Verdieping: 26 t/m 28 oktober

Je kent het wel denk ik. Dat gevoel wanneer je iets kwijt bent.

Oh ja, vreeselijke stad.

Ja, en je weet gewoon 100 procent zeker dat het ergens in huis moet liggen.

Een sleutel, misschien een pasje.

Precies.

Je trekt ledelijk het hele huis onderste boven,

je raakt enorm gefrustreerd en dan paam je vindt het.

En dan die opluchtingen?

Ja, die opluchting is echt enorm.

Het is gewoon, nou ja, binair eigenlijk verloren en dan weer gevonden.

Problem opgelost.

Klopt, je kunt weer dormen het je dag.

Precies, maar wat gebeurt er nou als het antwoord dat je krijgt eigenlijk helemaal niet klopt

met de realiteit?

O, dat is een goede vraag.

Of wat als dat gene wat je vindt alleen maar voor meer vragen zorgt.

Vandaag duiken we in een recente B-2-compilatie van Reddit verhalen.

We hebben hier twee, ja, op de eerste gezicht totaal verschillende situaties voor je klaar liggen.

Twee heel verschillende werelder eigenlijk ja.

Zeker, maar ze leggen allebei een heel fundamentel menselijk probleem bloot.

En we gaan deze bronnen deze hele verkening vandaag helemaal voor jou kluizen.

Ja, want de rode draad die eigenlijk uit deze compilatie naar voorkomt,

die raakt echt aan onze haast onverzadigbare behoefte aan antwoorden.

Ja, we willen gewoon alles weten.

Precies, en we kijken vandaag aan de ene kant naar een heel klein, oogescheinelijk,

alle dagsmisterie, een vergetenbriefje in een Audi-assak, zeg maar.

Ja, het is.

En aan de andere kant analyseren we een hele complexe medische term die het leven van letterlijk miljoenenvrouwen raakt.

Echt twee uitersten dus?

Ja, het zijn twee uitersten in die zoek toch naar duidelijkheid.

En dat brengt ons eigenlijk direct buiten de centrale vraag voor jou, de luisteraar vandaag.

Vertel.

Nou, wanneer is nou werkelijk cruciaal om een exact label of een antwoord te hebben voor je eigen gemoedrust?

Ja, en op welk moment kun je zo ministerie misschien wel beter gewoon in de brullenbak gooien.

Dat is echt de perfecte vraag voor deze bronnen.

Ja, toch.

Laat we gewoon direct in dat eerste verhaal stappen.

Want de sfeer in deze bron is echt, nou ja, het is zo herkenbaar beschreven.

Ja, heel filmisch eigenlijk.

Het is laat op de avond, echt veel later dan de vertellen normaal gesproken bakker is.

Neem de luisteraar daar even mee.

Ja, doe je ook even dicht of nou ja, figuurlijk dan.

Je zit in een doodstille keuken en je ruikt nog heel vaak die zoete geur van de tomatissop van die avond.

Oh, die geur die dan zo in de gordijnen is getrokken weet je wel?

Ja, precies dat.

Ja.

Dat stond echt in de tekst, dat het helemaal in de gordijnen heen.

Dat is zo'n specifiek detail, dat maakt meteen duidelijk dat we ons in een, nou ja,

voorkomen weilige huiselijk omgeving bevillen.

Zeker.

Geen paniek geen gevaar?

Nee, dus totaal geen directe dreiging, het is gewoon de stilte van de nacht.

Ja, de enige wat je eigenlijk hoort is die klok aan de muur, tik, tik, buit is echt aarde donker.

En de koelkast?

Oh ja, de koelkast, die bromt dan af en toe met zo'n heel diep laaggeluid.

Dat hoor je normaal nooit, behalve als mijn stil is.

Ja, heel herkenbaar.

Nou goed, onze vertellen zitten dus aan tafel met een kop koffie die inmiddels al lang kouden.

Ja, het postselijn voelde ook helemaal koud aan zijn vingers schrijft hij.

