Dutch Fluency
Узнать свой уровеньУровень
Войти

Verdieping: 26 t/m 28 oktober

Stel je voor, je fietst gewoon door je vertrouwde stad, je stopt netjes voor de rode licht, je let op de auto, je helder rechts in waard hoort.

Ja, precies zoals wat allemaal geleerd hebben, hè?

Precies.

Je doet eigenlijk alles volgens de regels en je boud eiveren aan een veilige toekomst.

Je hebt de overtuiging dat zo lang jij de spelregels maar volgt, je ook de controle hebt over je eigen leven.

Klaopt, dat is een hele diepgewoordelde eluysie van controle, zeg maar.

Zeker, maar dan vandaar dat absoluut niet, steekt er op een zo'n storm op.

En dan bedoel ik niet een beetje tegenwind, ik bedoel alles verwoestende kracht, die jouw hele realiteit in één klap herschrijft.

Dat kan een letterlijke storm zijn die door de straten raast, maar net zo goed een onzichtbare, economische orkan die vast door je kantoor wijt.

Ja, en dat is exact waaravond vandaag overgen hebben, toch?

Dat is er nou te fundamentele vragen voor onze analyse vandaag.

Want de bronnen van vandaag lijken op het eerst gezicht twee tot tafel verschillende nieuwsberichten.

Aan de ene kant hebben we een tragische ongeval in een park en aan de andere kant een medogeloos massa onslag in de bronspouw.

En toch is de missie van deze deep dive om te ontdekken wat deze twee gebeurten is om te vertellen over onze menselijke kwetsbaarheid.

Hoe vinden we in hemels naam onze houdvast als de windsimple weg te hard waarheid om nogal vrij te blijven?

Ja, en hoe we als mensen eigenlijk omgaan met plotseling slecht nieuws.

We zien in deze verhalen in real time wat het menselijke brein doet om om niet te bereken onder de druk van puren wilken.

Laten we meteen in die eerst gebeurt in de stuiken, dat ongeluk in Amsterdam.

Dat is goed, de wilken komt net zo rauw naar voren als daar.

Het is echt gruelijk, en vooral denk ik door het alle dagse karakter ervan.

De feite uit de bronnen zijn simpel, het is koud, dus dat is een eizige stormachtige wind in de stad.

Een man fiets door het park, en zich waarschijnlijk echt van geen kwaad bewust.

Nee, er was gewoon op weg naar huis of naar de werk.

Precies.

En op dat exacte moment valt er vanuit het niets een enorme loodswarelbom om.

Hij ziet het niet aankomen, hij wordt geraakt en hij overleeft het gewoon niet.

Eén seconde eerder of later en er was veilig thuis gekomen.

Dat is de heel teamen manifestatie van Willekeur en machteloosheid.

Weet je, wat op neurologisch niveau gebeurt bij de mensen die dit zien gebeuren,

de omstanders in het park is echt fascinerend.

Want het is net zo hard door ons perseptie van de veilige stadheen.

We kennen de straat op busselp, auto's, we kijken uit voor hokoloze voetgangers.

We kennen het continu op menselijk gevaar.

We kijken toch niet om hoog in de verwachting dat de natuur onzomer komt verpletteren.

Nee, absoluut niet.

En wanneer je getuigen bent van zo iets abrupts en fatals registreren te amik de la,

dat is het alarmcentrumienbrijn, meteen een levensbedrijgende situatie.

Je ligt er echt onmiddellijk over spult met kortie zollen aan drenelienen.

Wow, dus dat is die klassieke vechtelvluchtreaktie.

Precies, je systeem wil vechten, vluchten of bevriesen.

Maar je kunt natuurlijk niet vechten tegen een boom die al geval is.

En de fietser is al overleden.

Dus dat met een enkele logische actie meer mogelijk.

Nee, je staat daar gewoon tot al mageloos.

Maar het bizarre is en dat viel mij echt op in de verslagen,

dat de getuigd in het park helemaal niet volledig in paniek raken of wezenloos bevriesen.

Zij uit de wel direct diep verdriet, toch?

Zeker, ze leven intends mee met de man en zijn familie.

Ze voelen dat verdriet erg, maar vrijwel in dezelfde ademhaling doen ze iets super praktisch.

Ze beginnen hard op tegen gokaart te praten over de kou.

Ze zeggen sowieso iets van jeetje, wat is die windkoud?

En ze scannen direct hun omgeving.

