Jouw week in het Nederlands: 7 t/m 14 juni

Binnen één enkel weekend stuit er het een wereldberoemde Amerikaanse repper,

keihard af op de gesloten duren van een Nederlandse museum.

En tegelijkertijd krijgen zeven mannen in België 15 jaar cel

voor iets dat, nou ja, fysiek gezien letterlijk in een jaszakpast.

Ja, bizarre kontrast, eigenlijk, hè?

Heel bizarre.

En de vraag is, wat verbindt deze twee ouders te?

Nou, dat is de onzichtbare,

maar echt meedogenloze grens van consequenties.

Welkom bij deze nieuwe, diepgaande verkening van ons actuele bronmateriaal.

We hebben vandaag een werkelijk fascinerende stapel voor je klaar liggen.

Een hele gekke mix van alle dagse Nederlandse nieuwsverhalen

en scherper persoonlijke observaties.

Het is ook wel echt een verzameling die, nou ja, op het eerste gezicht,

een beetje alle kanten opvliegt.

Absoluut.

In een haagse taalklas.

En dan eindigen we ergens bij de onvultoede torens

van de Sagrada Familia in Barcelona.

Ja, het klinkt als een gaos,

maar de missie van onze analyse vandaag is echt om die rode draadertussen te vinden.

We gaan samen met jou ontdekken hoe gigantische, makroekonomische of geopolitieke krachten

onverwacht de woonkamer van gewone mensen binnendenderen.

We filteren de ruizweg en geven je precies de inzichten die er toe doen.

Dus, oké, laten we die er uitpakken.

We beginnen bij de absolute basis van elke samenleving en dat is het trekken van grenzen.

Precies, de grenzen die we onszelf opleggen.

Ja, laten we even naar een kantorenamse dam gaan.

Maandrochtend, de regen, tiktegen de rame, je kent het wel.

Twee collega, zannen en tomas staan bij de koffie-machine gewoon het nieuws van het weekend te bespreken.

Dat is echt zo'n setting die we allemaal kennen toch.

Het is de plek waar het grote nieuws eigenlijk wordt verteerd tot alle dagse meningen.

Exact dat.

In het gesprek gaat dus over een bekende Amerikaanse rapper.

Hij was in Nederland voor een concert, wat over een helemaal vlekeloos verliep, duizenden fans groot succes.

Maar die rapper besloot ook dat hij een heel belangrijk museum over de Tweede Wereldoorlog wilde bezoeken.

En dat museum zijn simpelweg, nee, je komt er niet in.

Kijhard.

Ja, en de reden daarvoor was dat die artiest in het verleden uitspraken had gedaan die sterk antisemitisch waren.

Het museum verklijde dat ze hem absoluut geen platform of extra media aandacht wilde geven.

Tomas en Zannen hebben daarbij die koffie-machine dus een heel verhit gesprek over.

Weet je wel, kun je de kunsten naar los zien van de persoon.

En om even heel duidelijk te zijn, wij gaan daar zelf niet over oordelen, hè?

Nee, natuurlijk niet.

We analyseren puur de dynamiek van wat er in die bronne gebeurt.

We kiezen geen kant.

Maar wat we hier waar nemen in het besluit van dat museum is eigenlijk een heel mooi voorbeeld

van institutionele integriteit in de praktijk.

Ja, maar wacht even, ik wil daar toch even advocaat van de duivel spelen gewoon om het van de andere kant te bekijken.

Ga je gang?

Een museum en dan zeker een museum over de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog

is toch per definitie een plek voor educatie.

Dus door die deuren letterlijk fysiek op slot te gooien voor iemand met kontroversiele denkbeelden

sluit je toch ook de kans op inzicht uit.

Ja, dat is een veel gehoord argument.

En bovendien creëer je met zo'n wijgering, precies het media-circus,

dat je eigenlijk zegt de willen voor mij, hè, toch?

Een culturielimmunsysteem.

Eenimmunsysteem?

Ja, kijk, een museum dat de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog documenteert

is eigenlijk de bewaarde van een specifieke set maatschappelijke kernwaarde.

