Bushokjes gesloopt

Ik ging naar de supermarkt om boodschappen te doen.

Op de weg zag ik iets ongewoonz.

De bushokjes aan de Manila Dreef waren geslopend.

Ze waren weer geslopend.

Voor de zoveelste keer.

Ik was verbast wie had dit gedaan.

En waarom?

Toen ik dichterbij kwam zag ik een briefje hangen.

Ik last het.

Besten van Dalen, stond er?

Ik hoop dat jullie bezeffen wat jullie doen.

Deze bushokjes zijn belangrijk.

Mensen gebruiken ze elke dag, ze beschermen ontstegende regen en de wind.

Waarom vernielen jullie ze steeds?

Het briefje was een oproep aan de mensen die de bushokjes hadden geslopend.

Ik was het daarmee eens.

Waarom zouden mensen zo iets doen?

Het was niet eerlijk voor de mensen die de bushokjes nodig hadden.

Ik ging verder met mijn boodschappen.

Maar ik kon niet stoppen met nadenken over de geslopende bushokjes.

Ik besloot om er iets over te zeggen.

Ik wilde laten zien dat ik het niet eens was met wat er was gebeurd.

Dus toen ik thuis kwam, schreef ik een bericht op het internet.

Ik vertelde over de geslopende bushokjes en het briefje dat ik had gezien.

Ik vroeg of mensen wisten wie dit had gedaan.

En ik vroeg of ze wilden helpen om de bushokjes te repareren.

Het bericht kreeg veel reacties.

Sommige mensen waren boos.

Ze wilden weten wie de bushokjes had geslopend.

Anderen waren verdrietig.

Ze vonden het zielig voor de mensen die de bushokjes nodig hadden.

En sommigen wilden helpen.

Ze wilden samenwerken om de bushokjes te repareren.

Ik was blij met de reacties.

Het liet zien dat veel mensen hetzelfde dachten als ik.

Ze wilden de bushokjes beschermen.

Ze wilden niet dat ze weer geslopend werden.

En ze wilden samenwerken om ze te repareren.

Ik hoop dat de mensen die de bushokjes hebben geslopend, dit zullen besffen.

Ik hoop dat ze zullen stoppen want de bushokjes zijn belangrijk.

Ze helpen ons elke dag en ze verdienen het om beschermd te worden.