De verrassing in het Mexicaanse restaurant

Het is vrijdagavond.

Samen met mijn vrienden zit ik in een klein Mexicaans restaurant in Den Haag.

De geur van kruiden en geroosterd vlees komt uit de keuken.

Ik ruik ook iets van knoflook en een beetje citroen.

Mijn maag knort.

Ik heb honger en zin in een lekkere taco.

De tafel is bedekt met een vrolijk gekleurd kleed, rood met gele strepen.

Aan de muur hangen foto's van Mexicaanse landschappen.

Ik hoor vrolijke muziek met gitaren.

Het is gezellig en warm binnen.

Buiten is het koud en nat.

Maar hier voelt het fijn.

Mijn vriendin Lisa kijkt op haar telefoon.

Ze laat me een filmpje zien van een Mexicaanse man die lacht naar de camera.

Hij zegt iets in het Spaans.

Ik begrijp er niets van, maar Lisa begint te lachen.

Wat is er zo grappig, vraag ik.

Lisa wijst naar het scherm.

Kijk, die man zegt dat hij dacht dat Nederlanders altijd kaas eten.

Maar hij ziet nu dat we ook van Mexicaans eten houden.

Ik grinnik.

Nou, dat is niet zo'n gekke gedachte.

Wij eten inderdaad veel kaas.

Ik denk aan thuis.

Waar we elke dag wel een boterham met kaas eten.

Soms met een plakje komkommer erop.

Lisa lacht nog steeds.

Hij is echt grappig, zegt ze.

Hij doet alsof hij verrast is.

Dan komt de ober.

Hij heeft een grote glimlach en een opvallende snor.

Buenas noches, goedenavond, zegt hij.

Willen jullie al iets drinken?

We bestellen frisdrank en hij loopt weg.

Lisa fluistert.

Die man lijkt precies op de man in het filmpje.

Ik kijk nog eens goed.

Dan zie ik het ook.

Het is dezelfde man.

Hij had alleen een pet op in het filmpje.

Nu zie ik zijn krullende haar.

Ik voel me een beetje ongemakkelijk.

Wat als hij ons gehoord heeft?

Maar dan bedenk ik me.

Het maakt niet uit.

Hij is gewoon een aardige ober.

Ik neem een slok van mijn cola.

De bubbels prikken in mijn neus.

Even later komt hij terug met onze drankjes.

Jullie hebben zeker het filmpje gezien, zegt hij in het Nederlands.

Ik zag jullie kijken.

Lisa wordt rood.

Sorry, we wilden niet onaardig zijn, zegt ze.

De ober lacht.

Geen probleem.

Ik maak wel vaker grapjes over Nederlanders en kaas.

Maar eigenlijk vind ik kaas ook lekker.

Even tussendoor.

Bedankt voor het luisteren.

Reageer onder deze aflevering of stuur me een DM op Instagram.

Dan stuur ik je een speciale kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

Vooral oude kaas.

Vooral oude kaas.

We lachen allemaal.

Ik ben Carlos, zegt hij.

En jullie zijn de eerste gasten die me herkennen van dat filmpje.

Dat is best grappig.

We praten nog even met Carlos.

Hij vertelt dat hij uit Mexico komt.

En al tien jaar in Nederland woont.

In het begin vond ik het weer hier moeilijk.

Zoveel regen.

Maar nu ben ik gewend.

En ik houd van de Nederlandse directheid.

Jullie zeggen altijd precies wat jullie denken.

Soms is dat niet zo handig, zegt Lisa.

Mijn baas zegt altijd:

Wees eerlijk, maar niet onaardig.

Carlos knikt.

Dat is een goede regel.

Hij vertelt ook over zijn familie in Mexico.

Mijn moeder kookt nog steeds het lekkerste eten, zegt hij.

Maar ik mis ook de kaas hier.

Dat is grappig.

Want in Mexico eten we niet zoveel kaas.

Dan brengt hij ons eten.

De tacos zien er heerlijk uit.

Ik neem een hap.

De smaak is pittig en vol.

Ik voel de warmte in mijn mond.

Dit is echt lekker, zeg ik.

Carlos glimlacht.

Dat hoor ik graag.

We eten in stilte.

Het is een fijne stilte.

Ik hoor het geluid van bestek op de borden.

De muziek speelt zacht op de achtergrond.

Ik ruik de kruiden nog sterker nu het eten op tafel staat.

Na het eten rekenen we af.

Carlos geeft ons een hand.

Kom snel terug, zeg hij.

En neem dan je Nederlandse kaas mee.

Dan maak ik een Mexicaanse kaasquesadilla voor jullie.

Dat klinkt als een goed plan.

Buiten is het donker.

De lucht ruikt naar regen.

Lisa lacht.

Nou, wat een leuke avond.

Ik had nooit gedacht dat we een filmpje in het echt zouden ontmoeten.

Ik voel me vrolijk.

Soms is het leven onverwacht.

En dat is maar goed ook.

We lopen naar huis.

Ik denk aan Carlos en zijn verhaal.

Hij is ver van huis, maar heeft hier een thuis gevonden.

En hij leert ons iets over onszelf.

Nederlanders eten kaas, maar ook taco's.

We zijn allemaal een beetje hetzelfde.

Ik glimlach.

Morgen ga ik naar de kaasboer.

Voor Carlos.

Want een afspraak is een afspraak. Tot de volgende.

Open de interactieve speler op dutchfluency.com slash transcripts.

Bedankt voor het luisteren naar Dutchfluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlands, zelfs als je stottert. Tot de volgende keer.