Jouw week in het Nederlands: 7 t/m 14 juni

plakken echt helemaal aan je benen vast.

Ja, vreiselijk. In je hond wijger het ook maar één stap te zetten.

Precies, die kijk je aan als of jij persoonlijk van het woordelijk bent voor dat slechte weer.

En het meest bizar van die hele situatie is misschien wel dat je op dat moment eigenlijk gewoon bezig bent met een taal less.

Het is echt een briljante metodia, waar we traditionel heel erg gewend zijn aan...

die sterile lesboeken met zinnen als het trainstation is recht door,

zien we hier echt iets totaal anders.

Een wereld van verschil, ja.

Zeker. De ontwerpers van deze lesstof gebruiken de absolute heel herkenbare gaals van ons dagelijks leven...

als het ultieme leermiddel.

En dat is precies waar we vandaag in duiken.

Welkom bij deze nieuwe Deep Dive-Sessie.

We nemen vandaag een flinke stapel van die A2 oefen-dialogen onder de loop.

Afkomstig uit de nieuwsbrie van Dutch Fluency Weekly.

En voor de luisteraar, we gaan het dus absoluut niet over grammatische hebben vandaag.

Nee, wees gerust.

Geen woord over zinsconstructies of werkwoordvervoegingen.

Onze missie in deze verkening is echt onderzoeken waarom deze...

ogen schijnlijk simpelen beginners verhaaltjes stiekem vergeren als een vleimscherpe spiegel voor het moderne leven.

Het is echt drama op de vierkanten meter.

Precies.

We stuiten vandaag op levensgevarlijke huishoudelijke rampen...

we analyseren de naap.

Psychologische oorlogsvoering rondom het uitlaten van honden...

en natuurlijk de absoluut de tyranie van verwende huiskatten in Amsterdam Zuid.

Wat deze bronne zo fascinerend maakt is de onderliggende strategie.

Ze bereiden je niet voor op een leuk beleefd praatje bij de bakker.

Ze bereiden je voor op akut crisismanagement.

Nou, laten we die strategie dan direct maar een testen op de meest...

fundamentele plek die er is, onze eigen huis.

Je zou toch zeggen dat we binnen's huis lekker afgesloten van de elementen...

nog enig sinds controle hebben over ons leven.

Dat zou je hopen, ja.

Maar in de weekly digest van deze lesmethoden zagen we toch iets heel meer kwartig's.

Zeg dat wel.

Het officieele tema van die specifieke week was her en beauty.

Dus dan denk ik persoonlijk aan wellness, gezichtsmaskertjes, pure ontspanning, toch?

Ja, maar de daadwerkelijke dialogen waren echt aan een schakeling van blinde paniek.

Denk aan een rode soc die een hele lading witte was verpest,

onverwijderbare oliflekken op een duurtrouwpak.

De tema is in werkelijkheid niet beauty.

Het is gewoon een totale gebrek aan huishoudelijke kompetentie.

Ja, puurig haus.

En het meest spreken de voorbeeld daarvan vonden we wel in het verhaal van Tim.

Tim heeft een date met Lisa.

Hij wil heel graag indruk maken.

Hij besluit voor het allererst in zijn volwassen leven een overhemd te strijken.

Ja, toen ik dat las, het voelt echt eens of je toekijkt,

hoe iemand zonder ook maar enige training een ruimte schip probeert te besturen.

Het gaat ook echt direct miss. Hij pak dat ding.

Hij negiert het labeltje in de kleding natuurlijk voorkomen

en zet het apparaat uit puur zelfvertrouwen gewoon op de allerhoogste stand.

Uit puurren overmoet, ja.

Maar ik vage me dan af en jij als luisteraar herkent dit vast ook wel bij jezelf.

Waarom hebben we bij dit soort dagelijksen best wel gevaarlijke apparaten?

Altijd de illusie dat we wel even weten hoe het werkt,

zonder ook maar een seconden na te denken.

Dat fenomen, dat noemen we in de psychologie,

de illusion of explanatory depth.

Oh, wacht even de wat?

Die illusion of explanatory depth, dat betekent eigenlijk dat we systematisch

ons eigen begriep van alle dagse objecten over schatten.

Kijk, Tim geeft in de text heel letterlijk aan dat hij zijn moeder dit duizenden keren heeft zien doen.

Oh, de zij denkt, ik heb het gezien, dus je kan het.