En in zijn hoofd zit een gedachte, een sudderende gedachte, noemt hij het in zijn post.

Mooi omschrijving, sudderend.

Ja, en die gedachte gijselt hem eigenlijk al de hele dag.

Terwijl de oorsprong van die gijseling die begon een omt, riviel.

Oh, absoluut.

Hij was eigenlijk gewoon op zoek naar de sleutel van de berging.

Dus hij zorg door het hele huis en vond in de hal aan het kapsdok denk ik, een jas die hij al maanden niet had gehad.

En dan komt zijn vrienden, liken, op dat moment die keuken binnenlopen.

Ze heeft een dedoek in haar hand.

Heel alle dag, allemaal.

Ja, en ze ziet hem daar echt al een uur heel somber voor zich uitstaren.

Ze regeert ook echt ouders nuchter.

Dat zegt ze.

Ze zegt iets van, we hebben die sleutel van de berging toch gewoon gevonden in die jas.

Eind goed ooghoed, kom gewoon een bet.

Ja, logisch.

Maar en hier komt het.

Daar in die jas zak lag dus niet alleen die fysieke sleutel.

Nee, er is dat nog meer in.

Tussen een oud bioskoopkaartje en een hoofd opgeten, hard geworden dropje.

Oh ja, dat dropje, dat was helemaal aan dat papier vastplakten, vlekselijk.

Echt smerig.

Maar er tussen vond hij dus een verkreukeld briefje en het tekst op het briefje, dat is de katalisator van dit hele verhaal, eigenlijk.

Want op dat briefje stond in zijn eigen onmiskembare handschrift, donderdag 20 uur.

De sleutel ligt onder de bloepot, niet vergeten.

Bam.

Ja, hij herkent gewoon zijn eigen letters weetje, dat hij de gees schrijft, maar de hele context is volledig uit zich heugen geweest.

Echt een totaale blackout.

Helemaal weg.

Hij weet niet van de idea dit schreef, hij weet niet voor wie het bedoeld was.

Zat ik heb een gename op.

En Lieke probeert dat dan te relativeren toch?

Ja, die zegt joe, iedereen schrijft wel eens iets op wat je daarna vergeet.

Laat het gewoon los.

Maar hij kan dus niet losladen.

Nee.

Hij ziet constant het beeld van die bloepot op de stoep voor zich.

En ik moest hierbij betekent denken aan hoe een internetbrouw is eigenlijk werkt.

Oh, vertel.

Nou ja, je hebt van die dagen dat je echt 30 tablade open hebt staan.

Ja, veel te veel.

Precies.

Je bent klaar met werken, je probeert een specifiek tablatte sluiten, maar dat systeem blijft maar haperen en laden.

Loopt vast.

Ja.

Je brein wijkt het simpelweg om dat proces af te breken.

En want ik ben dan afvragen als we kijken naar de werking van ons geheugen.

Ja.

Waarom wijkt het zijn brein dit specifieke tablatte sluiten?

Want hij zegt zelf in die post dat hier maand geleden zijn fietslicht kwijt was.

Oh ja.

Hij zorgt overal, vond het uiteindelijk in zijn fietsstas en was het daarna direct vergeten.

Waarom voelt zo'n stondbriefje dan zo funnementel anders?

Dat is echt een cruciaal puntit.

Het grote verschil zit er meer in de functie van de onvoldoede taak.

Oké, hoe bedoel je dat?

Nou, kijk.

Dat fietslicht is een heel simpel fysiek object.

Het heeft een pur praktische functie.

Als je dat kwijt bent heb je eigenlijk alleen maar een logistiek problemen.

Ja, je kunt niet veilig fiets in het donker, zeg maar.

Ja.

En zodra dat object direct is, is dat logistieke problemen opgelost.

Je brein sluit dat tablat dan echt onmiddellijk af.

Klaar.

Ja, klaar.

Maar dit beriefje daarin tegen, dat functioneert als de sleutel tot een herinnering.

