💡 Karim vs Ghost-Express

Karim staat op een koude, mistige ochtend voor zijn huis in Amersvoort.

Hij heeft net zijn jas aangetrokken en kijkt naar de grijze lucht.

Het is de start van zijn vrije dag en hij heeft planen om de stad in te gaan.

Er is een nieuwe tentoonstelling in het museum die hij graag wil zien.

Plotseling hoort hij zijn buurman, meneer Jansen, roepen.

Karim, heb je het nieuws gehoord?

Het is een gaal bij de nieuwe Westfield Mall.

Karim fronst zijn wengbrouwen.

Hij heeft er wel iets over gelezen, maar niet veel aandacht aan besteed.

Wat is er aan de hand?

Vraagt hij, terwijl hij naar de schutting loopt.

Meneer Jansen ligt uit dat er lange file zijn en dat de bewoners klagen over geluidsoverlast.

Ze zeggen dat het verkeer helemaal vast staat en mensen weten niet waar ze moeten parkeren.

Verteld meneer Jansen met een zucht.

Karim denkt even na.

Dat klinkt niet best, zegt hij.

Hij besluit toch naar de stad te gaan, maar neemt voor de zekerheid zijn fiets in plaats van de auto.

Terwijl hij door de straten fietsst merkt hij de drukte op.

Mensen zijn gehast en auto staan bumper aan bumper.

Als hij bij het museum aankomt, ziet hij een groep mensen voor de ingang staan.

Ze praten over de verkeersgaals.

En sommige mensen lijken gefrustreerd.

Karim knikt begripvol, terwijl hij zijn fiets op slot zet.

Hij vraagt zich af of de drukte in de stad nog ergens al worden.

Nu het winkelcentrum steeds meer bezoekers trekt.

Tijdens de tentoonstelling kan Karim zijn gedachten, niet helemaal bij de kunst houden.

Hij denkt terug aan de woorden van meneer Jansen.

De stad verandert en hij vraagt zich af wat dat voor de toekomst betekent.

Zal het ooit weer rustig worden?

Na zijn bezoek aan het museum besluit Karim langs de molen te fietsen waar het altijd wat rustiger is.

De wind ruist door de bomen en hij ademt deep in.

Misschien moet ik gewoon wat vaker naar de rustige plekken gaan.

Denkt hij.

De stad verandert, maar er zijn altijd plekken waar je even kunt ontstappen.

Tuisgekomen zet hij een kop T en kijk nog eens naar buiten.

De mist is opgetrokken en de lucht is helder, hij glimlacht.

Nou, dat was een interessante dag, mompelt hij.

Wie weet wat morgen brengt.

Met die gedachten sluit hij de gordijnen en zet hij een ontspannen muziek op.

De wereld mag dan wel veranderen, maar zijn eigen plekje blijft voorlopen zijn toefluchtzort.

Dank je wel voor het luisteren.

Morgen duiken we samen weer in iets leukst, tot dan.