Exact, omdat we het meeganisme visueel heel vaak geobserveerd hebben,

verwarte ons brein die visuele herkening met daadwerkelijke fysieke vaardigheid.

Tot dat je huisgenoot bram in dit geval,

hals over kop moet ingrijpen omdat je gewoon je kleding aan het rooster bent.

Bram kijkt in dat overhemd en zie duidelijk twee stipjes op het label staan gewoon medium-hitten.

Bram moet letterlijk tegen Tim schreeuwen dat hij onmiddellijk moet stoppen.

En dan komt natuurlijk de echte ontmaskering van zijn onkundem.

Bram vraagt vrij logisch of er u behalt water in die strijkbouwt zit.

Ja, een tim reageert echt bloedserieus met water, waarvoor.

Wat dus prachtig illustreert dat hij werkelijk niets begrijpt

van de fundamentelen natuurkunde achter stomstrijken.

Hitten en water creëren stoon en die stoon ontspant de feesels in de stof.

Zonder water ben je boel, simpelweg aan het verbranden.

Klink logisch, als je dat zou zegt.

Maar als we dan kijken naar waarom een taal les dit specifiek gebruikt,

dat is een heel bewuste, daktische keuze.

Door een persoon naadje op de voeren dat eigenlijk nog veel omhandige is dan de student zelf,

verlagen de schrijvers de drempen om te leren.

Dat snap ik wel, ja.

Je lagt gewoon om tim, je ziet hem daar enorm prudsen.

Hij vult de strijkbouwt vervolgens met eiskoud water, stopt de stekker in het stopkontakt,

brandt direct en vingers, en even later stromt werkelijk alle water uit de onderkant van het apparaat.

Ja, een gigantische lekkage.

Zijn overheemt is draaivnod en dat vlak voor zijn deed.

Het is gewoon een slapstick comedy.

En te wel je daar eigenlijk hard op om zitten lachen,

leer je onder tussen compleet, achteloos woorden als stoon, lekkage en creukels.

Dat is het helemaal, in de taalwetenschap noemen we dit het verlagen van de affecte filter.

Kijk, als een student ontspannen is en geamuiseerd, dan neemt de kochnitieve weerstand af.

Je staat meer open, bedoel je.

Ja, je brijnslaat die nieuwe woordenschad veel sneller op in het langer te meingeheugen.

De humor vergeert hier eigenlijk als het paard van trooien om al die complexe vocabulairen naar binnen te smokken.

Dat is echt een brilliante manier om er naar te kijken.

De comedy als transportmiddel.

Maar goed, als we binnen het huis alsof het compleet vallen met een simpel huishoudelijk apparaat,

dan hou ik mijn hart vast voor wat er buiten de voordeur gebeurt.

Nou, en terug.

Eigenlijk helemaal geen baas zijn over onze eigen tijd.

Die honden bepalen toch gewoon de volledige agenda van ons leven.

Daar wil ik toch wel een kleine nuanse in aanbrengen.

De magstinamik is veel subtiler dan dat.

Wij mensen hebben in dit soort situaties continu de illusie van controle.

En dat doen we voornamelijk door de taal die we gebruiken.

Hoe bedoel je dat precies?

Nou, we geven commandos, we maken van die strakroosters voor wie wanneer de hond uitlaat.

Maar het huisdeer doorbrekt die illusie niet met argumenten, maar met pure nonverbalenwijgering.

Laten we bijvoorbeeld kijken naar Sanne, Mark en een Puppy Max.

Het spornt enorm buiten en Sanne wijgert pertinent naar buiten te gaan, want ze heeft net gedoest.

Nou, een voorkomenleegend team-excuse, dat is toch echt de heilige graal van het thuis blijven.

Maar goed, Marks gebruikt geen agressie om haar om te praten.

Hij zet gewoon kijk harde psychologische shantage in.

Hij gaat heel zielig bij de deur staan piepen.

Sanne zegt indier dialog zelfs letterlijk, hij speelt gewoon toernil.

Ze weet dus dat ze gemanipuleerd wordt.

Ja, en toch kapituleerd ze volledig, ze trekt zuchtend haar regio's aan en parkt de poepzakjes.

Dat tond prachtig de grenzen van onze rationele besluitvorming als het op huis die er aankomt.

Wat taal kundig trouwens ook heel interessant is in die specifieke zenen, is de reactie van haar partner, Mark.

Oh ja, Mark, die blijft natuurlijk lekker veilig en droog binnen staan.

Precies, en die roept haar dan nog even na, je bent toch niet van suiker?

