Audio1x
Snelheid
Pauze
OefenenLees
Modus
Woordenschat
Het is dinsdagochtend, kwart voor acht.
Ik sta op het perron van station Den Haag Centraal.
De trein naar Utrecht heeft vertraging.
Weer.
Om me heen zuchten mensen.
Een vrouw in een rode jas kijkt boos op haar horloge.
Een man in een grijs pak typt driftig op zijn telefoon.
De lucht ruikt naar koffie en regen.
Dan zie ik iets vreemds.
Op een bankje bij de kiosk zit een duif.
Gewoon.
Een duif.
Maar deze duif beweegt niet.
Hij kijkt alleen maar voor zich uit.
Mensen lopen langs hem heen.
Niemand let op hem.
Ik ook niet, eerst.
De trein komt eindelijk, iedereen stapt in.
Ik zoek een plek bij het raam.
De trein rijdt langzaam.
Buiten zie ik weilanden, schapen, een molen.
Dan hoor ik een geluid.
Zacht, maar duidelijk.
Koer, koer.
Ik kijk om me heen.
De man tegenover me leest een boek.
De vrouw naast me slaapt.
Maar op de stoel naast mij, ja echt, zit de duif.
Dezelfde duif van het perron.
Hoe kan dat?
Ik heb hem niet zien instappen.
Duiven betalen geen kaartje.
Duiven mogen niet in de trein.
Toch zit hij hier.
Hij kijkt me aan met kleine zwarte ogen.
Ik voel me ongemakkelijk.
Ik fluister.
He, wegwezen jij.
De duif beweegt niet.
Hij draait alleen zijn kop.
Alsof hij zegt, nee, ik blijf hier.
Ik kijk naar de conducteur.
Die is aan het eind van de wagon.
Hij controleert kaartjes.
Als hij de duif ziet, krijg ik een boete.
Dat denk ik.
Ik probeer de duif zachtjes weg te duwen.
Maar hij blijft zitten.
Hij voelt warm aan.
Zijn veren zijn zacht.
Dan maakt hij een geluid.
Niet koer, maar iets anders.
Iets als een klein lachje.
Dat kan toch niet.
De trein stopt bij Utrecht Centraal.
Iedereen stapt uit.
Ik ook.
De duif vliegt weg.
Eindelijk denk ik.
Maar dan zie ik hem weer.
Hij zit op een paal bij de trap.
Hij kijkt naar beneden.
Bedankt voor het luisteren.
Reageer onder deze aflevering.
Of stuur me een DM op Instagram.
Dan stuur ik je een speciale kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.
Veel plezier verder met het verhaal.
Kijk naar beneden.
Naar mij.
Ik loop naar de uitgang.
De duif volgt me.
Hij vliegt van paal naar paal.
Buiten is het druk.
Fietsen.
Bussen.
Mensen.
De duif blijft bij me.
Ik voel me belachelijk.
Een volwassen man.
Een volwassen man, achtervolgd door een duif.
Ik ga naar mijn werk.
Ik werk in een kantoor.
De duif wacht buiten op de vensterbank.
Mijn collega's vinden het grappig.
Heb je een nieuwe vriend?
Vraagt een collega.
Ik zeg niets.
Ik kijk naar buiten.
De duif tikt met zijn snavel tegen het raam.
Tik.
Tik.
Tik.
Ik doe het raam open.
De duif springt naar binnen.
Hij gaat op mijn bureau zitten.
Mijn collega's lachen.
Ik niet.
Ik voel me moe.
Waarom ik?
Wat wil die duif?
Dan zie ik iets.
Om het pootje van de duif zit een klein briefje.
Ik maak het voorzichtig los.
Het is nat van de regen.
Ik lees: 'Help mij.'
Ik ben geen duif.
Ik ben betoverd.
Kus mij.
Ik kijk naar de duif.
De duif knipoogt.
Ik kijk nog eens.
Ja.
Hij knipoogt echt.
Mijn hart klopt snel.
Dit is raar.
Dit is heel raar.
Maar ik ben ook nieuwsgierig.
Ik buig me voorover.
Ik geef de duif een kus op zijn kop.
Niets gebeurt. De duif koert.
Ik voel me dom.
Dan hoor ik een stem achter me.
Grapje!
1 april.
Het is mijn collega Mark.
Hij lacht hard.
De duif vliegt weg.
Het briefje was nep.
Mark had de duif getraind.
Een maand lang.
Elke dag.
Als grap.
Ik sta daar.
Ik voel me eerst boos.
Maar dan moet ik ook lachen.
Het was een goede grap.
Heel goed.
Ik heb me echt laten foppen.
De duif is nu weg.
Ik kijk naar buiten.
De lucht is blauw.
De zon schijnt.
Ik denk aan de duif.
Aan zijn warme veren.
Aan zijn knipoog.
En ik glimlach.
Soms is het leven raar.
En soms is dat oké.
Tot de volgende.
Open de interactieve speler op Dutchfluency.com.
Slash transcripts.
Tik op een woord als je vastloopt.
Bedankt voor het luisteren naar Dutch fluency.
Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.
Spreek Nederlands.
Zelfs als je stottert.
Tot de volgende keer.
Aanpassen
Tekst
Modus
Audio
Pauze