Ja, ze analyseren de resteren, de boomen om hen heen.

Exact, ze zeggen letterlijk tegen gokaar.

Wij gaan echt niet onderboom staan.

Wij blijven hier mooi op het open pad.

Het lijkt wel eens of ze de zware realiteit men taal even een paar meter van zich afdoen.

Wat ze daar doen is omiddelijke sindtuigelijke aarding,

ook wel grounding genoemd in de psychologie.

Kijk, omdat die abstracte realiteit, die absoluut de gruwelijke wilken van de dood op dat moment,

gewoon te groot is voor het brijn om in één keer te verwerken,

voorziet je geest een soort micro-focus.

Een micro-focus? Hoe bedoel je dat precies?

Nou, door zich de focusen op iets heel concreet en fysieks,

zoals die koude wind op hun wangen of de exacte positie van hun voetel op het asfalt,

ver weg van de boomen.

Zo verankeren ze zichzelf letterlijk in het nu.

Ze trekken de wereld die net grenzenlozen, heel gevaarlijklijk,

terug naar een kleine beheerspaare cirkel.

Zo iets van, ik voel de wind, ik sta hier veilig.

Exact, ik sta hier en mij kan op dit specifiek een stukje asfalt niks gebeuren.

Het is een meegenism dat een psychologische collapse voorkomt.

Dus ze bouwen daar eigenlijk raast een snel omzichtbaar, veilig hekje omzicht heen,

maar binnen dat hele taveril van rauw en shock en overleving zit een contrast in de bron,

een detail dat me echt even literale toen ik het las.

Oh ja, ik weet denk ik welk detail heb je bedoeld.

Ze wel die mensen daar proberen te bevatten wat voor doodelijk drama en net is gebeurd,

rend er een paar meter verder op een klein, blij hondje achter een bal aan.

Dat hondje zich natuurlijk compleet om weten van het GEDI.

Ja, die hebben er geen bestel van er.

Nee, het kijkt niet naar de gevallen boom, het voelt geen pijn of verdriet.

Het is gewoon puur om weten blij.

Toen ik dat lastig dacht ik, oef, dit maakt die beruutternatuur kracht alleen maar ijzigering, kouder.

Dat is een hele begrijpelijke reactie.

Toch, het benaderlijk voor mij zo erg dat het Universum geen verhaalijn heeft, geen moral.

Er valt gewoon een dode en die boel rond vrolijk door.

Maar ik dat kontrast, de dood van die man, versus die onschuld van het hondje,

de wilkuur van het lot niet juist extra beangstigende voor ons.

Het lijkt me voor die onstanders ondraagelijk om te zien.

Ik snap helemaal wat je zegt.

Vanuit een filosofisch standpunt, onderstreept het inderdaad die koude onverschilligheid van het lot.

Maar als we daar door de lends van de kochnitieve psychologie naar kijken,

dan verveelt het blije hondje, ironisch genoeg, de rol van een reddingsboei voor de onstanders.

Wacht echt?

Je bedoeld dat ze het hondje niet als een hele pijnlijke confrontatie zien,

maar het onbewust gebruiken als een soort anchor?

Volledig.

Kijk, wanneer de wereldplotseling synonymelijk te worden met dood en onvoerspelbaar gevaar,

dan draag je geest dat we gaan generaliseren.

Je brein denkt dan, oh je, alles is gevaarlijk niet.

Precies, het brein wil concluderen, niet sis meer veilig.

Maar die blije hond, doorbrekt die katastroefalen gedachte loop.

Het levert het neurologische bewijs dat weereld dus niet in zijn totaliteit is vergaan.

Bo, op die manier.

Het hondje verteg wordt het eigenlijk het hartnekkige, onvoorstoorbare doorgaan van het leven zelf.

Door hun aandacht heleven op dat hondje richten,

herinneren de onstanders zichzelf er omwust aan,

dat er naast die wilkeurige breedheid ook nog steeds ons schuld en spel is.

Dat stelt ze dan in staat om die enorme klap te dragen,

zonder dat ze gek worden eigenlijk.

Precies, het balancert die cognitieve disvolantie.

Dat vind ik echt een bizarige paradox.

Het meest onderweten in de elementen dat hele park wordt gewoon de hauw vast voor de mensen die de zwaars te klap moeten verwerken.

Dat is de kracht van het brein om grip te zoeken waar het kan.

Zeker.