Op het moment dat er een publiekfiguur naar binnen wil,

wiens eerder uitspraken een directe aanval zijn op die waarde,

dan identificeert het instituut die persoon als een soort patogeen.

Oh, wow.

Dus als een virus dat de host het museum zelf proberen binnen te dringen?

Juist.

En door hem toetelaten, zelfs onder dat mom van educatie wat jij net noemde,

legitimer je implicit zijn aanwezigheid in die gewijder ruimte.

En daarmee verzwak je hetimmunsysteem van je eigen instituut.

Het museum trekt hier gewoon een harde om onderhandelbare grens

om zijn eigen DNA te beschermen.

Die wijgering zelf is de educatie.

Oh, dat is sterk.

Het is de instituutcie die aan de buitenwereld laat zien van hoge zeeven.

Deze waarde zijn groter dan de PR-waarde van een of andere beroemdheid.

Dat is echt een heel helde meegenisme.

En we zien in de bronnen nog een andere situatie waar zo'n keihardig grens wordt getrokken.

Maar dan op een compleet ander niveau.

Neem ons mee.

We verplaatsen ons even naar een taalklas voor volwassenen in Den Haar.

De docent, Rick, heet hij, staat in de klas letterlijk tomatensoep te koken voor de groep.

En in die groep zitten onder andere een trambestuurder, nauwraa en een te pensioneerde man, Willem.

Op de achtergrond staat een radio aan.

Superhuiselijk eigenlijk.

Heel knus.

Maar dan komt er een nieuwsbricht door over een rechtszaak in België.

Zeeven mannen hebben daar 15 jaar zelfs gekregen.

En let op, we blijven ook hier strikneutraal over het volde zelf.

Maar de veroordelling was voor het financieren van de terreurgroep IS.

Ja, dat is echt een gigantisch zware straf voor iets dat in essentie...

begint als een simpele administratieve handeling.

En dat is precies wat Willem, die gepensioneerde man in de taalklas, ook opmerkt.

Hij zegt iets van geld, lijkt zo'n iets kleins.

Een paar biljetten passen gewoon in je jaszaak.

Maar wat je en mee doet, dat kan een onvoorstelbaar groot kwataan richten.

Dat is heel scherp gezien van hem.

Ik vind het een brillante observatie, want het is als of je een klein steentje in een vijvergooid...

een paar opmerkingen of een handje vol geld lijken op zichzelf superklein.

Maar de rimpelingen in het water zijn enorm.

Hoe kan het rechtsysteem, vraag ik me dan af, 15 jaar van iemand's leven afpakken...

voor een paar bankbouwljetten in een envelope?

Omdat het moderne rechtsysteem zeker op dit niveau niet de fysieke daad van die kleine overdracht straft...

het straft de potentiele kinetische energie van dat geld.

Oké, ligt dat erzuit.

Nou, het financieren van terrorisme wordt juridisch gezien als het absoluut beginpunt van een vernietigende keten.

Die mannen hebben zelf misschien geen enkel wapervast gehouden, maar in een global netwerk...

functioneert dat kapitaal, dat geld in die envelop, letterlijk als de zuurstof voorgeweld.

Het systeem trekt hier een hele harde grens om de fundering van de maatschappij te beschermen.

Dus je straft eigenlijk de lond in plaats van te wachten op de explosie.

Exakt, ze straffen de intensie en de capaciteit.

En wat zo interessant is, is hoe Nura die trambestuur erin die klas...

dat macro juridische concept direct vertalt naar haar eigen werk.

Oh, ja, in de tram.

Ja, ze vertelt dat ze daar de meest absurde rugie ziet ontstaan uit helemaal niet.

Iemand botst per ongeluk tegen een ander aan, er valt een verkeerd woord...

en voor je en het weet escalert het compleet.

En haar conclusie is dan ook, als niemand de grens bewaakt, wordt klein gedrag...

heel snel groot en gevaarlijk.

