is de motor achter deze gigantische

teegvoortuinen. Wow, en dat voelselblijkbaar ook in de portemonnee, want ze leeft ook

echt naar die rijkdom. Uitig gesprekken blijkt dat ze een prachtig groot huis heeft gekocht, met een zwembad

erbij. En ze geeft veel weg een goede doelen, las ik. Ja, heel opvallend tijd. Ze durft het echt

laten rollen. Het geldstrom dat werkelijk de visieke economie in. Maar en hier komt het. Dan pakken

we even de andere kant van de specter erbij. Ah, de cryptobaas. Ja, dit was echt het moment

waarop ik dacht. Je klopt gewoon iets niet. Deze jongen heeft een imperium gebouwd met

digitale munten. In de bronner wordt ie zo trevend ons geven als de hoofdrolspeler in een

modern sprookje met veel nullen. Een sprookje, ja. Maar dan wel een sprookje met een hele paroonwiede hoofdpersoon

zeg maar. Wat? Dit is dus precies die gast dat met intro. Hij bezitterpapie in miljarden, maar is

extreemzijnig. Woon nog bij zijn moeder toch? Ja, in een klein rijdjes huis. Hij geeft vrijwel

niets uit fiets door weer een wind na ze werk. Ik vergleichen met mijn hoofd een beetje met een klein kind,

omdat als een viarig scheldt in een oude sokpropd doodspangenom ook maar een eindje te kopen.

Dat is een hele trevende vergelijking, ja. Dus ik wil je hier echt even uitdagen. Waarom zien we

deze enorme kloof? De eivrouw, boud, zwembaden, de crypto-jonge fiets in de regen. Is dat geld in zo'n

digitale wollet dan echt zoveel onveiligen? Nou, dat is dus deur cruciële vraag. En het

antwoord ligt eigenlijk in het concept van liekiedietijd en heel belangrijk onderliggende waarde. Oké, leeg.

Kijk, even terug naar de AI ontwikkelaar. Haar softweer losden een concrete probleem op voor bedrijven,

misschien automatiseerd het klanten service of optimaleiseerd het logistische route. Bedrijven besparen

dan miljoen ermee. Precies. En dus betaalens haar in harde euro's. Er is een fundamentale bedrijfs

economische bodem onder haar rijkdom. Er is een product dat echte waarde creëerd. Oké, helder, die bodem is er,

maar en bij crypto dan. Bij crypto ontbrekt die bodem vaak simpelweg. De crypto was opererde in de

markt die primair draait om sentiment en speculatie. Maar hij heeft er gewoon miljarden op zijn scherm staan?

Ja, op zijn scherm. Maar dat bedrag is purgebaseerd op de prijs van de allerlaatste verhandelde

munt. En hier komt de vastrik. Hij is papierrijk, maar hoogstwaarschijdelijk, casharm.

Wacht even hoe bedoel je dat. Hij kan er gewoon inloggen op een knopje verkopen klikken en dan staat

op de bank. Nee, en dat is precies de groot eluze in. Stel je even voor, jij hebt een miljard van die

specifieke digitale minten. Op dit moment wil iemand er 1 euro voor betalen. Dus jij voeltje een

miljard daar op papier. Ja, klikt goed. Maar wat gebeurt er als jij besluit om al jouw miljard

minten in enkelap te verkopen? Er zijn helemaal geen miljardkopers op de markt die bereid zijn die

euro neer te leggen. Oh, dus dat is ik verkopen. Zo draaien jij begint de dumperraakte markt over spult.

De prijs keldert onmiddellijk van 1 euro, naar 50 cent, naar 1 dubbeltje, naar 1 cent.

Pizar. Het moment dat hij zijn rijkdom probeert om te zetten in echt geld, zoals euro's of dolar's,

vernietigd die simpelwegte waarder van. Die miljarden zijn een luchtspiegeling,

zolang ze niet liekieden zijn gemaakt. Wow, dus de abstractie van die markt die geizel te

meigelijk? Ja, zo kun je het zeker zien. Hij kan niet 1 zomaar even een superjacht kopen, want het

probeerde te versil voor uw van zijn voortuin, zou het hele voortuin in laten storten. Hij is

een hele leuke rijk in een video game, maar als hij de sterk het eruit trekt, is een huiskoorweg.

