A Very Straight Haircut

Hallo allemaal, ik ben Rick, jullie taalleraar uit het mooie Den Haag.

Vandaag heb ik een heel grappig verhaal voor jullie.

Het gaat over iets dat we allemaal wel eens meemaken: een bezoek aan de kapper dat niet helemaal volgens plan verloopt.

Iedereen kent dat gevoel wel.

Je zit in de stoel, je kijkt in de spiegel en je denkt: o nee, wat gebeurt hier?

Thomas was een jonge man van achtentwintig jaar oud.

Hij woonde in een gezellige, drukke straat in Den Haag.

Het was vrijdagochtend en Thomas was behoorlijk zenuwachtig.

Waarom?

Omdat hij die avond een heel belangrijke date had.

Hij had afgesproken met een leuke vrouw die hij vorige maand via vrienden had ontmoet.

Ze zouden samen gaan eten in een chique restaurant.

Hij wilde er natuurlijk perfect uitzien voor deze speciale avond.

Hij keek in de grote spiegel in zijn badkamer en zuchtte diep.

Zijn haar was echt te lang.

Het hing over zijn oren en zag er nogal slordig uit.

"Ik moet naar de kapper," zei Thomas hardop tegen zichzelf.

"En snel een beetje, anders zie ik eruit als een holbewoner." Het grote probleem was dat zijn vaste kapper op vakantie was naar Spanje.

Thomas besloot daarom een stukje te gaan wandelen in zijn eigen buurt.

Het was een frisse herfstdag en de bladeren vielen van de bomen.

Hij zocht naar een kapper waar hij zonder afspraak naar binnen kon lopen.

Na tien minuten zoeken zag hij een kleine, ouderwetse kapperszaak op een hoek.

De verf op de deur was een beetje afgebladderd en de ramen waren een beetje beslagen.

Boven de deur hing een houten bordje met de tekst: Kapsalon De Vries.

Binnen brandde een warm, geel licht.

Thomas rook de typische, sterke geur van oude aftershave en zeep al toen hij de deur opendeed.

"Goedemorgen," zei een oudere man met een witte doktersjas aan.

Dit was meneer De Vries.

Hij had een vriendelijke lach, maar hij droeg een bril met extreem dikke glazen.

Op de achtergrond speelde zachte, klassieke muziek op een oude radio.

"Goedemorgen," antwoordde Thomas beleefd.

"Heeft u misschien tijd om mijn haar te knippen?" Meneer De Vries knikte langzaam.

"Natuurlijk, jongeman.

Ik heb alle tijd van de wereld.

Ga maar zitten in de stoel bij het raam." Thomas ging zitten in de grote, bruine leren stoel.

De stoel was comfortabel, maar kraakte luid toen hij ging zitten.

Meneer De Vries deed een grote, zwarte doek om de nek van Thomas.

"Wat gaan we precies doen vandaag?" vroeg de kapper met een zware stem.

"Nou," begon Thomas, "ik heb vanavond een belangrijke date.

Ik wil graag dat het er netjes uitziet.

Haal er bovenop maar een klein beetje af.

En wilt u de achterkant mooi recht maken?

Gewoon strak en recht, alstublieft." "Recht," herhaalde meneer De Vries langzaam.

"Heel recht.

Dat komt helemaal in orde, jongen.

Ik ben een expert in rechte lijnen." Thomas sloot zijn ogen en ontspande zich.

Hij hoorde het geluid van een schaar.

Knip, knip, knip.

Het klonk rustgevend.

Daarna pakte meneer De Vries de tondeuse.

Dat is een elektrisch apparaat om haar heel kort te scheren.

Het apparaat maakte een luid zoemend geluid.

Bzzzz.

Thomas voelde het koude metaal van de tondeuse in zijn nek.

"U maakt het toch niet te kort, hè?" vroeg Thomas een beetje bezorgd.

"Nee hoor," zei de kapper vrolijk.

"Ik maak het precies zoals jij vroeg.

Mooi recht.

Vertrouw me maar." Thomas voelde dat de tondeuse steeds hoger over zijn hoofd ging.

Het voelde wel erg koud aan op zijn achterhoofd.

De tondeuse bleef maar zoemen.

Bzzzz.

Na twintig lange minuten was meneer De Vries eindelijk klaar.

Hij pakte een handspiegel en hield deze achter het hoofd van Thomas.

"Kijk eens aan," zei de kapper trots.

"Wat vind je ervan?" Thomas opende zijn ogen en keek in de grote spiegel voor zich.

Daarna keek hij via de handspiegel naar de achterkant van zijn hoofd.

Zijn mond viel open van pure verbazing.

Hij kon zijn ogen niet geloven.

Zijn haar bovenop was nog best lang, maar de hele achterkant van zijn hoofd was compleet kaal.

Er was geen enkel haar meer over.

Het was niet zomaar kort, het was helemaal weggeschoren.

Halverwege zijn hoofd was er een harde, horizontale lijn waar het haar plotseling weer begon.

"Maar... maar..." stotterde Thomas.

"Mijn haar is weg!" Meneer De Vries keek een beetje verward door zijn dikke bril.

"Je vroeg toch om een rechte achterkant?

Kijk maar naar die lijn.

Die is perfect recht.

Ik heb zelfs een denkbeeldige liniaal gebruikt.

Strakker en rechter dan dit krijg je het nergens in Den Haag." Thomas wilde eerst heel boos worden, maar toen hij de trotse blik van de oude man zag, moest hij ineens hard lachen.

Het zag er zo belachelijk uit.

Hij leek wel een soort omgekeerde paddenstoel.

"Tja," zei Thomas, terwijl hij met zijn hand over zijn kale en koude achterhoofd wreef.

"Het is inderdaad heel erg recht.

En het is wel goed geschoren in ieder geval.

Heel glad." Meneer De Vries lachte luid.

"Precies!

En geloof me, de vrouwen houden van een gladde nek." Thomas betaalde de kapper vijftien euro en liep naar buiten.

De koude herfstwind blies direct in zijn nek.

Hij pakte zijn telefoon en stuurde een berichtje naar zijn date met een foto van zijn nieuwe, vreemde kapsel.

Hij schreef erbij: 'Ik heb een klein ongelukje gehad bij de kapper.

Ik hoop dat je van abstracte kunst houdt.' Gelukkig stuurde ze direct een lachende smiley terug.

De date ging die avond fantastisch, en ze hebben nog uren gelachen om de rechte lijn van meneer De Vries.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com/transcripts.