Zeeheldenkwartier in Den Haag (Bas mijmert)

Nou, Bas liept die middag door het zeheld en kwartier, met een papierenzakje drop in zijn jasak.

Hij kwam net van de bibliotheek waar hij een boek had geleend met een harde koft en pagina's die een beetje naar stofroken.

Bij het plein horde hij bestektikken en kopjes die tegen een schoteltjes kwamen.

De lucht smaakte een beetje zout.

Als of scheeveningen stiekem meeblies, Bas voelde zich vol in zijn hoofd.

Want hij dacht aan twee herinneringen. Die keer met kleetjes langs een singel en ook die avond bij een sportkantine naast een eisbaan in het noorden.

Andere mensen hadden daar gelachen, maar Bas had vooral gekeken en geluisterd.

Hij stopte bij een klein koffie-tentje, niet groot, wel met een raam vol beslagen letters van eerderen bezoekers.

Binnen stond een radio aan, zo'n stem van de NOS die alles netjes uitsprekt.

Bas bestelde een koffie en een citroenkoekje.

De barista, een vrouw met een bril die scheef zat, zei,

je hebt een gezicht als of je net een zure haaring hebt gegeten. Bas grinnikten.

Nee, jo. Die haaring komt later pas.

Toen kwam het bericht op de radio.

De Amerikaanse psycholoog en holocaust overlevende edit Eager is overleden.

Bas zette zijn kopje neer.

Het lepeltje trilde even tegen het glas.

Aan de tafel naast hem zat een man met een kinderwagen.

Hij kreeg ook op, als of iemand zijn naam had geroepen.

Bas zei zacht, holocaust overlevende, net dat is heftig.

De barista knikten.

Ik las ooit iets van haar.

Ze zei dat je niet altijd vrij bent aan de buitenkant, maar dat je binnen keusers kan maken,

ze vechten haar handen aan haar schort.

Als of ze de woorden ook moest schoen maken.

De man met de kinderwagen zei, mijn opa praten daar nooit over.

Hij zei alleen, je moet leven, jongen, meer niet.

Bas voelde een knop in zijn buik.

Hij dacht, hoe kan iemand zoveel meemaken?

En dan anderen helpen, als psycholoog.

Dat is net zo sterk als een Hollandse dijk, maar dan van binnen.

Mag ik iets vragen, zei Bas.

Wat doen mensen met zo'n nieuws?

De barista pakte een serfet en teekende een klein vogeltje.

Soms gewoon even stil zijn en soms iets kleinst doen.

Jo, en toen gebeurde iets vreemds.

De man met de kinderwagen halde uit zijn jas een klein papierkruintje.

Dit kreeg ik ooit, zei hij.

Van mijn opa, voor moet hij legten het bij Bas neer.

Bas kreeg naar het kruintje, zo klein en toch precies gevouwen.

Hij betaalde, stopte het kruintje veilig bij de drop en liep later naar scheeveningen.

Bij de haarinkraam zei hij, doe maar een.

Met oudjes.

Hij had langzaam en dacht aan Edith Eger.

An kiezen, aan doorgaan en eerlijk.

Bas voelde zich niet licht, maar wel helder.

Dit is het, dacht hij, luisteren, onthouden en morgen weer iets goeds doen.

Lekker bezig Bas.

Nou, het volledige transcript is gratis te lesen op Dutchfluency.com.

De tuliptrainer heeft het klaar staan als je interactief wil oefenen.

Tot morgen.