Dat is echt het ultieme zout in de wonden, geweldig.

Maar het is ook een heel waardevol culturiel artefact om in zo'n taal les te stoppen.

Het leert de internationale student direct iets over die bekende Nederlandse directheid

en ook over onze culturee houding ten opzichte van slechtweer.

Je moet er gewoon doorheen, niet zure.

Al geldt die mentaliteit bleekbaar niet voor elke hond,

want in een ander verhaal zagen we zonder en zijn tekkel belloo

in een vergelijkbare stortbij staan.

En bello gebruikt absoluut geen zielige puppy ogen.

Bello kiest voor, nou ja, pure stoïsjijnse passief agissiefiteit.

Hij zet zijn pootjeschap in de modder en wijgert simpelweg ook maar 1 millimeter te bewegen.

Wat weer tot een heel andere kettingreaktie van valen leid,

zannen probeert in die zenen krampachtig de controle terug te grijpen

door de hond om te kopen met een koekje.

Wat echt een beginnersvoud is, toch?

Een enorme fout, want je beloond daarmee in feite de wijgering van de hond.

Het werkt ook maar heel even, want dan verliezt zandere controle verleelig

aan een extrae en totaal overspelbare factor,

het dedakt een eent op in het park.

Ja, je ziet het gewoon helemaal voor je.

Het jacht in stinkt neemt het verleerig over.

De riem schiet met een noodgang uit zandersnatten verkloemde handen.

Bello rend als een bezetende achter die eent aan de richting het water.

En net als je als laser denkt dat de situatie echt niet erger kan

en zander in paniek dat laatste hondenkoekje als reddingsboei omhoog houdt,

stopbello, maar niet verzander.

Nee, absoluut niet verzander.

Bello ziet in zijn ooghoek de gigantische herdershond van de buurren

en hij rend daar echt voorkomen blind op af.

En wat deze zenen didaktisch gezien zo effectief maakt,

is hoe het de hartnekken gemieten van de gehoorzame hond compleet ontmanteld.

Wij pretenderen altijd dat wij het dier uitlaaten,

maar in werkelijkheid zijn we eigenlijk sleks toeschaoers.

Fast gebonden aan de andere kant van de riem voorkomen overgeleverd aan hun instinkten.

Een toeschaoer met nattevoeten en lichte hartkloppingen.

Ja, en die blinde paniek zien we ook heel mooi terug

als we die openbare ruimte nog wat verder verkennen.

Want als je dat dier eenmaal mee naar buiten hebt gekregen,

dan moet je zien te overleven in het hondenpark of,

nee, de absolute nachtmerrie, de dierenarts.

Ja, dat zijn de echte slagvelden.

Laten we de zenen nemen waarin Sannen met Puppy Max in het park is,

samen met Bram en zijn extreem rustige 8-jarige hond Bella.

Dat enorme contrast tussen die 200 is ook weer heel belust gekozen door de oud-urs.

Bella is de hond die iedereen denkt te krijgen, he?

Hilk al een beetje rustig op zoveerend.

En Max is de ongetrende, stuitrunde realiteit.

Zeker weten.

Max is als of je een kleuter die net een dubbele espresso achter de kiezen heeft,

loslaat in een porcelijnenkast.

Hij vliegt alle kanten op, hij pakte ballen af van andere honden

en vindt vervolgens veilig de allerdiepste modderplas van het hele park.

Hij rolt zich daar echt helemaal bruin in.

En Sannen schiet natuurlijk voorledig in de stress vooral omdat ze geen handtoekbij zich heeft

en naar lichte introuilleur thuis al ingedachtig ruwineerd ziet worden.

Dat is precies de harde consequentie.

Van onvoorbereid zijn op die onvoorspelbaarheid.

Gelukkig heeft bram nog een handtoek met de auto,

maar die modder is natuurlijk slechts een vrij oppervlekker probleem.

Het wordt pas echt een uitdaging als een medische beslissingen moeten worden genomen.

Absoluut.

In een volgende dialog zien we Max Weer,

die inmiddels blijktbaar een indrukwekkende 25 kilo weegt

in de kleine wachtkamer van de Diraarts.

Waar dat stoere beest op eens veranderd in een trullend doodsbang hoop je hond.

Hij laat zich zelfs met een handvoelkoekjes niet naar binnenlokken in de sprekamer.

Eén mal binnen blijkt dat hij een fixe ooronsteking heeft.

