Lawines in Oostenrijk (Kyan doet EHBO-cursus)

Jullie support maakt dit extra waarderen.

Nou, vanmiddag stond Cayan in een zaltje.

Achter een sportwinkel aan de rand van het Z-heldenquartier.

Geen muziek, geen praatjes, alleen het tikken van een klok

en het zachte piepen van een defibrillator-trainer.

Op de tafels lagen Plysters, een plastic oefenarm

en een pop die er een beetje zip bij lag

als of hij liever naar scheeveningen wilde.

Cayan had zich ingeschreven voor een EHB- ook kursus.

Omdat hij volgende maand naar Oosterrijk wilde voor de sneeuw.

Hij voelde zich best zeker tot hij die pop zag.

Als ik straks blokkeer, sta ik dan voor pannekoek, dacht hij.

Hij vreef zijn handen langs zijn broek,

kijk naar de posters aan de muur en probeer de netjes te ademen.

Jo en toen trilde de telefoon van de instrukteur.

Ze kek op haar scherm, trok haar wengbrouwen op en zij,

NOS bericht, ze draaiden het scherm naar ons toe.

Lawiness.

Twee mensen dood en een Nederlander die was gereanimeerd.

Cayan slikten, gereanimeerd, dat is hard massage toch?

Vroeg hij?

Bijna.

We zeggen eigenlijk reanimatie, zij de instrukteur.

En ze tikt hem meteen op de pop.

En ja, borstdrukken, hullepalen, doorzetten.

Naast Cayan zat een jongen met een velgroene muts.

Die vluisterde, daar is ook wat, he.

Oosterij klinkt ineens niet meer als een ansichtkaart.

Cayan knikte, maar zijn hoofd ging alle kanten op.

Hij zag in gedachten witte hellingen en ook stilte die te groot was.

De instrukteur zette een metronome app aan.

Tik, tik, tik, ritmen vast houden, zij ze.

Toen kwam er nog een trilling.

Dit keer bij Cayan zelf, een onbekend nummer.

En daarna een kort spraak bericht.

Een man, hijgend, ik ben in Oosterijk, ik ben Nederlandse.

Iemand is net geholpen.

Ik weet niet wat ik moet doen.

Cayan voelde zijn keel strak worden.

M'n vrouw mag ik even, vroeg hij, ze knikte direct.

Zeg maar rustig wat je hoort.

Cayan zette het bericht op luidspreker.

De instrukteur bleef Kam.

Net zo stevig als een Hollandse dijk.

Oké, zij ze.

Jij vraagt waar hij is.

Jij zegt Bel on 12.

En jij blijft aan de lijn tot hij iemand naast zich heeft.

Cayan drukt op opnemen.

Hey, luister, zij hij.

Waar ben je precies?

Is er een hotel naam?

En kun je om de 12 bellen?

Blijf niet alleen.

Oké, de man noemde een naam.

Die Cayan amper kon uitspreken.

De instrukteur schreef het phonetisch op.

Als of het een boodschap leisje was.

Lekker bezig, zij ze zacht.

Later, toen de kurs dus klaar was, liep Cayan via het plein naar een haarinkraam.

Hij had langzaam.

Als of hij elke hub wilde laten landen.

In zijn hoofd blijft dat ritmen.

Tik, tik, tik.

Hij dacht, sneeuw is mooi, maar je moet wakker blijven.

En als het echt mis gaat, dan wil je niet stoer doen.

Dan wil je handelen.

Dit is het, dacht hij.

Gewoon doen wat nodig is.

Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op Dutchfluency.com.

De tuleptrainer heeft het klaarstaan als je interactief wil oefenen.

Tot morgen.