De Lentefiets en de Kapotte Knie

It's the first warm Saturday of March, and Sanne has convinced her neighbour Daan to join her on a spring bike ride through the dunes.

What starts as a cheerful outing quickly turns into a small crisis when Daan's old bike gives up halfway.

Sanne: Daan!

Kom je nou nog?

Ik sta al tien minuten op de stoep te wachten!

Daan: Ja ja, rustig maar.

Ik kon mijn fietssleutel niet vinden.

Die lag natuurlijk weer eens onder een stapel kranten.

Sanne: Onder de kranten?

Man, je moet echt eens opruimen.

Nou, kom op, het is heerlijk weer.

De zon schijnt en er staat bijna geen wind.

Daan: Eindelijk, hè?

Het heeft de hele week geregend.

Ik was het echt zat aan het worden.

Sanne: Ik ook.

Daarom dacht ik: we gaan vandaag naar de duinen.

Het is daar nu prachtig, met al die narcissen en bloesem.

Daan: Klinkt goed.

Maar eh... mijn fiets is niet echt in topconditie, moet ik eerlijk zeggen.

Sanne: Wat is er dan?

Hij ziet er nog best aardig uit.

Daan: De ketting piept al weken en mijn achterband loopt langzaam leeg.

Ik moet hem eigenlijk naar de fietsenmaker brengen.

Sanne: Dan doen we dat maandag.

Vandaag fietsen we gewoon rustig aan.

Het is toch geen wedstrijd?

Daan: Oké, oké.

Nou, laten we gaan voordat ik me bedenk.

Sanne: Haha, nee, jij komt mee.

Ik heb zelfs broodjes en koffie ingepakt.

We kunnen ergens in de duinen picknicken.

Daan: Nou, dat klinkt dan weer wél goed.

Vooruit dan maar.

Sanne: Zie je?

Ik wist wel dat ik je kon overhalen.

Kom, we gaan via de brug over de gracht.

Daan: Wacht even... hoor je dat?

Mijn ketting maakt een raar geluid.

Sanne: Ja, dat hoor ik.

Dat is niet best.

Maar we zijn net vertrokken, dus we fietsen gewoon door.

Daan: Als hij het tot de duinen volhoudt, trakteer ik op koffie.

Sanne: Afgesproken!

En als hij het niet redt, trakteer jij ook op koffie.

Daan: Dat is niet eerlijk...

Sanne: Het leven is niet eerlijk, Daan.

Trap nou maar door.

Daan: Weet je, ik heb vroeger als kind altijd door de duinen gefietst met mijn vader.

Elke zondag, weer of geen weer.

Sanne: Echt?

Dat wist ik niet.

Dat klinkt wel leuk eigenlijk.

Daan: Ja, het was ook leuk.

Hij had zo'n oude omafiets met een mand voorop.

We gingen altijd eieren halen bij een boerderij aan de rand van het bos.

Sanne: Wat een mooi verhaal.

Waarom ben je daar dan mee gestopt?

Daan: Hij werd ziek, en daarna... ja, toen is het er gewoon niet meer van gekomen.

Je kent dat wel.

Sanne: Ja, dat ken ik.

Soms verdwijnen dingen gewoon zonder dat je het doorhebt.

Daan: Precies.

Hé, kijk daar eens!

Die bloesem langs de weg, dat is toch prachtig?

Sanne: Wacht, ik ga even stoppen om een foto te maken.

Dit moet ik gewoon vastleggen.

Daan: Natuurlijk, de fotograaf in je komt weer boven.

Ik wacht wel even.

Sanne: Dank je.

Het licht is nu zo mooi, dat krijg je later nooit meer zo.

Daan: Hm...

Sanne?

Ik geloof dat mijn achterband nu echt leegloopt.

Hij voelt helemaal zacht aan.

Sanne: Meen je dat?

Laat eens kijken.

Ja, die is zo goed als plat.

Dat halen we niet tot de duinen.

Daan: Zie je wel, ik zei het toch.

Die fiets is gewoon op.

Sanne: Nou, niet getreurd.

We zijn hier nog maar net.

We kunnen de band oppompen bij dat pompstation daar, en dan fietsen we terug naar huis.

Daan: En de picknick dan?

Sanne: Die bewaren we voor morgen.

Of we eten hem gewoon op in de tuin.

Maakt toch niet uit waar we zitten?

Daan: Nee, eigenlijk niet.

Maar ik baal er wel van.

Ik had me erop verheugd.

Sanne: Ik ook.

Maar weet je wat?

Volgende week gaan we opnieuw.

Dan zorg jij dat je fiets gemaakt is, en dan pakken we die duinen alsnog.

Daan: Beloofd.

Ik breng hem maandag meteen weg.

Sanne: Mooi.

En tot die tijd... help je me even met die band oppompen?

Ik heb zo'n pompje in mijn tas.

Daan: Natuurlijk.

Zeg, Sanne... bedankt dat je me toch mee hebt gesleept.

Ondanks alles was het wel gezellig.

Sanne: Zie je?

Ik had gelijk.

En die koffie van jou komt er nog wel.

Daan: Ja ja, die krijg je.

Maar eerst die band.

Waar is dat pompje?

Sanne: In mijn fietstas, onder de broodjes.

Voorzichtig, anders wordt de kaas warm.

Daan: Kaas?

Je hebt ook kaas meegenomen?

Nou, dan maak ik die band extra snel.

Sanne: Haha, dat dacht ik al.

Kom, we gaan het regelen.

En daarna... koffie.

Daan: En dan bedenken we een plan voor volgende week.

Want die duinen, die gaan we dit voorjaar nog zien.

Sanne: Afgesproken.

Dit is nog maar het begin.