Het is blijbbaar helemaal rood en vrouw van binnen.

En de oplossing is een weeklang twee keer per dag oordreppels geven.

Wat een ramp is.

Ja, je weet gewoon als eigenaar zijn dat dit een dagelijks fysiek voorstelgevecht met die hond gaat worden op de keukenvloer.

Maar dan, en dit is het moment waarop deze lesstof wat mij betreft echt een meester zet doet.

Je doelt nu op het narratieve einde van dat medisch consult.

Ja, Mak heeft net met hangen en wirgen zijn jarlijkse vaccinatie overleefd.

Waar je tom slaakt, een hele diepe zucht van verlichting en eit de hond even gerustellend.

En precies op dat moment voelt de Diraarts in één z'n onbekend builtje onder de wacht ergens in de nek van Max.

Tom vraagt in lichte paniek.

Is het erg en bam.

De dialog stopt gewoon einde van de les.

Dat is toch helemaal geen taaloffening meer.

Er zijn zo'n klif hanger.

Hoe briljant is dat bedacht?

Het is didacties gezien echt ontzettend slim gedaan.

Wat de schrijvers van de metoden hier namelijk inzetten, is het zo genaamde zeikarnik-effekt.

Ligt dat de zuid?

Het zeikarnik-effekt is een psychologisch principe dat stelt dat mensen onvoltoiden of onderbroken taaken,

of in dit geval verhalen, veel beter onthouden dan voltoiden taaken.

Door de student achter te laten met een heel urgent, onopgelost probleem...

Dat mysterieuze builtje.

Ja, door dat open te laten kreeg je een enorme cognitieve spanningen in het brein van de student.

Je moet en zal weten of die compleet, fictieve hond eigenlijk wel gezond is.

Je voelt je haast fysiek gedwongen om zo snel mogelijk de bladzijder om te slaan naar de volgende les.

Precies dat.

En juist omdat je brein die onvoltoiden situatie op de achtergrond blijft verwerken,

bekleivt de nieuwe woordenschad uit dat specifieke hoofdstuk veel beter.

Woorden als oorontsteking, vaccinatie en wachtkamer.

Emotionele betrokkenheid voorseerd letterlijk retensie.

Echt fascinerend hoe diep dat sortaalessen eigenlijk gaan.

Maar goed, we hebben nu gezien hoe honden ons fysiek door de modder sleuren...

en ons hardslag ritmen verstoren bij de dierenarts.

Laat we onze blikjes verleggen naar een heel ander soort,

misschien nog wel erger manipulatie.

Je bedoelt de katten.

Ja, want als honden ons fysiek aftoffen, dan zijn katten toch wel de onbetwiste aristocraten...

van de emotionele en financiele uitbuitening.

In de bronnen zien we op een gegeven moment het verhaal van het koppel Emma en Thomas...

en hun kat, die toevallig ook bramheid.

Deze specifieke dialogen over katten bieden misschien wel de scherps de maatschappijkritiek...

van de hele reeks a2-oefeningen.

Wat we hier zien is namelijk niet zomaar een triviale discussie over wel kattenvoersen moeten kopen.

Nee, het is een loop zuiveren observatie van hoe wij mensen onze eigen sociale status...

en onzekerheden volledig projekteren op onze huisdieren.

Verklaar dat is nader, want op het eerste gezicht is het gewoon een koppel...

dat in een dierenwinkel staat en een beetje Russie lopen te maken...

de favoriete zomsmaak van bram is uitverkocht.

Thomas stelt vervolgens heel rationeel voor omdat maar het huismerk van de plaatselijke Albert Hein mee te nemen...

maar Emma wijgert kategorisch, want bram is daar blijbber ooit een keer...

je een beetje ziek van geworden.

Kloopt.

En als alternatief wil ze dan direct een zak biologisch voorkopen...

van maar liefst 25 euro voor twee kilo, 25 euro.

Bewijs die prijs niet gewoon dat die katsen verleden geeft geheersen spult en de basis in huis?

Dat is in de daarte makkelijke conclusie.

Maar kijk eens wat scherper naar de daadwerkelijke argumentatie van Emma in de tekst.

Thomas merkt heel terecht op dat bram eigenlijk gewoon een straatkat is.

Een asielkat die ze ooit hebben binnengelaten.

En wat is daarop Emma's verweer?

Ze zegt en ik citer even vrij, ja maar hij woont nu wel in Amsterdam zuid hoor.

Oh wow.