Dus of het nu een museumdirector is die een grenstrekt bij de draaidur...

of een rechter in België, die een grenstrekt bij een simpule bankofschrijving...

het draait eigenlijk allemaal om het beschermen van het systeem tegen escalatie.

Precies.

Maar en hier wordt het echt interessant.

Tot nu toe hebben we het uitsluitend gehad over grenzen die door mensen worden getrokken.

Instituten, rechters, beveiligers, wat als de grens helemaal niet onderhandelbaar is.

We denken dat we alles kunnen plannen.

Maar wat als de limit ons plotseling wordt opgedrongen door de natuur...

of gewoon door puren meedoogeloze pech?

We verschijven we heel snel van het handhaving van controle naar het totale verliezer van.

En dat brengt ons bij de plotselingen ja overweldigende tegenslagen uit onze bronnen.

We hebben hier het verhaal van Mark.

Dat is een hardloper uit Amersvoort.

Die mannen heegte hele winter ontzettend gedisciplineerd getreend...

door de regen, door de kou, puurgefocust op zijn ene doel.

De marathon van Utrecht, 42 kilometer, gepland in mij.

Hij was er hele, moklaar voor.

Zeker. Hij had een perfect training schema, een duur smartwatch...

alles was tot in de puntjes bereikend.

Maar wat gebeurte?

Op de dag van die marathon is er uiterlijk niet een bizarre hitig hoof.

Het is onnatuurlijk heet voor die tijd van het jaar.

En dat is precies het moment waarop alle menselijke planning...

hoog goed ook, onverbidelijk botst, met de biologische en de meteorologische realiteit.

Ja.

Mark vertelt de volgende ochtend aan de keukentafel aan zijn zus, zannen...

wat een totale raafage het was op dat parcours.

Hij zegt dat talloze lopers simpelweg vlauwvielen langs de kant.

Echt gevaarlijk.

Ja, doctors moesten over uren draaien.

De syrenis van ambulansen bleven maar over uren maken.

De situatie was zo nijpend dat de burgemeester nu serieus overweegd...

om de marathon voor taan strukturel te verplaatsen naar maart of oktober.

Ik vind dat ergens echt fascinerend.

We denken met een appje en wat discipline de natuur naar onze hand te zetten.

Je treint de hele winter en een lachte lente zon, je gewone gezegd uit.

Ja, als we dit verbinden met het groter plaatje,

dan zien we hier echt een klassiek voorbeeld van een physiologische mismatch...

met een starinstitutioneel systeem.

Een physiologische mismatch?

Ja, kijk, het menselijk lichaam heeft tijd nodig voor hitte acclimatisatie, zeg maar.

Je weet klieren moeten veranderen, je bloedplas maar moet toenemen.

Dat is een biologisch proces dat weken duurt.

Je kunt dat niet voorseren.

En na een koude winter is dat lichaam daar dus absoluut niet klaar voor.

Precies, maar onze maatgepij werkt met een hele strakken evenementenkalender.

Een marathon in mij staat gewoon vast, jaren van te voren.

Tot dat de klimaatgerandering die hele kalender ineens irrelevant maakt.

Dat de burger meester nu overweegt die datum te verplaatsen...

is het ultieme voorbeeld van noodgedwongen, systemische adaptatie.

De menselijke regels moeten buigen voor de thermodynamica.

Maar bij die marathon was er te misten nog een soort waarschuwing.

Er was een weerbericht, de lopers wisten dat het warm zou worden, ook al onderschatten ze het massaal.

Ja, je ziet het ergens aan komen.

Maar wat wil een ander verhaal uit de bronne zien?

Dat speelt zich af in Harlem, dat taart echt elke voorbereiding.

Een andere man, in onze documenten die heet toevallig ook Mark,

beleeft een extreem rustige zatergochtend.

Je kent het wel, de vogels vluiten, hij drinkt zijn koffie,

hij heeft het plan om zo even zijn fietspant te plakken en er er markt te gaan.

Klingt als het perfecte weekend.