En of veel specifieker, een herinnering aan een intermenselijke belofte?

Oh wow.

Ja, een belofte aan een ander persoon.

Precies.

Als je erover nadenkt vanuit een evolutioneer perspectief, klinkt dat eigenlijk volkomen logisch.

Ja, vertelder is meer over.

Nou ja, ons brein is natuurlijk niet geëveluurd om perfecte onthouden waar we onze spullen laten,

zoals een sleutel.

Nee, was het maar zo weest?

Ja echt.

Maar het is wel geëveluurd om onze sociale relaties te bewaken.

Kijk, in de tijd van de jagen zijn verzamelaars betekende het vergeten van het sociale verplichting

echt iets heel anders.

Ja, als je je stammgenoten te leurstelde, dan kon je gewoon uit groep gestoten worden.

En dat was, nou ja, in die tijd lettelijk een doodvand als je overleefde niet alleen.

Dat is een keier de realiteit.

Dus als wij nu een signaal krijgen dat we mogelijk, misschien een sociale afspraak hebben geschonden,

dan schiet ons brein in een soort enorme overlevingsbouwdus.

Dat heb je echt heel scherp geanalyseerd.

Want het tekst als donderdag 20 uur de sleutel ligt onder de bloempot, dat impliceert altijd dat er ergens een ander mens bij betrokken is.

Precies.

En dan ga je brein denken, wat als er dat werkelijk iemand in de kou stond te wachten op die bewusten donderdagavond?

Ah, man, dat schuld gevonden.

Ja, enorm.

En omdat het brein echt een verschrikkelijke hekkel heeft aan onopgelost de sociale puzzels, gaat het anticiperen, het gaat zelf dingen invullen.

Met de ergste dingen natuurlijk.

Alltijd.

Het veel te ontbreken in informatie in met de meest extremen doen scenario's.

Simple weg om je voor te bereiden op de ergst mogelijke sociale uitkomstsegmer.

Het brein denkt dus niet.

Oh, nou ja, was vast de buurman die even de planten wadig van het geeft toe op vakantie waren.

Nee, veel positief.

Nee, denk ik.

Ik heb iemand middien de nacht in de stroomen regen voor een dichter deur laten staan.

Ik ben gewoon onbetrouwbaar.

Ja, het raakt de kern van wie je bent.

Precies.

Het is de emocionele lading van zijn eigen identiteit hier eigenlijk, wordt aangevallen door dit.

Ja, dit lullige stukje papier.

In de raad.

En dat verklart dus volledig waarom die gedachten bij hem de hele dag blijven sutteren.

Terwijl, nou ja, dat kwijt geraakt de fiets licht slaat natuurlijk helemaal geen deuk in z'nzelfpeeld.

No, kom maar null.

Nee, precies.

Dit kochnitieve meegenismen verklart ook meteen waarom het zo ontzettend moeilijk is om die gedachten dan simpelweg.

Nou ja, uit te zetten, zoals liek heel makkelijk voorsteld.

Ja, verlaas dat gewoon los.

Ja, dat werkt dus niet.

Ons brijn houdt om afgeronden te maken nou eenmaal veel activier net geheugen dan teken die we wel hebben afgerond.

Ja logisch.

Zo lang de verteller dus niet weet wie er precies bij die bloempelt hoort blijft die waarschuwing in zijn hoofd.

Ja, keihard loeien.

Gelukkig zien we in de bron op reddit dus een hele bewuste omslag bij deze gast.

Ja, er veranderd iets.

Ja, hij staat op gegeven met op en loopt naar het raam van die donkere keuken en hij kijk naar buiten naar de straat.

Het is daar nog steeds mijn stil, toch?

Helemaal stil.

En er valt z'n ogen op de straatlanduin.

Die werpt echt zo'n perfecte gele driehoog van licht op de stoep.

En in die lichtpundel staat helemaal niets.

Niets.

Helemaal niets.

Er waren alleen een paar droge blader over de tegels.

Geen bloempot, geen wacht op persoon in de regen.