Exact, en dat verklart ook volledig die zolderkamer bij zijn moeder. Het is puur op psychologische

onzekerheid. Het is de angst dat het morgen weg is. Ja, en het verklart rozen ook waarom dit in die

alle dag's gesprekken zo enorm schuurd bij gewone mensen. Hoe bedoel je? Nou, in de bronnen

horen we een leraar en een computerreparatuur praten over deze nieuwe miljardairs. Zij werken zich elke dag

in het zweet in de echte wereld. Ze lossen maatschappelijke problemen op, ze zorgen dat

systemen draaien, dat kinderen leren rekenen. Ja, en dan zien ze iemand miljaar der worden met het

verhandelen van onzichtbare koders. Precies. De kloofdussen waarde toevoegen aan de samenleving en

financiele rijkdom vergaaren is echt nog nooit zo groot geweest. Nee, dat is duidelijk. En het wordt

eigenlijk alleen maar gekker, want we hebben nu over 1 individue gehad, maar laten we de bruggeslaan

naar de giganten. De grote bedrijven. Ja, met je zoudenken, oké, crypto, dat is het wilde westen,

dat vluchtig, maar de traditionele instituuties die zijn toch gebouwd op bakstenen en keihardere realiteit.

Nou, niet dus. In de daad. Kijk maar naar tweede grote verhaal uit de koffiepruisers. Het bedrijf

achter Google, alverbed. Ja, dat is echt de ultieme illustratie dat die financiële illusie totaal niet

stopt bij crypto-munten. We praten hierover een van de meest machtige bedrijven uit de geschiedenis. En toch

en dit is echt bizarre, is het miljarden met een M minder waard geworden in de tijd dat wij even een

bootroom aan het kaas eten. Aandelen, compleet hier elkaar geklaapt. Pisao snel dat gaat. Ja, en wat de

mensen in de gesprekken dus ook opmerken, er is geen enkele visieke ramp gebeurd, geen meteoriet op

een serverpark in de woestijn, geen kantoor afgebrand. Het speer en alleen angst op de burs.

Precies, mensen verwachten iets minder groei en bam, miljarden de verbronding zoveel in. In die gesprekken

wordt het vergelijken met een aangebaan waar je kotsmisselijk van wordt. Of met het weer. Vandaag

zon, morgen storm, zonde logica. En toch zitter wel degelijk een keihard de financiële logica

achter. Hoe wel die vrons soms volstrekt irasioneel aan voet. We moeten eigenlijk het concept van

marktkapitalisatie even ontleden. Gaan, want één van de mannen in de gesprek maakt een

grap. Er zijn ja, mijn oude fiets is nu ook bij ons veel minder waard, maar dat wil ik dus echt even

stevig terug in gaan. Oh vertel. Nou, als ik op mijn fiets naar werk ga en mijn ketting knapt, of mijn

versnelling brekt af. Ja, logisch dat hij minder waard is. Ding is fysiek, kapot, de functie is weg.

Maar Google, de zoekmetje in de zoek gewoon door. De reclame stromen binnen, kantoren staan er nog.

Hoe kan een bedrijf, operasioneel voor de volle 100% identiek zijn, maar toch in waarde gehoffeerd worden?

Dat is een heel sterk punt. Ja, fiets is namelijk het perfecte voorbeeld van de

visieke economie. De waarde zit in het object zelf, maar de burs, dat is het exacte tegenovergesteld.

Hoe ligt je dat uit? Gebruik in plaats van je fiets in z'n voorbeeld van je huis. Stel in woont in een prachtig

huis. Een taxateur komt langs en zegt, dit huis is vijf ton waard. Oké, ik heb vijf ton, mooi.

Maar de volgende dag komt er in het nieuws een heel sterk gerucht dat er over vijf jaar misschien een snelweg

te waarschter jouw achtertuin wordt aangelegd. Diezelfde taxateur komt terug en zegt, sorry,

je huis is nu nog maar drie ton waard. Maar er is nog geen steen veranderd aan mijn huis?

Exact. Het daklek niet, de muur is daar nog strak in de verf, maar de perceptie van de toekomstige

waarde is compleet veranderd. En dat is exact wat er op de beurs gebeurt met een bedrijf als Google.

Oh, het is een kijk alleen naar de toekomst. Ja. Aandelenprijzen weer spiegelen absoluut niet wat een

bedrijf vandaag op de bank heeft staan of hoeveel servers ze hebben. De koers is eigenlijk een collectieve

gok, een verspelling van hoeveel winsten over 10 of 20 jaar gemaken. Mag ik even, ben je nu niet een heel

klein beetje makkelijk aan het oordeel over Wall Street, ik bedoel dat zijn toch hoog opgelijden

analisten, wist kundige modellen. Je schets nu een beetje afwast panikeren en de mensen die gillend

wegrenen bij een donkervolk. Nee, nee, het zijn zeker geen panikeren de kleukteurs, maar ze zitten

wel vast in hun eigen modellen. Kijk, Wall Street reekend toekomstige winsten terug naar het heden met

best wel ingewikkelde wiskunde. Oké. Als het vertrouwen ontstaat dat de toekomstige winstgroe van Google niet

15 procent, maar 13 procent per jaar zal zijn, klinkt dat voor ons als een klein ripotje, toch?