Zeker. En dan ineens, echt vanuit het niets, een oorverdovende knal.

De grond onder ze voeten trilt lettelijk, hij rent er buiten.

En aan het einde van zijn straat is in één seconde een heel hoekhuis compleet in elkaar gestort.

Er is geen dak meer, alleen de gigantische wolk van grijstof en een bergroje stenen.

Dat is een gebeurtenis die in één beru te klap, de illusie van alle dagse veiligheid weg slaat.

Ja, totale gaers op straat, bureren en in pandiek naar buiten, de brandweerruikt massaal uit,

er lopen spuurhonden over het puin te snuffelen en gelukkig echt een wonder,

blijkt naar uren onderzoekt dat het huis helemaal leeg was, grote opluchting natuurlijk.

Zeker.

Maar ik blijf zo hangen bij wat er op straat gebeurt, want je wilt er wel stof nog in de lucht hangt.

Mark staat daar te kijken en hij ziet een buurvrouw, ook toevallig een zannen,

staan rillen in de kou in haar pijama.

En Mark trekt zonder ook maar één seconde na te denken, zijn eigen schaal af en wikkel die om haar heen.

Ik snap dat het sympathiek is, maar ik vroeg me af, waarom fascineert mij dat ene momentje zo enorm.

Waarom denk je?

Nou ja, op een normale dinsdag groeten die zelfde mensen elkaar waarschijnlijk amper als ze de veilende zakken buiten zetten, toch?

Waarom brekt zo'n kapotte fundering die sociale barriere ineens helemaal af?

Dat is echt een heel bekend fenomen in de rampen-socio-logie,

wat je daar op die straat in haalem ziet gebeuren, is het onmiddellijk ontstaan van een zo genaamde emergent-community,

een spontanige meenschap.

Oké, hoe werkt dat?

Kijk, in ons dagelijks leven opereren we allemaal binnen hele strakssocialescripts.

We bewaren afstand, we staren niet te lang naar elkaar in de supermarkt,

die script houden de maatschappij geordend, maar ze creëren natuurlijk ook best wel veel isolatie.

Een zo'n knal blaast dat hele script weg.

Letterlijk en figuurlijk.

Waar neer het fysieke vangnet, dus de infrastructuur instort,

dan stort ook onmiddellijk de sociale terughoudendheid in.

De crisis activert in ons een heel deep, evolutioneer overlevingsmegenisme.

Superficiele regels doen er ineens totaal niet meer toe.

De groep herkend onmiddellijk de akute kwetsbereid van een individue in dit geval zannen,

die staat erillen en de groep compenseren dat direct.

Dat is prachtig.

Ja, die schaal die hij geeft, is niet zo maar stuk tekstieel maar warm te houden.

Het is eigenlijk de fysieke manifestatie van een nieuw instant socialcontractussen die buuren.

Dus op het moment dat we de ultieme controle verliezen,

vallen we terug op de meest rauwe, puurle vorm van verbinding.

Dat vind ik echt een mooie gedachten.

Maar goed, een explosie of een ramp dwingt ons natuurlijk wel om heel erg in het omiddelijke nu te leven.

Je staat in het stof en je helpt de persoonnaasje.

Ja.

Maar zodragen die stofvolken zijn neergedaald,

of dat nou na een ontploffing in Harlemershoof,

naar de nascok van verkiezingen ergens verweg,

dan verschuift onze focus weer.

Dan kunnen we niet in dat instinktieve moment blijven hangen, toch?

Dan moeten we weer naar de horizon kijken, we moeten opnieuw beginnen met bouwen.

Precies, we moeten de transitsie maken van puuroverleven naar weer opbouwen.

En dat bouwen verijst fysie voor de lange termijn.

En dat brengt ons bij deel drie.

Laat us kijken naar Aram, dat is een armeinse bakker in Delft.

Het is buiten koud en donker,

maar binnen in zijn bakkerij is het warm dat je wel de geur van versgebakken brood hankt overal.

Aram staat achter de kassa en hij leest op zijn telefoon het internationale nieuws.