Dat is een mooi beeld.

En dat visuele bewijs van leeg te eigenlijk.

Dat lijkt hem op dat moment echt de toestemming te geven om de controle over zijn eigen gedacht gewoon weer terug te pakken.

Wat doet hij dan?

Nou, hij draait zich om.

Hij pakt het briefje.

En er laat het met een heel zacht geluidje zo poep op de bodem van de bedalwaakvallen.

Wow.

Hij maakt daar dus echt een hele bewuste, actieve beslissing om te stoppen met het voeden van dit mysterie.

Hij realiseert er eigenlijk, weet je, de zoek toch naar het antwoord?

Dus voorzaakt op dit moment veel meer cognitieve onrust en schade dan het simpelweg accepteer van onzekerheid.

Ja, en ze van la maar zitten.

En de opluchting dienen na in de tekst volgt iets pat echt van je schermafasje te leest.

Heerlijk.

Lieke kom binnen, die z'n twee versen, dan wordt er koppen koffie op tafel.

Kijk, dat is beter dan die kouden.

Stukke beter.

En de keuken ruikt weer warm, weer vertrouwd.

Hij accepteert op dat moment gewoon dat sommige vragen.

Nou ja, eigenlijk geen antwoord behoeven.

Ze mogen er gewoon zijn.

Ja, ze mogen blijven hangen als dat harde dropje in die oude jas zak.

Hij kon de controle terugpakken door te besluiten.

Dit misterie stopt hier nu.

Heel krachtig, eigenlijk.

Zeker, maar en hier gaan we de brugsel aan.

Wat nou als je die controle niet hebt?

Ja, dat wordt het lastig.

Wat als dat onbeantwoordige misterie of het verkeerde label dat je krijgt opgespeeld,

helemaal niet gaat over een vergeten afspraak bij een bloempoot.

Maar over je eigen lichaam.

Dan verandert het dynamiek echt fundamentaal.

Tot nou.

En dat brengt ons bij de tweede bron van vandaag.

We stappen uit die stille keuken,

en wij reizen af naar een flet in Rotterdam Zuid.

En een setting die eerlijk gezegd net zo alle dag's begint als de vorige,

maar waar de inzet wezerkander is.

Het is woensdagavond, een uur of achterongeveer, de regent buiten,

en die regentikt zo heel zachtjes tegen de ramen van die flet.

Die pisneelen landzwertje.

Echt een.

En op de bank zitten 36-jarige Lena.

Ze starten naar de televisie, maar die beelden die registreren eigenlijk helemaal niet behaar.

Ze is met haar hoofd ergens anders.

Ja, haar volledige aandacht wordt opgeslokt door een brief.

Een brief die ze een dag eerder van haar huis had gekregen.

Wat staat erin?

Onder haar naam stond een medische termige print die ze echt nog nooit van de leven had gehoord.

PCOS.

Polis, dus ovariumcentron.

Precies.

De artshataar in de sprekenkamer, heel vluchtig bij uitgelegd,

dat het om een hormoonstoorn is gaat.

Die blijkbaar best veel vrouw betreft.

Oké.

Maar Lena was in die stoel bij de dokter zo overrompelt,

dat ze eigenlijk alleen maar weesloos had geknikt.

Ze was compleet vergeten de belangrijkste vragen van allemaal te stellen.

Namelijk.

Wat betekent dit nu echt vongerdaarlijks leven?

Ja, dat is echt een klassiek voorbeeld van wat er gebeurt in heel veel sprekenkamer's.

Oh, echtbaar.

Ja, de patient inclassiert een term.

Blokkeert er eigenlijk volledig door de stress en gaat dan thuis zelf op zoek naar antwoord op het internet.

Ja, dat is exact wat ze doet.

Lena opened haar telefoon en zoek meteen naar lotgenoten online.

En dan komt ze op redden terecht, toch?

Ja, ze beland in een hele uitgebreide threat daar.

En daar leeg ze op insvijten die haar wereldbeeld naar flink kantele eigenlijk.