En als ze die dynamiek nu eens oppakken,

dus hoe we reageren, wanneer een onzichtbare, onverschillige kracht onze veilige bubbelkepot prikt,

dan kunnen we een logische brugsel aan naar ons tweede verhaal.

Ja, de transitie van natuurgeweld naar een economische storm.

Inderdaad.

Waar de fietsen werd geveld door een onzichtbare visieke kracht, dus de wind,

worden de mensen in onze volgende situatie geraakt door een onzichtbare economische kracht.

En de parallel is echt treffend.

Want ook hier spreken we over een kracht die ver buiten de invloedsfeer van het individueelicht.

Macroeconomie voelt voor ons gewoon de stervenlingen vaak net zo abstract en ontdembaar als het weer.

Het overkomt je gewoon.

De feiten hier zijn dat een groot bedrijf, dat van die hele grote boot bouwt,

op een ze massa onslag aankondigd.

Ze hebben potseling geen werk meer voor maar liefst 225 mensen.

225 levends, ja.

Dat is een gigantische aantal 225 levends die gewoon in één fractie van de seconde op hun kop staan, net als bij de fietser.

En de reden is simpel, maar pijnlijk er worden momentoel wereldwijd veel te weinig grote booten gekocht.

De vraag is ingezakt.

Dat is de kele economische logica.

Maar het raakt natuurlijk echt mensen.

Ja, en we horen in de bronnen over hoe dit nieuws land.

Die thuis bij de ontslagende zelf, maar in de wandelgangen van een ander kantoor.

Een man vertelte daar vol ontzettingen over zijn buurman die als bootenbouwer werkt en nu op straat staat.

En wat zegt hij daar precies over?

Nou, hij vocht er heel specifiek aan toe en dit bleef echt in mijn hoofd haken.

Het is een goede man en er leven het mooi werk.

Ja.

Waarom benadrekt hij dat die buurman goed is?

Als ik dat hoor denk ik, is het verliezen van je levens onderhoud op deze manier niet eigenlijk een soort economische natuuramp voor een gemeenschap?

Het voelt als de instorting van de eluzy dat we krijgen wat we verdienen.

We geloven allemaal, als je maar goed je best doet, als je hard werkt, dan ben je veilig, toch?

Je raakt hier echt een heel fundamenteel concept.

In de psychologie noemen we dat de just world hypothesis, of wel het geloof in een rechtvaardige wereld.

Een beetje zoals karma, zeg maar.

Ja, dan lijkt het op.

Het is een kocht nietieve baaiers, waarbij we er eigenlijk vanuit gaan, dat goede dingen gebeuren met goede mensen en slechte dingen gebeuren met slechte mensen.

Het is een heel sterk verdedigingsmegenisme voor onszelf.

Hoe zo voor onszelf?

Nou, als we kunnen geloven dat die buurman zo'n baankwijt raakt, omdat hij misschien een beetje luid was, of slecht werkleverde,

dan kunnen wij onszelf veilig voelen, want wij werken wel hard.

Oh wow.

Dus het geeft ons een false gevoel van veiligheid?

Maar op het moment dat heel duidelijk wordt, dat die buurman een fantastisch, zo hardwerkende vakman is, stort je hele teoriën elkaar.

De windrichting van de globale markt is inderdaad weggedraaid.

Kwaliteit of moral doet erop dat maakruon niveau dan helemaal niet meer toe.

En dat is echt angstajagend voor de buitensteaander.

Dat verklart ook meteen waarom die collega's op dat contours zo heeft op het nieuws reageren.

Ze bezffen zich ineens, hoe die shit wij hadden net zo goed die buurman kunnen zijn.

Ja, het gaat niet alleen onder ons lagen, maar om het gigantische rimpel effect dat het nieuws veroorzaakt.

Je ziet dan ook in de bronnen dat ze direct elkaar veilig gestaat is gaan bevestigen.

Ze checken hard tot bij de groep, zo iets van wij kunnen hier niet hoeveel aan doen, maar wij hebben het minst nog werk.

Toch? Wat hebben we een geluk?

Ze leven heel sterk mee, maar het roept echt een collectief gevoel van kwetsbaarheid op.

Dat is een schol voorbeeld van Survivors Guild, de schuld van de overlevende, maar dan getransplanteerd naar de werkproek.

Ze voelen echt oprecht de pijne machteloosheid voor die 252e familiezor.

Ze erkennen absoluut dat het vreselijk is.

Ja, maar onder die empatie scheld puren existentieële angst.

