Duurdere huisjes met Pasen (Rashid boekt)

Hey, Rick hier.

Bedankt voor het luisteren.

Nou, Rashid stond op een donderdag middag bij een klein locat van vakantiepark de Wilgenzoom, ergens tussen natterietkragen en smallen slotjes.

Het rook er naar Dennennaalden en naar Friet uit zo'n papierenpuntzak.

Achter hem hoorde je gansen mopperen, als of ze ook wil de boeken.

Rashid had zijn telefoon in zijn hand en een notitie met een zin.

Pasen weg, even eruit.

Hij had zin in een simpel weekend, een bungalo met een klein terras, een tafel spelletje en zavonds pannenkoeken die altijd een beetje te donker worden.

Hij voelde zich best trots, want hij had alles netjes op tijd uitgezocht.

Dit is het, dacht hij.

Nu alleen nog betalen en klaar, toen kwam hij aan de beurt.

Achter het locat zat een vrouw met een velgroene bril.

Op haar naam kaartje stond Elsken.

Zo, zij Elsken, Rashid, twee nachten, leuk plan.

Alleen, de prijs is hoger dan vorige maand.

Rashid knipperde.

Hooger, maar ik zag gisteren nog iets anders.

Elsken zuchten en tickten op haar scherm.

Ja, vakantie verblijven zijn een stuk duurder.

Iedereen wil met pasen weg, dus ja, vraag en aanbod, kom op zeg.

Op dat moment ging er een radio aan achter haar.

Een nieuwslezer praten over precies dit. vakantiehuisjes duurder en dat Duitsers het met pasen laten afweten.

Rashid kijk Elsken aan.

Hoor ik nou dat Duitsers minder komen?

Klopt, zij Elsken.

Normaal hoor je hier veel duits, van goedemorgen tot woestermul?

Nu is het stiller.

Sommige mensen vinden het te duur.

Net toen ze dat zij kwam er een man binnen met een grote tas vol chocolade eieren.

Hij sprak Duits, maar stopte halverwege zijn zin en wees naar het bord met prijzen.

Zijn gezicht was als of hij net op een stroep waafel had gebeten en toen ontdekten dat het een reist waafel was.

Elsken, glimlachten netjes.

Bijna, we zeggen eigenlijk?

Dit is het nieuwe tarief.

Ze zei het heel rustig, maar haar ogen zeiden, ja, de man mompel de iets, draaiden zich om en liet per ongeluk een zak eieren vallen.

Toch, tok, tok, tok, ze rollen over de vloer.

Rashid bekten meteen.

Hier ik help wel, de man kijk op gelucht, stopte de eieren terug en gaf Rashid er twee.

Verdig, vrouwen, fijne dagen, Rashid lachten, dank je, lekker bezig.

Aan het locat dacht Rashid even na.

Hij wilde niet afhaken, maar hij wilde ook niet blood worden.

Dus hij zei, elsken kan het één nacht, dan neem ik zelf eten mee, elsken knikten, slim, dan kan je toch weg.

En geloof me, één nacht tussen het riet voelt als twee.

Later liep Rashid het park op met twee chocolade eieren in zijn jaszak.

Hij stuurde een berichtje naar een vriend.

We gaan toch, korter, maar beter.

En hij dacht aan die verhalen van laatst, die gast met dat cartonne bordje op een vliegveld in het noorden.

En die kokenavond in Brille.

Iedereen probeert maar wat, hè?

Rashid kijk naar het water dat zacht tegen de houtenrand tekten.

Durder of niet, hij had iets geregeld.

En dat voelde eerlijk best goed.

Het volledige transcript is gratis te lezen op Dutchfluency.com.

De tuliptrainer heeft het klaarstaan voor interactief oefenen.

Tot morgen.