Wat vond ze dan?

Er blijkt een gigantische discussie gaan dat te zijn.

Onde wetenschappers en patienten over precies deze aandoening.

En wat blijkt nou uit die bron?

Tenaam PCOS is fundamentaal misleidend.

Oké.

Ja, kijk, het woord politischsteus sugereert heel sterk dat de oorzaak,

dus ook het hoofdprobleem, ligt bij kistenz in de eierstokker.

Dat is wat het woord letterlijk betekent, ja.

Precies.

Maar medisch onderzoek dan tegenwoordig gaan dat vrouwen met PCOS helemaal niet persististens hoefen te hebben.

Wacht, echt niet?

Nee, sterk nog.

Het is een heel breed systemische syndrome.

Het heeft te maken met insuline-resistensie, met ontstekingen in het lichaam,

met een enorme homonale dispelant.

Oké, dus geen op zichzelf staan de eierstoksykte.

Exakt.

En daarom pleiten wetenschappers nu van een compleet nieuwe naam.

Hoeveel ze te blijken we onderling nog niet over eens zijn,

welke naam dat dan de exak moet worden?

Dat is fascinerend.

Ja, maar ik moet hier toch even kritisch zijn.

Even advocaat van de duivel spelers, als je het goed vindt.

Ga je gang?

We hebben het hier over de medische wetenschappen.

Kijk, stel je voor, ik ga naar een grote konferentie.

En ik krijg bij de ingang prongelijke naamboordje van een hele andere deel namelijk gespeeld.

Dat is heel vervelend.

Ja, super eerder tant.

Mensen spreek hem in de hele dag aan met een verkeerde naam.

Niemand ziet echt wat mijn expertise is of wat er komt doen.

Klopt.

Maar fysiek blijf ik toch gewoon dezelfde persoon.

In het geval van lenaf vraag ik me af.

Maak de naam in de medische wereld nog echt zo veel uit.

Hoe bedoel je?

Nou, de fysiekjesympptomen in het lichaam van al die miljoenen vrouwen.

Die veranderen toch een milimeter of je het zindroon naar PCOS noemen of hormonal syndrome X.

Ja.

Is deze hele online discussie over een naamverandering niet gewoon academische haarkloverij?

Waarom is dit in de praktijk zo ontzettend cruciaal voor iemand als lenaar?

Dat is eigenlijk een heel logisch tegenargument.

Vanuit een puur biologisch standpunt zou je inderdaad zeggen.

Nou, de bezigde naam, de arts kent de protocolere achter.

Dus wat maakt dat leboetje dan nog uit?

Precies.

Maar de medische realiteit, de praktijk, die werkt gewoon anders.

Een diagnose is niet alleen maar een beschrijving van symptomen op een papier.

Het is een roetekaart.

Een roetekaart.

Ja, de taxen noemen in.

Dus de manier waarop we ziekt is eigenlijk klassificeren en benoemen in de wetenschap.

Die stuurt heel direct het gedrag van zowel de arts als de maatgepij.

Oh, die manier.

Om jouw analogie van die konferentie er even bij te pakken.

Wat als je door dat verkeerde naam wordt je niet alleen maar verkeerd wordt aangesproken.

Maar dat de beveilig in jou op basis van het bordje de toegangwijger tot de zalen waar je eigenlijk moet zijn.

Wow.

Je bedoelt dat een verkeerde naam letterlijk leidt tot het verkeerde medische protocol.

Absoluut.

Ik zeker weet.

En dat zien we in deze bron echt hard verschuurend helder terug in het verhaal van de zes van lenen.

Zannen.

Ja, die had het ook toch?

Ja, zannen kreeg in jaar eerder precies dezelfde diagnose.

En vanwege die specifiekenaam, polisistisch opvariums in de room,

focust een heel groot deel van de medische wereld zich bij deze aandooning.

Precies meer op de vrugbaarheid in die ginecoologische klachten.

Want dat is wat het wordt suggereerd.