Wat las hij?

Nou, er zijn net verkiezingen geweest in Armenië, duizenden kilometers verderop

en een pro-Uropese partij lijkt te winsten hebben gepakt.

Aram is werkelijk door dolle heen.

Hij hoopt zo enorm dat dit de economie daar zal verbeteren

en dan vooral voor zijn broer die nog tijd zijn jerry van woont.

Logischer.

En dan stapt zijn vaste klant Sophie, de winkelbinnen,

ironisch genoeg, heeft zijn een rode schaal om een leuk detij uit te bronnen.

En om het nieuws te vieren, krijg ze van Aram zomaar een gratis special armeenskoekje.

Maar expert, leg mij dit eens uit.

De dagelijksereliteit van Aram in Delft, hier in Nederland,

verandert natuurlijk 0,0 door die stembersuitslag in Jerem aan.

Waarom is hij dan toch zo gigantisch evorisch?

Ja, wat je hier heel mooi ziet, is psychologische verankering over grote afstand.

Aram leeft fysiek wel in Nederland, maar zijn emotionele en psychologische belangen zijn transnational.

Dat is een groot woord, transnational.

Ja, daarmee bedoel ik, wij hebben heel erg de neiging om wel zijn puurlocaal te defineren.

Wat gebeurt er in mijn straat?

Maar voor mensen met een migratie achtergrond is het hele concept van thuis vaak een verdeeld risico.

Die stembersuitslag in Jerem van is voor Aram helemaal geen abstract politiek nieuws op een schermpje.

Het is een directe investering in het veiligheidsgevoel voor zijn eigen bloedlijn, voor zijn broer.

Wow, ja.

Dus hij veert eigenlijk niet per se de politiek, hij veert de hoop op een toekomst,

die hij zelf misschien niet fysiek bewonend, maar die wel absoluut bepaalend is voor zijn eigen gemoedsrust.

Het investeren in een toekomst die je zelf misschien niet zult bewonen?

Ja, dat bruggetje brengt ons echt direct naar de Sagrada Familia in Barcelona.

Dat is inderdaad het perfecte voorbeeld, Pitter.

Die in de eind die we in deel een tomate-sobsage koken,

die is op reis in Spanje met zijn talcursist Milo.

Ze staan voor die gigantische basilicum Barcelona, een wereldgeroemd gebouw,

omring door heiskranen en let op al ruim honderd jaar in aanbouw.

Bizar eigenlijk.

Ja, die dag bezoekt de pauze zelfs de kerk om om van die nieuwe torens in te zeggenen.

En terwijl ze daar staan, hoort Rick hoe een vader aan zijn jongen zo'n probeert uit te leggen,

wie de arctitekt eigenlijk was.

Antoni Godi.

En vertelt de jongen dat Cody alang overleden is,

en dat de man het eindresultaat van zijn eigen werk nooit met eigen ogen heeft kunnen zien.

En wat zegt de zo'n?

Nou, de zo'n begrijpt er heet Lee Mal niets van. Hij vraagt,

maar waarom bouwden hij dan door als hij wist dat hij het niet af zou zien?

En de vader zegt dan iets werkelijk schitterend,

omdat sommige plannen groter zijn dan één leven.

Dit roept echt een belangrijke vraag op.

En het raakt aan een heel bijzonder concept dat in de psychologie ook wel cathedral-thinking,

of cathedraldenken wordt genoemd.

Cathedral-thinking? Ligt dat eruit?

Wij zijn als mensen evolutionair gezien,

extreem geprogrammeerd voor om middelijke behoefte bevrediging.

Als je honger hebt, dan zoek je nu eten.

Als je het koud hebt, maak je nu een vuur.

Ja, instant gratification.

Precies. En het vergt een ongekende kochnitieve sprong in ons brein,

om tijd, energie en middel te investeren in een structure waarvan je zeker weet,

dat de voldoying daarvan ver voorbij je eigen stervdatum ligt.

Het verijst het vermogen om jezelf te zien als slechts een schakel in een hele lange ketting.