Zie je wat er gebeurt?

De keuze voor dat voer wordt helemaal niet gedreven door de smaak van de kat.

De kat wordt door de eigenaar gebruikt als een soort uithangport voor hun eigen gentrificatie.

Emma wil gewoon per zee dat er kat biologische peperduren zal hem eten...

omdat dat perfect pas bij her eigen identiteit als bewoner van een hele welvarende buurt.

Dat is eigenlijk best wel schokend.

Dus het is gewoon één gigantische projekie.

En om het hele taffereel mooi af te maken,

sluiten ze uiteindelijk een compromis met een voordeelige aanbieding.

Royal felijn tonijn.

Alleen niet merk naam al Ademt een soort van absurde koninklijke luxe uit.

Maar dan, en dit is werkelijk zo herkenbaar voor het bloederen in het moderne leven,

dan staan ze bij de kassa omdat belachelijk dure koningsvoeraf te rekenen...

en blijkt de hele infrastructuur van datzelfde moderne leven compleet te valen.

Emma komt erachter dat ze haar pimpas is vergeten.

Wat natuurlijk op zichzelf een klassieke, heel menselijke fout is.

Zeker, en Thomas denkt het op te lossen, geen probleem denkt-ie.

We leven in een digitale wereld, we betalen wel even contactloos met mijn telefoon.

Maar nee hoor, batterij is bijna leeg en de telefoon valt uit.

Je voelt gewoon de diepe machteloosheid van dat moment.

Ze hebben zo'n juist minuten lang een uiter's diep grafende, haast, filosofische discussie...

gevoerd over de culinaire standaard van hun haarige huisgenoot.

En vervolgens stranden ze op 5% batterij in de lokale dierenwinkel.

Het is echt prachtig in al zijn lulligheid.

En die absurditeit van het huis die je bezit wordt nog veel verder uitvergroot...

wanneer we naar een andere dialog kijken.

De gene met de instructies worden achtergelaten voor oppassers.

We lezen over een andere eigenaar, zannen die voor een relaxed wiekentje naar tegsel gaat.

Ze laat haar buurman tom achter, met haar kat, ook een bram toevallig.

De lijst met eisen die ze overdraagt is rond uit teiatraal te noemen.

Teiatraal is echt heel zacht uitgedrukt in dit geval.

Er moeten exact afgemeten brokjes gegeven worden in de ochtend.

Het notvoer mag uit sluitend in de avond en het moet absoluut zonder uitzondering de zomsmaak zijn.

Maximaal twee snex per dag, maar de absoluutekroon op dit alles...

is toch wel het hele rituel rondom het drinkwater.

Hoe drinkt deze specifieke kat en hoe moet armen tom dat in vredes naam faciliteren?

Nou, zannen legt bloed serieus uit dat de kat pertinent weigerd om uit een normaal drinkbakje te drinken.

Dus tom, de buurman die hen uit puurig goedheid een grunst verleent,

krijgt de dwingende instruxie om twee keer per dag speciaal de keukenkraan open te zetten.

Je verzunt het niet.

Op een zachte straal wel te verstaan zodat de kat heel comfortabel direct uit de kraan kan drinken.

En het mooiste is, tom accepteert dit ook nog eens zonder enige weeselijke tegenspraak.

Hij leeg je die meer te bijzaden gedrag zelfs door schouderophalen te zeggen,

ja, dat is typisch een kat.

Hebpikt het gewoon, je degedeert je behoelpsamen buurman gewoon tot de persoonlijke waterzommelje van je huisdeer en hij vindt het prima.

Maar als of die waanzin nog niet genoeg is,

bouwt het hele verhaal nog even perfect op naar een fantastisch moment van dramatische ironie.

Ze nemen die absurde lijst door en zannen waarschoest hem nog uit drukkelijk,

om toch vooral goed op het kleine raampje in de badkamer te letten.

Want bram heeft blijkbaar de verveelende gewoonde om via dat raampje het hoge dak op te springen.

Waarop tom direct de hele logische wereldvraag stelt,

waar de kat zich op dat specifieke moment eigenlijk bevindt,

aangezien hij hem nergens in de woonkamer ziet.

En dan zie je in de tekst het gruulijke besef bij zannen indalen.

Twee verschillende verhaallijnen komen hier echt schitterend samen.

Want wij als laser weten uit een eerderen dialog nog dat zannen vlak voor dat tom binnenkwom

zo juist uitgebreid gedoest heeft.