Ja, 2 procent minder wat maakt het uit. Maar door de gigantische schaal van Google vertalt die 2 procent

zich om middelijk in miliarde euro's en waarde die vandaag van de koers moeten worden afgeschaafd in

hun modellen. De professionals panikeren niet per se, ze herkalibereren gewoon de toekomst.

Maar de grap is natuurlijk de hele basis van die rekenzome is uiteindelijk als nog gewoon perception. Het

is gebaseerd wat aanname dat iedereen geloofd in datzelfde model. Precies dat. En daarom creëert het in de

praktijk ook vaak een zelfveelijke profezie. Hoe dan? Nou, als grote vond ze beginnen te verkopen omdat hun

modellen een daaling verspellen, zien andere mensen de koersdalen en wat doen die die gaan uit

angst ook verkopen. Ah, dus dan veranderd die rationele rekenzome ineens wel inkutige draag. Helemaal. En voor

je het weet is het bedrijf op papier de helftwaard. Dus als ik het goed begrijp, is de brucht

tussen ons kriptoverhaal en het Googleverhaal eigenlijk veel korte dan je op de eerste gezegd

zou denken. Zo lijken heel erg op elkaar, ja. Of je nu in doos, coins, handeld, op je zolde kamer,

of in traditionele aandelen op Wall Street, ze leuwen uiteindelijk op exact hetzelfde fundament,

collectief vertrouwen. Als de wereld morgen ochtend wakker wordt en besluit dat een

aandel Google nog maar een tientje waard is, dan is het nog maar een tientje waard.

Zo simpel is het. Ongeacht hoeveel kantoren of data zentig ze bezitten. In de

financiële wereld is de illusie de realiteit geworden. En de realiteit wordt vogezwedicteerd

door diezelfde illusie. Dat is echt ongelooflijk. En eerlijk gezegd ook dood eng, als je dat

wat langer over nadenkt. Maar wat ik tussen mooi vond aan de bronnen die we vandaag bedoog

spid, is dat de gewone man een vrouw op straat hier eigenlijk vooral zo'n lakomiek onderblijven.

Ja, dat filmij ook enorm op. Laat we even terugkeren naar die spreekwoordelijke

koffiepouzen, naar de perspektieven van die leraar en die computerman.

Dat is toch wel het anchorpunt in deze hele discussie, hè? Hoe gaat de gewone

sterveling om met zo'n hiper abstrakte economie?

Nou, in ieder geval niet door in paniek te raken. Uitigensplekken blijk dat ze zich

eigenlijk totaal niet rukmaken over kelderen de koersen. Ze hebben namelijk helemaal geen

goekel aandelen. Ze hebben geen Crick-to-Wallet met moeioenen.

De grootste fysieke bezit is bij wijs van spreken die veroeste ratelende fiets.

Ja, ze zitten gewoon rustig hun filterkoffie te drinken.

En ja, ze fantaseren natuurlijk wel, net als jij en ik.

Als het over die absurde kwot 500 miljarden gaat, drom ze hard op. De een zegt, ik zou direct

een gigantisch huis kopen met een enorm bebood voor de deur.

En die leraar maakt er daar zo'n schitterende gap over?

Ja, die zijn ik zou gewoon lesblijven geven, maar ik zou wel een ontzettend luier

leraar worden, met heel, heel veel vakantie. En de andersloot zich weer aan bij die ei ontwikkelaar.

Ik zou lekker alles weggeven, ik hoef die stress niet.

Maar wat er achter die dag dromen schelf gaat, is eigenlijk veel belangrijker dan de

dromen zelf. Het is een fundamentele erkenning van wat waarde echt betekent in hun leven.

Precies, want wat is hun conclusie aan het einde van zo'n koffie rondje?

Er is geen afgunst, geen jaloosi. Ze zegt dingen als gezondheid, dat is pas echt er

rijkdom. Of nog nuchterer, beter saai wachten tot je puntioen, dat in een klap armen worden

door de beurs.

Ze zoeken de veiligheid.

En wat me nog het allermeest opviel, de enorme waardering voor hun eigen, zo genaamd,

simpel werk. De leraar haalt voldoening uit het zingroeie van een leerling. De reparatuur haalt

voldoening uit het feit dat hij een fysiek probleem oplost, waardoor een bedrijf weer verder

kan werken.

Dat werkt betaalt geen miljarden.

Nee, het schaalt niet, zoals die software van de ei ontwikkelaar, maar het is wel concrete.

