Financiële zorgen in Kijkduin (Mark rekent na)

Nou, gisteren avond ging Mark met zijn fiets richting Kijkdijn, want hij wilde even uitwijnen en zijn hoofd leegmaken.

De lucht was grijs en de wind doelde hem steeds een beetje op zij, als of iemand zij.

Hup, door fietsen, jongen.

Mark had een klein notitieboekje in zijn jasak.

Daarin schreef hij soms bedragen op, gewoon om grip te houden.

Hij dacht aan zijn boodschappen van de laatste tijd.

Alles leek duurder en dat gaf hem zo'n knop in zijn buik.

Bij een tramhalte stapt hij af.

Hij wilde een stukje met de tram, omdat zijn benen op protesteerden.

In de tram zat een man met ortjes in.

Het geluid lekkte eruit, zo'n blikkerige stem.

Mark horde, en us, grote zorgen, persoonlijke financiën, oorlog in het midden oosten.

Mark kijk meteen op.

Tegenover hem zat een vrouw met een grote tas volledige flessen.

Ze zuchten en zei, ja hoor, daar gaan we weer.

Mijn energierekening was al geen grab.

Mark zei, ik word er ook zenuwachtig van.

Ik tel mijn euro's als of het knikker zijn, de vrouw lachte kort.

Knikkers?

Ik heb het gevoel dat ik ze steeds verlies, toen riep de conductor.

Kartjes graag, en Mark pakte zijn ove chipkaart.

Het pipje klonk hard, bijna als een meeuw, Mark grinnikten.

Zelfs de kaart klinkt bezorgd, vluisterde hij.

De conductor horde het en zei, kom op zeg, die kaart is sterker dan een Hollandse dijk.

Bij de volgende halte stopt de mark uit, vlak bij een haaringkram.

Hij dacht, ik neem maar een, dan voelt de dag toch Nederlandse dag.

De verkoper hield de vis omhoog en zei, met oudjes, Mark antwoorden.

Ja, maar doe maar weinig, ik moet ook aan mijn portemonneet denken, de verkoper knikten.

Dat is ook wat, hè?

Mijn inkop is hoger.

Iedereen prater over.

Mark liep daarna langs het binnenhof, waar lampenspiegelde in nat te stenen.

Hij belde zijn zus.

Ik hoorde dat nieuws.

Ik maak me zorgen, zei hij.

Zijn zus, zei, bijna, we zeggen eigenlijk, ik maak je.

Ik maak me zorgen, maar je gevoel snap ik.

Zullen we samen een lijst maken met vaste kosten?

Mark moest lachen.

Jij en je lijstjes, dit is het.

Duits, leeg de Mark zijn notitieboekje open op tafel.

Hij schreef eten, energie, sparen, iets leuks.

Niet perfect, maar beter dan paniek.

En toen dacht hij, als de wereld groot en onvorspelbaar is, kan ik te minsten mijn kleine stuk netjes

houden.

Lekker bezig, Mark, zei hij zacht tegen zichzelf.

Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op Dutchfluency.com.

De tuliptrainer heeft het klaarstaan als je interactief wil oefenen.

Tot morgen.