De man die het water terugbracht

Het is zaterdagochtend. De zon schijnt door de ramen van mijn kleine appartement in Den Haag.

Ik zit op de bank met een kop koffie.

De koffie is warm en ruikt lekker.

Buiten hoor ik kinderen spelen en fietsen voorbijrijden.

Het is een rustige buurt. Maar dan hoor ik iets vreemds.

Het klinkt als water.

Niet een beetje water, maar veel water.

Ik kijk uit het raam.

Op straat staat een oude man.

Hij heeft een tuinslang in zijn hand.

Hij spuit water op de stoep.

Niet een beetje, maar heel veel.

Het water stroomt de straat op.

Het lijkt wel een rivier.

Ik zucht.

Wat doet die man toch?

Ik besluit naar buiten te gaan.

Ik loop de trap af en open de deur.

De geur van nat asfalt komt me tegemoet.

De lucht voelt vochtig en koel.

De man kijkt op.

Hij glimlacht.

Goedemorgen! zegt hij vrolijk.

Mooie dag hè?

Ik knik langzaam.

Ja, maar waarom spuit u al dat water op straat?

De man lacht.

Dat is een goed verhaal, zegt hij.

Ik ben een experiment aan het doen.

Ik frons mijn wenkbrauwen.

Een experiment?

Ja, zegt hij.

Ik wil kijken of ik de zee kan nabootsen.

Vroeger woonde ik aan de kust.

Ik mis het geluid van de golven.

Ik kijk naar de straat.

Het water stroomt langs de stoeprand.

Het geluid klinkt inderdaad een beetje als golven.

Maar het is ook nat en rommelig.

Maar mevrouw Jansen van nummer 12 wordt boos, zeg ik.

Zij houdt niet van water op straat.

De man zucht.

Mevrouw Jansen is altijd boos, zegt hij.

Maar goed, ik zal stoppen.

Hij draait de kraan dicht.

Even tussen door.

Bedankt voor het luisteren.

Reageer onder deze aflevering.

Of stuur me een DM op Instagram.

Dan stuur ik je een speciale kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

Het water stopt met stromen.

De straat is nu nat en glibberig.

Ik kijk naar de plassen.

Ik zie mijn eigen spiegelbeeld.

Dan hoor ik een stem achter me.

Wat is hier gebeurd?

Het is Lisa, mijn buurvrouw.

Ze heeft een rode sjaal om.

Ze kijkt verbaasd naar de natte straat.

O, gewoon een experiment, zeg ik.

Een experiment? vraagt Lisa.

Ja, meneer De Vries probeerde de zee na te bootsen.

Lisa kijkt naar de oude man.

Hij haalt zijn schouders op.

Het spijt me, zegt hij.

Ik zal het opruimen.

Lisa schudt haar hoofd.

Laat maar, zegt ze.

Het is eigenlijk wel grappig.

De oude man glimlacht.

Dank je, zegt hij.

Ik mis de zee zo.

Lisa en ik kijken elkaar aan.

We voelen allebei medelijden met de man.

Weet u wat, zeg ik?

Waarom gaan we niet samen naar het strand?

Dan kunt u de zee echt zien.

De ogen van de man lichten op.

Echt, vraagt hij?

Ja, zeg ik.

Het is maar een half uur met de tram.

Lisa knikt.

Goed idee, zegt ze.

De man veegt een traan weg.

Dat zou fijn zijn, zegt hij zacht.

We lopen terug naar binnen.

Ik pak mijn jas.

Lisa doet haar sjaal goed.

De oude man wacht op de stoep.

Hij kijkt nog een keer naar de natte straat.

Dan lopen we samen naar de tramhalte.

De zon schijnt nog steeds.

Ik voel me warm van binnen.

Soms is een klein gebaar genoeg om iemand blij te maken.

En die dag, met de natte straat en de oude man,

voelde ik me echt verbonden met mijn buurt.

Tot de volgende.

Open de interactieve speler op Dutchfluency.com slash transcripts.

Tik op een woord als je vastloopt.

Bedankt voor het luisteren naar Dutchfluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlands zelfs als je stottert.

Tot de volgende keer.