Godie, teken de gring gebouw, hij ontworp en erven is.

Dat is zo krachtig.

En wat ik zo ontzettend mooi vind aan onze bronnen vandaag,

is dat ze heel duidelijk laten zien dat dat cathedral-denken,

dat Cathedral-thinking niet alleen maar over gigantische basilike in Spanje gaat.

Nee, het zit in hele kleine dingen.

Exact. Het zit ook gewoon in een tochtig buurthuis in scheeveningen.

We zijn namelijk weer even terug in een taal-less.

Buiten, weitend, het regent, binnenzitten ze met een bakje koffie,

Milan, een kersist, deel te strobavels uit en dat centric pakt het nieuws van de dag er even bij.

Een Nederlandse muzikant, samen wil Welten, heeft zo juist een prestigieuse Buma Award gewonnen

voor het grootste lied van het jaar.

Groot nieuws.

Ja, en rik gebruikt dat als lesmateriaal om de klaste motiveren.

Hij zegt tegen de groep, jongens, zo'n stadion hit, die begin ook gewoon heel klein.

Met één enkele stem, een paar losse woorden op een papiertje

en gewoon eindeloos oefenen.

Hij demestiviseert het succes, eigenlijk.

Hij haalt het heel mooi van het voetstuk af.

Precies dat. En dat raakt een enorme snar bij Isa, een van de kersisten in die groep.

Zij zondzettend onzeker, ze worstelt elke week enorm met de taal.

Maar ze bekend heel zachtjes in de groep dat ze thuis wel een stukjes tek schrijft.

Maar zegt ze er meteen bij, ze vindt zichzelf totaal niet goed genoeg omdat ooit met iemand te delen.

Best kwetsbaar.

Heel kwetsbaar, maar rik moedig daar aan en daar in dat lokaaltje met trillende handen

leest ze vier korte regels voor.

Een piep klein, onzekerige dichtje over de zee en het wachten op trim-een.

En wat het dan gebeurt vind ik echt magisch.

Wat gebeurde er?

Milan, die jongen die net de stroopwaafels uitdelde,

die pakse enthelepeltje en begint heel zachtjes in rit met de tik op zijn koffiebeker.

En de rest van de klas valt in, ze klappen zachtjes mee.

Ze geven haar letterlijk in dat lokaaltje een fundament om op te staan.

Dat is dus exact die microgemeenschap in actie,

net zoals we zagen op die straat in haarlum naar de explosie met die schaal.

Ja, de groep die op staat.

Precies, Isa bevindt zich daar in de absoluut de meest kwetsbare beginvase van haar expressie.

Zijn neemt een enorm psychologisch risico, door iets eigens te delen in zo'n groep.

Dat meetikken van die labeltjes, dat is helemaal geen muzikale begeleiding.

Dat is horebare psychologische veiligheid.

Ze vertellen haar daar zonder woorden.

Je mag hier valen en wij vangen je wel op.

Ja, maar Isa relativiert hetzelf nog wel enorm.

Ze zegt ja, laat ze samen wel wel te staten op een gigantisch podium

met een gouden award en ik zit hier in een buurthuis met lauwe koffie.

Waarop riks zo mooi reageert, niemand begint met een prijs in z'n hand.

Iedereen begint precies hier.

Ja, sterk.

Als je de zoon naar kijkt vind ik het echt fascinerend.

Een compleet niet wetaal leren, of de moet vinden om vier onzekere regels

voor te lezen voor een groep vreemde.

Het vergt eigenlijk exact dezelfde psychologische architectuur

als het ontwerpen van de Sagrada Familia.

Je bent een categorie aan het bouwen.

Ja, je legt een aller eerst te steen in het absoluut de donker.

Je hebt werkelijk geen vrouw idee hoe de torenspit ze ooit uit gaat zien.

Je weet niet of je ooit een buurman award gaat winnen

of dat je ooit foutloos Nederland gaat spreken.

Maar je bouwt.

En daarmee neem je van het woordelijkheid voor het enige waar je wel

directe controle over hebt.