Door hart op te zeggen wij hebben geluk, woorden ze eigenlijk die onzichtbare economische beijl te bezweren.

Ze realiseren zich dat de veilige muur van hun eigen kant door ook maar van bordkartond zijn.

De markt had hun sector net zo goed kunnen raken.

Ze tekenen dus weer dat circuitje.

Precies.

De reflex om vast te stellen, ik heb gelukkend nog werk, is exact hetzelfde psychologische meegenisme als de mensen in het park die vaststellen.

Ik sta niet onder de boom.

Het is die van hopen geboeft om een grens te trekken tussen.

Het gevaar dag in het en de veiligheid hier.

Bij de situaties confronteren de wereneemers dus met een immense machteloosheid.

De wind laat zich niet betegelen en de wereldeconomie laat zich ook niet sturen door een paar collega's bij het koffiezetapperaad.

Dat is een feit, helaas.

Maar hier wordt het pas echt fascinerend vind ik, want wij hebben hier twee totaal verschillende groepen mensen.

Die omgaan met een acute besef van kwetsbaarheid en verdriet.

Toch onthullende bronnen een identieke manier waarop deze mensen zichzelf troosten en overleven.

En wat is die manier dan?

Ik moet toegeven toen ik het last klonken op het eerstige zich bijna absurd.

In het park luttelen menuten nadat er iemand is overleden met de adrenaline nog gierend door hun lijf.

Zoeken de getuigen elkaar naar bijheid op.

Ze praten, ze willen veilig bij elkaar zijn.

Maar de primaire manier waarop ze troost vinden, drinken van warme, lekker koffie.

Dat is inderdaad heel specifiek.

Ze benadruk het zelfs letterlijk in de bron.

Ze zeggen koffie is veilig, een boom niet.

Wauw, ja.

En spring dan even naar dat kantor, waar het nieuws over de economische vernietiging van 255 gezinnen net is ingedeld.

Wat doen ze daar?

Exakt hetzelfde.

Ze pakken warme koffie, de pauze geeft ze structuur.

En dan is er één collega die zichzelf bombardierd tot de koekjes, man.

De koekjes, man?

Ja, hij begint lachend, zwangmatig koekjes te eten om de stress weg te kouwen.

En de rest van de aanwezigige lach mee schreef hem een speels op zijn kop en hij beloofd praf te zijn.

Dat is een hele interessante dynamiek.

Maar laat ik eerlijk zijn, ik wil hier een beetje pushback geven.

Toen ik dit patrouwen zacht, dacht ik, het klink misschien bijna banal.

Banal.

Ja, kom op. Er valt een dode.

225 gezinnen verliezen vandaag hun kompletten inkomen en waar praten deze mensen over?

Warm koffie en een koekjesmandische stress op eten?

Lopen we hier niet gewoon kaart weg van de ernst van de situatie.

Het voelt bijna, oké, niet respectloos.

Ik begrijp echt de neiging om dat als banal of ongevoeligte bestempel over.

Het lijkt heel trivial.

Maar ik wil dit graag psychologisch voor je kaderen.

Dit is absoluut niet banal, het is een oerinstinkt.

Oké, dus geen gebrek aan respect voor de slachtoffers?

Nee, helemaal niet.

Als de wereld ons heen te groot, te koud zoals in de wind of te bedreigend wordt, zoals de economie,

dan verkleinen we onze wereld direct naar wat we wel kunnen controleren.

Wat jij af doet als escapismofen, stond koekje,

is voor het zenuustel een noodzakelijke hercalibratie.

Hercalibratie? Ligt dat meegenisme dan is bloot?

Hoe hercalibreert suiker of warmevrouwstof en heemelsnamen de impact

van de dood of een massa onslag?

We hadden het net over de amichtelaar en die gigantische stootkortisol, toch?

Ja, die stressvermouden.

Bezies.

Akut is stress, vraagt echt ongelooflijk veel energie van je lichaam.

Je hard slacht schiet omhoog, je spieren spannen zich aan.

Om te voorkomen dat je fysiek en mentaal helemaal instort

moet het paracimpatische zenuustel zal geactiviert worden.

En dat is het systeem dat voor rust zorgt?

Exact, het deel dat verradwoordelijk is voor rust en herstel.

Suikers, zoals in die koekjes van de koekjes man,

zorgen voor een razend snelle aanvulling van glucoze in de hersenen.

En dan geeft een tijdelijke dopamine spike die de stressomouden afsvakt.