Precies.

Maar zannen wordt ze de onderdussen met hele andere dingen, met extremen vermoeidheid,

met onverklaarbare pijnen, enorme gewichtstoename en hele ernstige haaruitval.

Heftig.

Ja, en dat zijn allemaal symptomen die voortkomen uit de metabolische kant van dat syndrome niet de overariem kan.

En toen?

Toen zannen bij haar artsad, wanneer hopen op zoek naar hulp voor die uitputtene klachten,

reduiseerde de arts haar leiden door te zeggen,

Achme vrouw, het is maar een beetje haaruitval.

Pfff, wat erg.

Dat is precies het moment waarop medische termineologie echt overgaat in psychologische schade, zeg maar.

Precies.

Die arts kijkt gewoon naar het woord overarium syndrome.

Zie dat zannen op dat moment geen kinderen wens heeft.

En ja, concluteerd was gijnlijk onbewust, dat alle overige dagelijksen klachten gewoon bijzaken zijn.

Exakt.

Dat is wat zo'n naam doet.

Zannen hield het hoe ze thuis kwam.

Zo was extreem moe, zo'n thijn.

En het voelde zich door die ene domme opmerking echt voorkomen geïsoleerd naar strijd.

Dit meegenisme, wat je nu beschrijft, dat staat in het psychologie bekend als medische gaslighting.

Gaslighting.

Ja, en het wordt in stand gehouden.

Van ieder geval versterk door dit soort omtoerijkende termineologie.

Een misleidende naam geeft de omgeving en een zelfsgetreende medische professionels

onbewuste nikskeus om de waren complexiteit en ernst van zo'n aandroening te baktaliseren.

Omdat het niet in het vakje van de naam past.

Inderdaad.

Als we het bijvoorbeeld een meta-bool en do krins in de room zouden noemen,

dan kijkt een arts met een totaal andere, een veel bredere blik naar de klachten van een patiënt als zannen.

De impact van dat verkeerde label beperkt zich trouwens ook niet alleen maar tot die spreekamer.

Nee.

Nee, het echt door in de hele identiteit en de angst voor de toekomst,

lenaar scrottenbegeven door die red red reacties, en ze ziet er een bericht van een moeder.

En die gaat over haar tien jaar gedocht.

Ten jaar oud.

Ja.

Dat meisje was helemaal niet paniek geraakt, omdat ze de naam, PCOS,

simpelweg heel erg eng vond klinken.

Het klinkt ook best intimiderend.

Ja, voor een kind klinkt het letterlijk als een van er ongeneselijk buitennaarts vondus.

En Lena's gedachten schiet op dat moment direct naar haar eigen dochter, Milla.

Hoe oud zei?

Milla's pas acht jaar oud.

Lena omschrijft een knagen de angst dat Milla deze genetische aanleg,

misschien ook van de haar heeft geerpt.

Ja, dat snap ik.

Dat hele klinische harde woord draagt onder zo'n soort dreiging met zich medie.

Ja, haast intergeneratienelen angst voor oorzaakt in die familie.

Dat is zo treffend voorwoord.

Woorden dragen een enorm narratief gewicht met zich mee.

Voor een kind van acht of net zo goed voor een volwassen vrouw van 36,

die net uit zo'n sprekenaar komt lopen.

Zeker.

Zo'n onbekende term voelt dan echt als een zwaart van Damakles, boven je hoofd.

Zolang de medische wereld een term blijft gebruiken die de lading gewoon niet deckt,

blijven deze patiënten rondlopen met een continu gevoel van vervreemding.

Zo verdien klopt.

En ze herkennen hun eigen lichaam en hun eigen dagelijkspijn simpelweg niet

in de diagnose die ze zwaart op wit op papier hebben gekregen.

Maar gelukkig, en dit is mooi.

Dan vindt er in het verhaal van Lena op een zin hele sterke resoluutieplaats.

Ja, daar veranderd iets in haar.

Precies.

