🎭 gaat vs de Spook-Sprinter Crisis

Vera stond op het peron van het station in Deventeur.

Het was een frisse ochtend en ze nam een slok van haar dampen de koffie.

Ze keek naar de klock boven het peron en zacht dat haar trein naar Rotterdam over 5 minuten zou vertrekken.

Vera was op weg naar een belangrijke vergadering en voelde een mix van spanning en anticipatie.

Toen haar telefoon trilde in haar jaszak, halde ze hem tevorschijn en zacht ze een bericht van haar collega.

Heb je het nieuws gehoord? Treinen bij Zwolle ligt een stil.

Verwarring maakte zich meester van Vera.

Ze keek om zich heen naar de andere reizigers die ook hun telefoonzaatplegde.

Een omroeper kondigde aan, dames en heren, door een poging tot koper-diefstal is haar ernstige vertraging op het traject Zwolle Rotterdam.

We zoeken naar een oplossing, onze excuses voor het ongemak.

Vera zuchte.

Nou ja, zeg, mompelde ze tegen zichzelf.

Naast haar stond een man met een koffer die haar horden.

Da's ook wat he, altijd gedoe met die treinen, zij hij met een knippog.

Vera glimlachten flautjes en knikten.

Ze voelde de frustratie op borrelen, maar wist dat ze kan moest blijven.

Ze besloten haar collega te bellen om te overleggen.

Hoi, ik ben op het station, maar het ziet er niet goed uit.

Wat nu?

haar collega stelde voor om te kijken of er bussen reden.

Vera liep richting de uitgang van het station.

Terwijl ze cina's apelgeur rook van een kraampje dat versap verkocht.

Het gaf haar een beetje troost in deze hektische situatie.

Bij de bushalte was het druk.

Reizigers probeerde te achterhalen welke bus hen op weg kon helpen.

Vera horde een vrouw klagen.

Dit is echt te gek voor worden.

Hoe kunnen ze zo iets onvoorbereid laten gebeuren?

Vera halde diep aadem en dacht aan wat haar oma altijd zei.

Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.

Uiteindelijk besloten Vera een alternatieve route te nemen.

Ze stopten in een bus richting aamersvord in de hoop daar betere verbindingen te vinden.

Terwijl de bus langzaam de weg opreed, kijk Vera uit het raam en zacht de herfstbladeren vallen.

Ze voelde zich calmer worden.

Misschien is dit wel een kans om even rustig na te denken.

Zij ze zacht tegen zichzelf.

Later die dag, na een lange reis kwam ze eindelijk aan op haar bestemming.

De vergadering was al begonnen, maar haar collega had alles opgevangen.

Vera voelde zich op gelucht en trots dat ze de dag had kunnen om armen omdanks de tegenslagen.

Terwijl ze terugdacht aan de ochtend, realiseerde ze zich dat geduld en flexibiliteit de sleutelwaren

geweest.

Misschien dacht ze met een glimlach was het tijd om die cina's appelsap toch eens te proberen.

Dank je wel voor het luisteren.

Morgen staat er weer iets moois op je te wachten.