Het lichaam schreuwt op dat moment letterlijk onbrandstof

om de schok te kunnen dragen.

Oké, bizarre.

Dus die koekjes man doet niet zomaar lodig.

Hij is onbewust zijn uitgeputten patariant oplaten

om niet in paniek te raken.

Persiest dat.

Maar hoe zit het dan met die koffie?

In het park zijden ze heel bewust, koffie is veilig en boom niet.

Ja, we moeten een prachtige quote.

De rol van fysieke temperatuur bij onze emotionele regulatie is enorm groot.

Het gebied in onze hersenen dat fysieke warmte verwerkt, de insula,

is ook heel nauw betrokken bij het verwerken van sociale en emotionele warmte.

Wachtens je brein koppelt een warmemok direct aan emotionele geboregheid?

Ja, klopt helemaal.

Wanneer er buiten wereld extreem veeanderen en koud aanvoelt,

of dat nu die gurenwinten namsten dan is of de kielten van ons lagen,

dan snak je brein naar een tegengif.

De warmte van een beke koffie in je handen zijn een fysiologisch signalen

dan je hersenen.

Je bent geboreg, het gevaar is even weg.

Dat is echt waanzinnig.

Dat geeft die uitspraak koffie is veilig in eens een compleet andere de mensen.

Het is helemaal gerapje, het is een bloed serieus een neurologisch observatie van iemand in shock.

Ja, het de warmte van de drank simuleert het veilige gevoel van beschutting, letterlijk.

Maar het gaat verder dan alleen de suiker en de warmte, denk ik.

In dat kantor is die koekjesman, natuurlijk niet in zijn eentje in een hoekje die koekjes aan het eten.

Ze maken er echt een sociale interactie van.

Zijn lachen samen, hij wordt geplaagd,

door de ruststelling van vrienden die letterlijk naast hem staan.

Dat is een essentieelverdedigingsmegenies met tegen die donkere realiteit.

Hier zie je menselijke veerkracht op zijn best.

Ze bouwen om middelijken sociale schild.

Een microcosm, zeg maar.

Ja, want de absolute gaals van de buitenwiddel is onbevatelijk.

Toen samen te lachen om zo iets onschuldig zoals een collega die zich misselijk eten aan koekjes,

we wijzen ze aan elkaar, we zijn er nog, onze groep werkt nog.

Humor is in deze context geen middel om de ernst van de situatie weg te lachen,

maar een techniek om collectief te spannen te laten ontstappen, zodat ze niet verlammen.

Echt het bouwen van een veilige haven te midden van de storm?

Als we dit allemaal samenvatten voor de luisteruur,

we begonnen met dit idee dat het leven fundamentel onvorspelbaar is.

Als fietsen door een stad tot de storm opsteekt.

Ja, of het nu om de tragische pech van een vallen de boom gaat,

of het vliegst van je baan door dat niemand meer bood te koopt?

Precies.

De Willekeur kan mee doogloos toe slaan, hoe goed je ook je best doet.

Maar de echte ontdekking van deze deepduif zit in onze reactie erop.

Onze veerkracht zit dus absoluut niet in grootste gebaren.

Niet in het proberen tegen te houden van de wind of het proberen te redden van de hele wereldeconomie.

Nee, dat kunnen we namelijk er wel niet.

Precies.

Onze veerkracht schijlt in de kleine dingen.

In de veiligheid van het moment, het gesprek met vrienden die naast je staan.

En nou ja, die simpelijk op warma-coffee.

Dat is hoe wij overleven.

Die kleine, alle dagse rituelen zijn onze essentiële bouwstenen tegen de gaals.

Heel mooi waar.

Ik wil de luisteruur dan ook graag achterlaten met de nieuwe priklende gedachten,

die hierop voortbouwd.

Ik ben heel benieuwd.

De volgende keer dat je bijvoorbeeld naadlezen van heel zwaar nieuws op je telefoon

of na een enorme stressvolle meeting op je werk,

de volgende keer dat je daarna bijna automatisch naar de keuken loopt

om een warma-coffee te pakken of een koekje uit te laten vissen.

Ja, wat dan?

Vraag je zelf dan eens af, heb je eigenlijk wel gewoon trek?

Of ben je volledig instinctief een klein warmfort aan het bouwen tegen de gaals van de buitenweerld?

Bedankt voor het luisteren en tot de volgende keer.

Tot de volgende.

0:00
Настройки

Текст

Режим

Аудио

Пауза