Treinbotsing in Denemarken: meerdere g… (Ravi)

Hij had een kaartje in zijn hand en een klein giel badeentje in zijn jassak.

Want daar werd hij altijd een beetje minder zenuwachtig van.

Naast hem lach een papieren, zak met zouten, drob en die rookje meteen.

Het licht was grijs en de wind trok aan zijn schaal, als of iemand zei, schiet nou op.

Rafi wachten op zijn neef uit het buitenland.

Die zou met een trein komen, die ook verder ging richting Dene Marken.

Rafi kijk naar het grote bord met Tijden. Hij dacht, als deze trein straks stoppt,

dan kan ik eindelijk hallo zeggen en samen eten halen.

Niet luxe hoor, gewoon iets simpels. Rafi voelde zijn hart toch sneller gaan,

want reizen met treinen vond hij altijd spannend.

Treinen zijn soms net hagelslag, het lijkt simpel.

Maar overal zit in eens verrassingen.

Jo, en toen trilde zijn telefoon, een melding van NOS, Rafi last langzaam, trein botzing in Dene Marken.

Meerdere gewonden, hulpdienste massaal ter plaatsen, zijn keel werd droog, hij dacht meteen aan zijn neef.

Nee, toch, als hij maar niet daar is, vluisterde hij.

Een vrouw met een groene koffer hoorde hem en kijk op.

Gaat het? Vroeg ze. Rafi zei.

Ik heb net nieuws gelezen, een botzing met een trein in Dene Marken, de vrouw trok haar wenkbrouwen op.

Daas ook wat, mijn dochter reist vandaag ook die kant op.

Rafi pakte zijn telefoon en belde zijn neef.

Eén keer, twee keer, geen antwoord.

Hij voelde het baat eenje in zijn zak en knepte erin, heel kinderachtig eigenlijk, maar het hulp.

Toen zij een jongen met een grote kop telefoon, misschien is het netwerk weg of hij zit in een tunnel, Rafi knikte.

Ja, of hij heeft zijn geluid uit, zoals ik altijd doe bij mijn moeder.

De vrouw moest even lachen, lekker bezig, zij zei ze.

Maar Bel nog een keer.

Toen kwam er een omroepstem, een internationale treinhadvertraging.

Mensen zuchten, iemand liet een beker chocolade melk vallen en het rook even naar Kakao.

Rafi stuurde nu een bericht.

Ben je oké? Ik las nieuws.

App me als je kan?

Hmm, aan, na vijf langen minuten kwam er eindelijk een ping, zijn neefschreef.

Ik ben veilig, mijn trein stopt eerder.

We staan still.

Iedereen is geschrokken, maar het is hier oké.

Nur Rafi ademde uit, als of hij een veel te grote hap stroop waafel door slikten, hij liet het badeentje los en kijk de vrouw aan.

Goed nieuws, hij is veilig.

Zo, de vrouw zij zacht, gelukkig, echt waar, dat is fijn.

Rafi deelde zijn zouten drob met haar en met de jonge met de koptelefon.

Kor, voor de zee nu een, zij hij.

En toen de trein eindelijk binnen kwam, dacht Rafi.

Je kunt niet alles sturen, maar je kunt wel aardig blijven.

Dit is het.

Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op Dutchfluency.com.

De toeliptrainer heeft het klaarstaan als je interactief wil oefenen.

Tot morgen.