En dus staat dat stom een badkamer raam nog wagen bij het open.

Ze roekt in totaal paniek, snel we moeten boven kijken.

En daarmee raakt deze les precies de kern van ons menselijke probleem.

Al die strakken regels die veel te duren bakjes biologisch voor,

de onzinne geïnstructies voor de stromende keukenkraan.

Het is allemaal volkomen nutteloos als je door je eigen simpelenhuishoudelijke handeling

het ontsnappingsluik wagenweid openzet.

De hele eluzie van controle klaapt echt in een mille seconde uit elkaar.

Wat ons mooi terugbrengt bij het grote geheel van deze lesmetode.

Kijk wat deze taalessen nou zo waanzinnig effectief maakt,

is niet dat ze de perfecte foutloos het taal dozeren.

Het is juist dat ze de imperfectie en de gaals van het echte leven volledig om armen.

Ze laten de kursist zien dat zelfs moeder taalsprekers,

zoals die armen Tim met zijn lekkende strijkijzer of Emma in de dierenwinkels onderpinbaz,

verdurend worstelen met de harde realiteit.

Laten we die lijn dan nog even doortrekken er afgronding.

We begonnen dit uur met de gedachte dat het leren van de nieuwe taal vaak zo'n stieriel,

zij en overzichtelijk proces is.

Maar wat we in deze verkening vandaag hebben ontdekt,

is dat de echte rijkdom juist zit in die raafoorantjes.

We hebben keihard gelachen om Tim, die het verschil te zehitten en stoon gewoon niet begrijpt.

En zijn overhemd verpest.

Ja, we zagen hoe onze stoeren, basige taal, snowvoet,

zodra we proberen een koppige hond uit te laten in de stromen de regen.

We stonden nagelbijtend bij de dierenarts compleet gegeizeld

door een medische klivvanger over een fictieve hond.

En we hebben uitvoerig ontleet hoe we in buurten als Amsterdam zuid,

onze eigen maatschappelijke aspiraties doodolijk op een azio-katprojecteren

om vervolgens volschamten met een lege telefoon en een ontsnapte-kat achter te blijven.

Precies.

En het leert de student dus fundamentel dat communicatie in een vreemdetaal helemaal niet

gaat over compleet foutloos zijn, het gaat over het kunnen navigeren

door al die onverwachten vervelende wendingen van een dag.

De grammatica is uiteindelijk slechts het gereedschap.

Maar die gaals, de onvorspelbaarheid, dat is het werkterein waar je het moet doen.

Exact.

En dat is denk ik de ultieme waarde van deze teksten.

Een nieuwe taal echt eigen maken is absoluut niet het droogstampen van woordjes uit een lijst.

Het is leer onderhandelen over wie in vredes naam die natte tekel gaat halen als het onweerth.

Het is weten hoe je kan moet blijven uitleggen wat er miss is als je strijkijzer overstroomt.

En het is de juiste woorden kunnen vinden om de dierenarts trillen te vragen

of dat builtje echt kwad kan.

Dat is de essentie, ja.

En daar wil ik het voor vandaag ook meer afsluiten.

Ik hoop echt dat je net zo geïntrogereerd bent geraakt door deze ogen

waarschijnlijk simpelen dialogen als wij dat zijn.

Maar voordat je zometeen je oordopjes uitdoet of uit de auto stopt,

wil ik je nog één laatste beetje profozeerende gedacht meegeven,

iets om even rustig over na te denken,

terwijl je straks zometeen de vaatwassen uitruimd of je eigen huisdeert te eten geeft.

We hebben vandaag gezien dat deze teksten echt projand in elkaar zitten om onze aandacht vast te houden.

Maar vraag je zelf nou eens af, zijn dit gewoon grappige verhaaltjes,

handig bedacht door een creatieve taalduizend,

of zijn ze misschien stiekem een keiharde confrontatie met onze eigen bijna van hopen geboefte,

om elk minuscule detail van ons levende micro-manitje te wel we diep van binnen toch dondersgoed weten

dat de regen, de moder en zeker onze huisdieren uiteindelijk toch wel precies doen,

maar ze zelfs zin in hebben.

Eerlijk je kat, je weer is, heel dwingend aankijkt naast een volkomen vers,

maar stillstand bakje water,

gewoon strak wachtend tot jij de kraan voor om aanzet.

Wie treent er op dat moment dan eigenlijk wie?

Bedant voor het luisteren en heel graag tot de volgende keer.