De steen die je vandaag kunt verplaatsen.

Dat is eigenlijk het ultieme verzet tegen gaals.

Dat is een prachtige samenvatting.

En als jij nu naar ons luistert, weet je,

ergens in de auto op weg naar werk of je wandelt met de hond,

dan willen we die vraag eigenlijk heel direct aan jou stellen.

Een taal leren of een liedje schrijven is eigenlijk precies hetzelfde

als de Sagrada Familia bouwen.

Je legt elke dag een steentje, ook als je de torenspits nog lang niet.

Dus welke Sagrada Familia ben jij momentil in je eigen leven aan het bouwen?

Wat is jouw project?

Precies.

Waar leg jij momentil stenen voor, misschien wel in het pic donker,

zonder dat het eindresultaat als zichtbaar is.

Misschien probeer je jezelf om te scholen,

of werkt je heel hard aan een relatie die veel tijd en geduld kost.

Of probeer je simpelweg net als Isa in dat buurthuis,

de moet te vinden om ergens helemaal opnieuw mee te beginnen.

Welke kleine stapjes zet jij dag in dag uit?

Besef je goed dat die kleine dagelijkse inspanningen,

hoe repetitief of simleus dus soms ook lijken op een dinsdag ochtend,

het enige echte vunde mensen zijn waarop de toekomst kan rusten.

We hebben vandaag echt een fascinerende reis gemaakt door ons bronmateriaal.

We zagen hoe een museum functioneert als een immune system

door heel bewust een kontroversielle repper de deur te wijzen

om in intergiteiten te bewaaken.

En we zagen hoe het rechtsysteem met een straf van 15 jaar

de onzichtbare stroom van terrorusmefinanciering afsnijdt

nog voordat het escalerd tot geweld.

Ja, we stonden still bij de brute kracht van de natuur en valende funderingen,

die Maratons oververhitten en gewoon huizen doen instorten,

en we zagen hoe mensen op zo'n moment van ultim controleverlies

direct hun sociale skrips laten vallen,

om elkaar de kou door te helpen met een simpele schaal.

En uiteindelijk eindigten we bij die stille kracht van het bouwen,

de architectuur van de hoop,

van de armeense verkiezingsvruigde van een bakker in Delft

en een eeuwige catadraal in Spanje tot de allereerste zinne van een kersist in scheeveningen.

Het is echte reis van het bewaaken van grenzen,

naar het inkaceren van onverwachten klappen,

om vervolgens vol moet de blik weer op de horizon te richten.

En om je vandaag achter te laten met iets nieuws,

iets om echt nog even op de kouwen.

We spraken net over Antonio Gaudi,

de man die een in mensen catadraal ontwierp,

waarvan hij heel goed wist, dat hij het einde nooit zou meemaken.

En we spraken over Isa, die met een beven de stem in de taaless,

vier onzekere regels over tram één voorlass.

Twee werelden van verschil, maar ook weer niet.

Precies, want als werkelijk elke grote prestatie in de menselijke geschiedenis,

of die prestatie de wereld nou verrijkt of juist destructief omdricht,

als die altijd begint met een onzichtbaar kleine stap.

Een anval op met een bankbejet, een woord op papier,

een enkele hardloper onder in de koude winter,

vraag je zelf dan dit af.

Welke kleine, ogen schijnlijk totaal onbelangrijke stap heb jij vandaag gezet,

die misschien wel een gigantische impact zou hebben

op de architectuur van de wereld van morgen.

Het is echt het ontdekken van de gigantische schaal in het allerdaagse.

Prachtig gezegd.

We willen je ontzettend bedanken voor je tijd

en je scherpe aandacht tijdens deze diepgaande verkening.

Het is altijd een groot privilege om deze complexe meeganisme

samen met jouw bloot te leggen.

Blijf vertrouwen op je eigen proces,

blijf je stenen leggen, hoe zwaar ze vandaag ook voelen,

en we spreek elkaar heel graag weer bij de volgende analyse.

Tot dan.