Het is echt. En het is honderd procentimmuunen voor een paniekere geruchte Wall Street.

Dus ik denk nu even direct tot jou, de luisteraar.

Ja, dank je maar eens over nou.

Stel dat dit jou overkomt. Je wordt morgen ochtend wakker. En door een van de rare storingen

dat al gerippen, heeft de bank jouw rekening per ongeluk gevuld met 700 miljoen euro.

Wat doe jij dan?

Meteen naar de jachthaven.

Ja, ga je bood te kopen, wordt je de gullenvielantroop, of en wij is echt even eerlijk.

Word je net als onze crypto jongen bevangen door de absolute doodst angst om alles weer te

verliezen? Laat je stiletjes in je huidige huizen wonen, stiekem je bankapp, elke

minuut Refreshings, precies voor de crash.

Het is een stress voor idee eigenlijk, hè?

Ja, ik moet je zeggen, na het lezen van deze nieuws-dialoog, heb ik echt die perspekt voor

de mensen die de hun schouden zover op halen. Ze wijgen er gewoon mee te gaan in die gekten.

Ze kijken naar die miljardairs en de crashende buurse, zoals wij naar een spannende, maar totaal

onder realistische actie filmkijk.

En daarmee leggen ze echt haar fijn de grote kloofen onze tijd bloot.

Wat een minstzame?

Nou ja, aan de ene kant hebben we de viertywelen economie. Daar wordt moment deel het grote

geld gedrukkt. Daar heerst ongekende schaalbaarheid, maar ook een ongekende kwetsbaarheid.

Het is echt een psychologisch aangebaan.

En de andere kant?

Aan de andere kant hebben we de fysieke economie, de economie van tastbaarheid, van zekerere

uurlonen, van koffie met collega's, van het oplossen van problemen die je dat werkelijk met

je handen kunt aanraken. Die wereld voelt soms misschien draag of financieel uneerlijk, maar ze

bieten mensen wel iets wat op de beurs absoluut om betalbaar is. Stabiliteit.

Tijd om de balans op te maken.

Als we deze duik in de materie samenvatten, zien we eigenlijk dat de definitie van waar de

compleet gespleet is. We leven in een krankzinnige realiteit, waarin gigantisch bedrijf miljarden

kan bloeden, puur aan alleen omdat een computermodel zegt dat er in de toekomst iets minder

geprofiteerd gaat worden.

Zonder dat er ook maar één paperclip breekt op contour in de wad.

Dat is precies.

En we zien miljarderst die banger zijn voor hun eigen geld aan de gemiddelte student met een enorme

studiescheld. Opgesloten door de illiciteit van hun eigen digitale sprookje.

Vroeger zagen we altijd dat reikdomzekerheidbooten. Tegenwoordig lijkt het er vaak op dat abstracte

reikdom juist neuroses en onzekerheid creëert.

Terwijl de mensen met minder middelen, dichter bij de fundamentele realiteit staan.

Ja, precies.

Heel meer eens.

En als jij nu luistert en denkt dat deze hele wereld van wangkele waarde zijn paniekeerende

buurzen, dat ze me allemaal echt veel te stressvullen, dan heb ik nog een kleine pro tip voor

je uit onze gesprekken van vandaag.

Oh, vertel.

De mensen in de bron de rado elkaar namelijk aan om gewoon rustig, lekker zonder risico hun

Nederlandse blijven oefenen. En dat kan volledig stressvrij met de interactieve speler

op Dutchfluency.com slash transcript. Dat kost je het minstig in paniekaanval en je leert er ook

nog eens wat van.

Kijk aan een investering met 100 procent gegrondeerd rendement.

Exakt.

Dat is pas waarde.

Maar goed, voordat je weer verder fiets door de regen of weer achter je bureau schuift, wil ik

je nog een laatste scherper gedachten meegeven, iets om even over na te denken.

Kom maar op.

We hebben het vandaag uitgebreid gehad over de onzichtbare miljarden van techigante en die

crypto-tovernars.

Maar bedenkt dit is, als de bouwers van de 40 wele wereld op een gigantische maar vluchtige

berg geld zitten, die ze amper durven uitgeven en de mensen die de echte fysieke wereld draaien

de houden, de leerharen, de bouwers, de reparateurs misschien te weinig verdienen, maar wel de stabiliteit

de gezondheid en de mentale rust bezitten.

Wie in onze samenleving is dan stiekem wie aan het bedienen?

Wie is hier nu echt de winnaar van het spel?

Kouda maar eens op, tijdens je volgende kopje koffie.

Bedankt dat je weer bij ons was voor dit gesprek en woordier heel graag de volgende keer.