De Spijt van Opa

Opa, wat is er aan de hand?

vroeg Daan.

Opa Willem schudde zijn hoofd.

Ach, jongen!

Ik zit na te denken over vroeger.

Ik heb iets gedaan waar ik spijt van heb.

Daan ging op de bank zitten en keek zijn opa nieuwsgierig aan.

Wat dan?

Opa Willem pakte een oude foto van de schoorsteenmantel.

Op de foto stond een jonge man in een legeruniform.

Dat ben ik toen ik twintig was.

Ik was soldaat in Nederlands-Indië.

Ik heb daar dingen gezien die ik nooit meer kan vergeten.

Daan wist niet wat hij moest zeggen.

Hij had zijn Opa nooit over de oorlog horen praten.

Maar dat is niet het ergste ging Opa Willem verder.

Ik heb daar een vriend gemaakt.

Zijn naam was Hendrik.

We waren als broers.

Maar op een dag kregen we ruzie.

Ik weet niet meer waarover.

Ik was jong en trots.

Ik heb hem nooit meer gezien.

Opa Willem veegde een traan weg.

Ik heb altijd spijt gehad dat ik geen contact meer heb gezocht.

Nu is het te laat.

Hij is vorige week overleden.

Ik las het in de krant.

Daan voelde een brok in zijn keel.

Wat erg Opa.

Maar u kunt toch nog iets doen.

Misschien is er een begrafenis of een herdenking.

Opa Willem schudde zijn hoofd.

De begrafenis is morgen.

Maar ik durf niet te gaan.

Wat moet ik zeggen?

Het spijt me dat ik zo'n slechte vriend was.

Daan dacht even na.

Opa, ik ga met u mee.

U hoeft het niet alleen te doen en misschien kunt u uw verhaal vertellen.

Dat kan opluchten.

Bedankt voor het luisteren.

Reageer onder deze aflevering of stuur me een DM op Instagram.

Dan stuur ik je een speciale kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

Pluchten.

Opa Willem keek zijn kleinzoon aan.

Zou je dat doen?

Daan knikte.

Natuurlijk.

U bent mijn Opa.

Ik hou van u.

De volgende dag gingen ze samen naar de begrafenis.

Het was een kleine plechtigheid in een oud kerkje.

De lucht was grijs en er hing een geur van natte bladeren.

Opa Willem zag de familie van Hendrik zitten.

Hij trilde.

Daan hield zijn arm vast.

Na de dienst liep Opa Willem naar de dochter van Hendrik.

Mevrouw, ik ben Willem.

Ik was een vriend van uw vader.

Ik wil mijn excuses aanbieden.

Ik heb hem jaren niet gezien omdat we ruzie hadden.

Dat spijt me enorm.

De dochter keek verrast.

Mijn vader heeft vaak over u gesproken.

Hij noemde u zijn beste vriend.

Hij zei altijd dat de ruzie zijn grootste fout was.

Opa Willem begon te huilen.

Echt waar?

Ja.

Hij heeft een brief voor u achtergelaten.

Hij wilde dat u die zou lezen als hij er niet meer was.

De dochter gaf een verfrommeld envelopje aan Opa Willem.

Thuis opende hij de brief.

Er stond.

Lieve Willem.

Ik hoop dat je dit leest.

Ik heb je nooit kwalijk genomen.

Ik was ook trots en eigenwijs.

Vergeef me. Je vriend,

Hendrik.

Opa Willem lachte door zijn tranen heen.

Daan.

Dank je wel.

Nu kan ik eindelijk rust vinden.

Daan.

Daan glimlachte.

Graag gedaan, opa.

Soms is het nooit te laat om sorry te zeggen.

Die avond zaten ze weer in de woonkamer.

De koffie smaakte lekker.

Opa Willem keek naar de foto van Hendrik en hem.

Samen in uniform.

Hij zette de foto naast de brief.

Eindelijk voelde hij vrede.

Hij dacht aan de woorden van Daan.

Het is nooit te laat om sorry te zeggen.

En hij wist dat hij dit nooit zou vergeten.

Tot de volgende.

Open de interactieve speler op dutchfluency.com slash transcripts.

Tik op een woord als je vastloopt.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlands, zelfs als je stottert.

Tot de volgende keer.