En dat is eigenlijk een prachtig contrast met die man in de keuk uit het eerste verhaal.

Hoe bedoel je?

Nou, hij vond er dus door zijn briefje letterlijk in de prullepak te gooien.

En de onwetendheid gewoon de omarmator.

Lena vindt er rust juist door een heel nieuw soort verbinding aan te gaan met het antwoord.

Ze maakt een screenshot van dat nieuws, dat wetenschapperswerk aan een hele nieuwe naam.

En dat stuurt ze via WhatsApp naar haar zo zannen.

En de reactie die zannen dan terugstuurd, wauw die ligt echt de volledige kern van deze hele dynamiek bloot.

Het is zo korte, ze stuurt één enkel woord terug.

Ze tiept eindelijk.

Ja, dat een woord.

Dat spreekt echt boekdelen eindelijk.

Eindelijk erkenning, een duidelijk signal van uit die hoge akademische wereld.

Dat is strijd die al die vrouwen zoals zannen en Lena dagelijks leveren niet langer genegeerd wordt.

Dat het echt is.

Ja, het meegenis me dat hier aan het werken, dat gaat puur over de kracht van validatie.

Kijk, wanneer een autoriteit in dit geval dus de medische wetenschap hard op uitsprekt dat de oude naam fout was.

Ja.

En dat de echte ervaringen van de patiënten wel kloppen, dan verschuift dat leiden.

Het gaat van een geïzoleerde, subjectieve ervaringen naar een volledig, gevalideerdige deelde realiteit.

De eindzermheid brengt eigenlijk gewoon open op dat moment.

Het is gezicht dat.

En de schrijven van die reddit post voort dat sfeerbeelde rondom Lena ook weer zo fantastisch.

Terwijl Lena die reactie van haar zus leest op haar telefoon loopt ze naar haar eigen keuken om even een glas water te pakken.

Oké.

Ze kijk naar buiten en het is gestopt met regelen.

Ah, dat is een hele mooie parallel.

De lucht klaart helemaal op.

En die atmosphelische weresmslag, daar een rotteram zuid, die speegelt echt exact wat er op dat moment in haar hoofd gebeurt.

De storm is gaan liggen.

Ja.

De storm van onzekerheid is eindelijk gaan liggen.

Ze besteft ineens dat haar vermoeidheid, haar zorgen over de toekomst en haar fysieke klachten.

Dat is allemaal onderdeel van een veel groter geheel.

Dat door miljoenen vrouwen wereldwijd wordt gedeeld.

Dat mooi.

En dan diepse terug naar zannen.

We gaan dit samen aan.

En weet je wat er zo krachtig aan is?

Door het vooruitzicht van een kloppend label, een naam die wel past, kijkers op een zaar autonomie terug.

Ja, de regie.

Ze is niet langer gewoon maar een passieve patiënt met een hele verwarende misleidende diagnosen, waaraan ze onderwerp is.

Nee, ze is nu op een onderdeel van een heel collectief dat het gezien en begrepen gaat worden.

Ja.

En zelfs het feit dat de exacte nieuwe naam door die wetenschappers nog niet eens definitief is vastgesteld.

Zelfs dat maakt niet uit.

Precies.

Dat is op dit moment al veel doen om die diepeerkending te voelen.

En dat zien we ook prachtig in de allerlaatste zellen van deze bron.

Lena gaat weer op de bank zit in de woonkamer, ze zet de tv uit, ze pak een boek van tafel.

En ze vluistert zo heel zachtjes in zichzelf.

PCOS.

Ik ken je nu.

Wauw.

Alleen al het begrijpen van de beperkingen van dat label geeft haar gewoon de macht erover terug.

Het is indrukwekkend.

Nee, heel indrukwekkend.

Dus als we nu even helemaal uitzoeken en wel overzien de rijst die we met deze twee bronnen hebben afgelicht,

dan hebben we echt een fascinerend pad gelopen vandaag.

Dat kun je wel zeggen.

