De Olijfbomen van Elias

Hallo allemaal.

Ik ben Rick, jullie leraar uit Den Haag.

Vandaag schijnt de zon niet in Nederland.

Dat is heel normaal hier.

Maar in ons verhaal schijnt de zon wel.

Vandaag vertel ik een belangrijk verhaal.

Het gaat over land en familie.

Het is een serieus verhaal.

Elias woont in een klein dorp.

Het dorp ligt in een warm land.

Elias is een boer.

Hij heeft een groot stuk land.

Op het land staan veel bomen.

Het zijn olijfbomen.

De bomen zijn heel oud.

De opa van Elias plantte de bomen.

Dat was heel lang geleden.

Elias houdt van zijn bomen.

Hij werkt elke dag op het land.

Hij geeft de bomen water.

Hij haalt de slechte bladeren weg.

De zon schijnt vaak fel.

Het is warm werk.

Maar Elias vindt dat niet erg.

Hij ruikt de verse grond.

Hij hoort de vogels zingen in de ochtend.

Hij is gelukkig op zijn land.

Het land is zijn hele leven.

Op een dag verandert alles.

Elias loopt vroeg in de ochtend naar zijn land.

Hij heeft een grote mand in zijn hand.

Hij wil vandaag veel olijven plukken.

Maar hij ziet iets nieuws.

Er staan mannen op zijn land.

Elias kent de mannen niet.

Ze komen niet uit zijn dorp.

Ze dragen andere kleding.

De mannen hebben grote machines bij zich.

Ze maken veel lawaai.

Ze bouwen een muur van stenen.

De muur komt midden op het land van Elias.

Elias loopt snel naar de mannen toe.

"Wat doen jullie hier?" vraagt Elias.

"Dit is mijn land." Een van de mannen kijkt hem koud aan.

"Nee, dit land is nu van ons," zegt de man.

Elias begrijpt het niet.

"Mijn familie woont hier al heel lang," zegt hij.

"Jullie kunnen dit niet doen." Maar de mannen luisteren niet naar hem.

Ze werken gewoon door met hun machines.

Ze pakken een groot deel van het land.

Ze nemen ook veel oude bomen.

Elias is heel boos.

Hij is ook heel verdrietig.

Hij weet niet wat hij moet doen.

Elias gaat snel terug naar het dorp.

Hij zoekt zijn goede vriend Tariq.

Tariq zit voor zijn huis op een stoel.

Hij drinkt een kopje thee.

"Tariq, ik heb een groot probleem," zegt Elias.

Tariq kijkt naar het gezicht van Elias.

Hij ziet dat Elias verdrietig is.

"Wat is er gebeurd, mijn vriend?" vraagt Tariq.

Elias vertelt het hele verhaal.

Hij vertelt over de nieuwe mannen.

Hij vertelt over de stenen muur.

Hij vertelt over de oude bomen.

"Ze stelen mijn land," zegt Elias zacht.

Tariq schudt langzaam zijn hoofd.

"Dit is heel erg," zegt Tariq.

"Dit gebeurt helaas vaker in ons land." Elias en Tariq praten lang met elkaar.

Ze drinken samen thee.

De thee is warm en zoet.

Maar het gevoel in hun buik is slecht.

"We moeten naar het gemeentehuis gaan," zegt Tariq.

Elias knikt langzaam.

"Ja, we moeten iets doen," zegt hij.

"Ik wil mijn bomen terug." De volgende dag gaan ze naar het gemeentehuis.

Ze praten met de burgemeester.

De burgemeester luistert goed naar het verhaal.

Hij schrijft alles op een groot papier.

"Ik ga proberen te helpen," zegt de burgemeester.

"Maar het is een heel moeilijk probleem." Elias loopt weer naar buiten.

De zon schijnt nog steeds fel.

Hij kijkt naar de bergen in de verte.

Hij denkt aan zijn mooie olijfbomen.

Het land is heel belangrijk voor hem.

Het is de geschiedenis van zijn familie.

Hij hoopt dat hij zijn land terugkrijgt.

Hij moet nu wachten op nieuws.

Wachten is altijd heel moeilijk.

Maar Elias geeft de hoop niet op.

Hij blijft vechten voor zijn bomen.

Tot de volgende keer.