Zanger D4vd zegt onschuldig te zijn in… (blikje)

Nou, Lena stond op een woensdagmiddag in een kleine tweede handswinkel in Bergen op zoem.

Ze zorgt een koptelefon, want vanavond ging ze helpen bij een lokale podcast in het buurthuis.

De winkel roek naar poetsmiddel en oude boeken en ergens stikten een klok die altijd net een seconde te laat leek.

Ze liep lang staplesplaten en een bak met losse kabels.

In haar jassak trilde haar telefoon. Lena dacht, vast een bericht van haar vriendin Noor, die altijd op het laatste moment zegt, ik ben er zo.

Ze glimlachten al een beetje, maar toen zag ze dat het een melding was van NOS.

Bij de kassa stond een man met een pet en een grote weekendtas.

Hij kreeg naar de deur als of hij iemand verwachten.

Lena legte haar koptelefon neer en precies toen zette de kasseeren het radioatje harder, zo'n klein ding dat klinkt als of het in een blikje woont.

Luister, zei de kasseeren.

Dit is heftig.

Op de radio ging het over zanger David V.D.

Hij zei dat hij onschuldig was in een zaken rond de dood van een meisje, in een kofferbak.

Lena slikte.

Wat naar zei ze zacht?

De man met de pet draaiden zijn hoofd.

Ja, zei hij kort.

Dat is een groot nieuws.

Zijn stem trilde een beetje.

Jo, en toen gebeurde er iets gekks.

Achter in de winkel stond een koffer, half open met stickers van muziekvestiefals.

Precies zoon sticker had Lena ook op haar laptop.

Ze keek ernaar en haar hoofd maakte meteen een spannend verhaal, zonder dat ze dat wilden.

Noor kwam binnen buitenadem.

Lena, ik heb wat hoor ik nou?

Lena was naar de radio.

Dit, ik krijg haar kippenvel van.

Noor kijk naar de man met de pet en vluisterde.

Ken jij hem?

Geen idee?

Zij Lena.

Maar hij kijkt als of hij iets verbergt.

De kaciere zuchten.

Mensen gaan meteen denken, zij ze.

Maar je weet het nooit.

De man met de pet schraapte zijn keel.

Die koffer daar, zij hij.

En hij was, is van mij.

Voor het toenil.

Ik haal hem op voor de jeugdgroep.

Er zitten nepspullen in snapje.

Geen echte dingen.

Hij trok de rits open.

Konfetti, een plaste kronen en een nappmicrophone.

Lena voelde haar schouderszakken.

Bijna.

We zeggen eigenlijk eerst denken.

Dan pas invullen.

Montpelde ze.

Meer tegen zichzelf dan tegen Noor.

Buiten liepen ze richting het buurthuis.

Noor tickte Lena aan.

Lekker bezig dat je eerlijk zegt dat je schrok.

Lena knikte.

Dit is het, zij ze.

Ik wil vanavond in die podcast praten over.

Hoe snel je hoofd een verhaal maakt.

En toen dacht ze aan dat gesprek.

Dat ze laatst opving in een tram.

Overschat ze in een hal.

En aan iemand die mopperden over losse stoepteegels in een wijk.

Iedereen draagt zijn eigen kleine zorgen mee.

Die avond zette Lena de koptelefon op.

Ze aademde langzaam in en dacht.

Nieuwst kan hard binnenkomen.

Maar samen praten helpt.

Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op Dutch Fluency.com.

De tuliptrainer heeft het klaarstaan voor interactief oefenen.

Tot morgen.