Karakter: een vader die je nooit wilt hebben

Ik wil het vandaag hebben over karakter, de film van Mike van Diem.

Een absolute klassieker.

Karakter, ja. Ik heb die naam wel eens gehoord. Is dat niet heel oud?

De film is uit 1997, maar hij voelt helemaal niet verouderd.

Hij won zelfs de Oscar voor beste buitenlandse film.

Oké, dat is indrukwekkend, maar waar gaat het over? Geef me de korte versie.

Een jonge man groeit op zonder vader.

Zijn vader is een koude, meedogenloze deurwaarder.

De film gaat over hun strijd.

Een deurwaarder als slechterik. Dat is wel een originele keuze, moet ik zeggen.

Hij is niet echt een slechterik. Hij is veel ingewikkelder dan dat.

Dat maakt hem juist zo interessant.

Hoe bedoel je dat? Hij is toch gewoon gemeentege zijn zoon.

Hij weigert zijn zoon te helpen, steeds opnieuw.

Maar daardoor leert de zoon voor zichzelf te vechten.

Het is wreed en slim tegelijk.

Dus de vader maakt zijn kind expres het leven moeilijk.

Dat klinkt als een heel nare opvoedmethode.

Precies! En toch vraag je je de hele film af.

Waarom doet hij dit? Wat wil hij bereiken?

Oké, dat klinkt inderdaad intrigerend.

Speelt er ook wraak mee?

Wraak is een heel groot thema, ja.

De zoon wil bewijzen dat hij beter is dan zijn vader.

Dat hij wint.

En wint hij? Nee, vertel het niet.

Wacht, oké, vertel het toch maar niet.

Ik zeg alleen dit.

Het einde is niet wat je verwacht.

Even tussendoor bedankt voor het luisteren.

Reageer onder deze aflevering of stuur me een DM op Instagram.

Dan stuur ik je een speciale kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

Het is heel raak en heel stil tegelijk.

Stil, is het dan een saaie film?

Veel praten en weinig actie?

Het is een sfeerfilm.

De beelden zijn donker en koud.

Rotterdam in de jaren dertig ziet er grijs en hard uit.

Dus het is geen ontspannende vrijdagavondfilm.

Meer iets voor een regenachtige zondag.

Dat klopt eigenlijk wel.

Je moet er even voor gaan zitten, maar het is de moeite waard.

Echt.

Is er een scène die je echt bijgebleven is?

Eentje die je niet vergeet?

Ja, er is een moment waarop de vader zijn zoon gewoon aankijkt.

Zonder iets te zeggen.

Je voelt precies wat er speelt.

Dat klinkt als goed acteerwerk.

Wie speelt de vader eigenlijk?

Jan Decleir.

Hij is Belgisch, maar zijn rol is hier volkomen geloofwaardig.

Indrukwekkend om te zien.

Voor wie zou jij deze film aanraden?

Niet iedereen houdt van zo'n zwaar verhaal.

Voor iedereen die houdt van sterke karakters en een verhaal met echte diepgang.

En voor wie meer wil zien van Nederlandse cinema.

Dus eigenlijk voor mensen die van goede films houden.

Dat is een brede doelgroep, Femke.

Nou ja, niet alle goede films zijn hetzelfde.

Karakter vraagt iets van je.

En dat is juist de kracht ervan.

Goed punt, ik ga hem kijken.

Op een regenachtige zondag, zoals je zei.

Perfect.

En daarna wil ik weten wat jij van die vader vindt.

Ik ben benieuwd.

Ik zeg nu vast, hij heeft het verkeerd gedaan.

Maar goed, dat zeg ik altijd over vaders in films.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlands, zelfs als je stottert. Tot de volgende keer.