🍰 woont en het Blunder

Hendrik stond in de keuken van zijn knussenhuisje in Drachten.

Het was een komen zaterdag ochtend, de lucht was fris en de geur van vers gezetde koffie vulde de ruimte.

Hij had net zijn krant uit de briefe bus gehaald en bladerde er door terwijl hij aan de keukentafel zat.

Genietend van de stilte die alleen door het zachtige tik van de regen op het dak werd onderbroken.

Terwijl hij verder las, veel zijn oog op een artico over Trump en Kim Jong Un.

Wat een wereld mompel de hij tegen zichzelf, zijn wijkbrouwen frontend.

Hij dacht terug aan de tijd dat hij met zijn ouderschool vriend Jan, die nu in Zuid-Korea woont,

gesprekken had over wereldpolitiek, die gesprekken misten hij wel eens, vooral op zulke momenten,

niet veel later ging de doorbel. Het was zijn buurvrouw, Sophie, die altijd voor energie zat.

Hendrik, heb je het nieuws gelezen? Vroeg ze aan te jas terwijl ze binnenstapten, haar regenjas nog draupend van de regen.

Hendrik knikten en wees naar de krant. Ja, ik las net over die ontmoeting die Trump

wil. Sophie ging zitten en pakte een stroep waafel die op tafel lag.

Het is toch ongelofelijk? Wat zou dat betekenen voor de wereld denk je?

Vroeg ze, terwijl ze een hap nam, Hendrik halde zijn schouders op.

Ik weet het niet, Sophie, soms lijkt het als of de wereld op zijn kop staat.

Hmm, maar misschien is praten beter dan niets doen.

Ze knikte beide en Sophie voegte er aan toe.

Je zou Jan eens moeten bellen. Kijk er wat hij ervan vindt.

Hendrik glimlachten bij het idee. Dat is een goed plan. Ik heb hem al een tijdje niet gesproken.

Na hun gesprek besloot Hendrik dat het tijd was om Jan een bericht te sturen.

Hij typte snel een bericht met de vraag of Jan tijd had om binnenkort te bellen.

Terwijl hij wachten op een antwoord, kijk hij naar buiten.

De regen was gestopt en een zwakke zonestraal brak door de wolken.

Die middag toen hij met Jan aan de telefoon zat, voelde de kilometer tussen hen in eens veel korter.

Ze praten over van alles, niet alleen over het nieuws, maar ook over hun leven.

De kleine dingen die ze meemaken, Hendrik voelde zich op gelucht en dankbaar voor de vriendschap.

Die ondanks de afstand nog steeds zo sterk was.

Toen hij die avond naar bedging dacht hij aan hoe belangrijk het is om verbonden te blijven met de mensen,

om wie je geeft, zelfs als de wereld om je heen verandert.

En met die gedachte, veel hij in een diepe, vredige slaap.

Heel erg bedankt dat je luisterde, morgen ontdekken we samen weer iets nieuws.