Wanneer zorg je eens voor jezelf?

vulde de kamer. Zannen zat aan tafel met een kop dampen de tee in haar handen.

De lucht roek naar Nat Asfalt.

Een geur die haar altijd herinnerde aan haar jeugd in Rotterdam.

Ze stade uit het raam en vroeg zich af hoe alles zo ingewikkeld was geworden.

Tijdens de stormachtige weken van haar leven had zannen het gevoel gehad,

gevangen te zitten tussen wat ze moest doen en wat ze wilde doen.

Ze werkte als verpleegkundige in een druk ziekenhuis,

waar de patiënten haar nodig hadden,

maar in tussen droomden ze van een eenvoudig leven op het platte land.

Ze verlangden naar rust, naar ruimte om te ademen.

Ze dacht terug aan het telefoon gesprek dat ze eerder die week met haar moeder had gehad.

Je zorgt altijd voor andere, maar wanneer zorg je eens voor jezelf had haar moeder gezegd?

Die worden bleven in haar hoofd rondzingen,

als een melodie die je niet meer kwijt raakt.

Op een dag tijdens haar middagpouzen was zannen door de kille ziekenhuisgangen naar de binnentuin gewandeld.

Daar vond ze toevallig een oude dagboek dat ze jaren geleden was kwijt geraakt.

De vergelde pagina's waren vol gekrabbeld met haar jeugdige ideale en dromen.

Ik wil kunst maken die mensen raakt, stond er,

naast schetsen van landschappen onder een fonkelende sterre heemel.

Terwijl ze bladerdden voelden ze een verlange ontwaken dat ze sinds haar studenten tijd niet meer had gevoeld.

Het was alsof een vergeten herinnering bij haar terugkeerde, levendig en urgent.

Zannen, slot haar ogen en zag een fysioen van een klein stenen atelier,

omringt door wildere getuinen, die nacht lachzannen wakker in bed.

Beelden van het ziekenhuis met zijn constantigeur van desinfectie-middel, vermengden zich met dromen van schilderijen

en muziek die de zielen van mensen kon aanraken.

Ze voelde de spanning tussen haar huidige verantwoordelijkheden en haar vroeger verlangens.

De vluistering in haar hart werd steeds luider, durf te kiezen, durf te leven.

Op een koude maandag avond, na een lange werkdag, verliet zannen het ziekenhuis en liep ze door de regen naar de tram halten.

Terwijl ze wachten, met haar paraplu, stevig vastgekleemd, dacht ze aan de woorden van haar moeder en het dagboek.

Achter haar rug hoorde ze het zachte mieuwe van een kat, maar toen ze zich omdraiden zag ze niet.

Het liet haar glimlachen, zonder reden.

Zannen stopte de tram in met een lichtgemoed en nam plaats bij het raam.

Terwijl de stad Achter haar verdwen, besloot ze de volgende dag met haar leidinggevende te spreken over haar verlangens.

Ergens, diep van binnen, wisten dat verandering noodzakelijk was, dat ze niet langer kon weglopen van haar eigen verhaal.

Ze wist niet waar het pad haar naartoe zou leiden, maar op dat moment terwijl de regendruppels op de tramruid dansten, voelde ze een nieuwe richting op bordelen.

De reis van de zoeker die eindelijk zijn wegvond.

Dit was het weer.

Je hebt geluisterd naar een kort gesprek in het Nederlands over het meest recente nieuws.

We hopen dat je weer wat hebt geleerd, bedankt voor het luisteren.

Vergeet trouwens niet te subscribeen en we zijn benieuwd naar wat jij denkt over het laatste nieuws.

Laat het ons weten in de comments of contact ons via Dutchfluency.com