We zijn vertrokken vanuit een hele donkere stilkeuken, waar een man werd getijsterd door de

drang om echt elke onopgelost tablet in zijn hoofd te moeten sluiten.

En we zagen hoe destructief dat kan zijn?

Ja, tot dat die bezefte dat sommige mysterisch gewoon rechtereekste prullenbak him hoogte.

En we zijn aan de andere kant geëindigt op een bank in Rotterdam Zuid, waar de simpelige belofte van een

akurat medisch label een vrouw eindelijk de handvatte geeft om haar eigen leven en haar eigen leiden

echt te begrijpen.

Wat het ons vooral leert, en dat konfronteert ons het ook echt mee, is het feit dat gewoon niet

alle onzekerheden gelijk zijn in het leven.

Nee, zeker niet.

De drang naar een antwoord kan soms inderdaad volledig verlammen, net zoals bij die man die dacht dat hij

in of andere cruciële, sociale belofte had gebroken over een plantenbak.

Terwijl er niets aan de hand was.

In zo'n geval is het loslaten van de vraag letterlijk de enige weg naar rust in je hoofd.

Maar op andere momenten, en dat zagen we bij Lena, is de keiharder zoektog naar het juiste

woord, de juiste term juist absoluut essentieel.

Levens belangrijk bijna.

Ja, want het juiste label vergeert dan echt als het fundament waarop we onze identiteit, onze

medische behandeling en eigenlijk onze hele plek in de wereld kunnen baseren.

En die zoektog naar duidelijkheid, die zit echt heel erg diep in ons menselijk DNA verankert denk ik.

We willen gewoon overal een verklaren de naam voor hebben.

Dat is gewoon hoe we zijn gebouwd.

Ja, en dat brengt me eigenlijk bij een slotgedachte die ik jou de luisteraaf vandaag heel

graag wil mee geven.

Iets om de komende dagen gewoon rustig over na te denken.

Kom maar op.

Kijk, we leven tegenwoordig in de tijdperk, we worden in de technologie en de medische wetenschap zich in een

echt duizeling wekkend tempo ontwikkelen, toch?

Het gaat er raars aan het snel.

Met de opkomst van enorme, gafansierde AI-systemen.

En echt van die hypergepersonaliseren diagnostiek in ziekenhuizen.

Gaan we langzaam richtingen toekomst waarin we voor elk miniskulphysiek ongemak.

Ja.

En voor elke, pipkleine-emocinele schombeling die we voelen, een perfect, loep-zuiverlebel kunnen

genereren.

Alles krijg straks een naam.

Alles is meetbaar.

Precies.

Maar als de medische wetenschap straks zo ver is, dat werkelijk alle raadsels over ons lichaam en onze

geest beantwoord kunnen worden.

En elk open-top-lattenon-systeem direct een keiharde waterdichtenaam krijgt.

Zij met haar dan psychologisch eigenlijk wel klaar voor.

Dat is een hele enige dacht eigenlijk.

Kunnen wij als mensen überhaupt nog functioneren in een realiteit waarin 0,0 ambiguiiteit meer

we staat?

Waarin geen enkel gevoel meer zo maar een minder dacht mag zijn, maar altijd direct een sluitende

klinische verklaring krijgt.

Willen we wel een label voor elke zucht die we slaken?

Goeie vraag.

Dus als je vandaag, of misschien morgen, is kijk naar de misteries en raadsels in je eigen leven op dit moment.

Welk onverklaarbaar gevoel of welke visieke klacht schreeuw dringend om een helderen naam,

zodat je eindelijk de regie of je leven kunt terugpakken.

En welk onderduidend verkreukelt briefie in je hoofd, vraagt eigenlijk helemaal niet om een antwoord.

Maar mag je vandaag nog met een gerusthard rechtstreeks in de Prellebak gooien.

Bedankt dat je de tijd na om onvandaag weer samen met ons te diepd in te gaan.

We hopen echt dat deze verkennen je weer wat nieuwe perspektief heeft geboden.

Zeker weten.

Tot de volgende keer.