Discriminatie bij sollicitaties (Mira twijfelt)

Nou, Mira stond op een woensdagavond in een sporthal in het Zeeheldenkwartier,

met een badminton racket in haar hand en een rol sport tape in haar tas.

De vloer glom een beetje en ergens piepte een oude ventilator.

Zo'n geluid dat je na 5 minuten ineens niet meer hoort.

Aan de kant lagen plastic shuttles in een bak.

En er hing een lichte geur van schoonmaakmiddel en sinaasappelschil van iemands drinkfles.

Mira had net een oefenpotje gedaan.

Ze lachte maar van binnen zat ze met iets.

Ze had vorige week een formulier ingevuld voor een plek bij een cursusorganisatie,

om mensen te helpen met taal.

Ze kreeg een kort mailtje terug.

We gaan toch voor iemand anders, geen uitleg.

Ze dacht, waarom was mijn naam te vreemd of mijn accent aan de telefoon?

Jo, en toen liep ze naar de kleedkamer.

Daar stond een kleine radio op een bankje.

Naast een pot gel en een zak dropveters.

Een vrouw van het team, Monique, draaide aan de knop.

Wacht, dit is NOS, zei ze.

Denk doet weer een poging om discriminatie bij sollicitatie wettelijk tegen te gaan.

Mira keek op.

Wettelijk, dus met een regel, vroeg ze.

Ja, zij Monique, zodat je niet zomaar mensen anders behandeld.

Niet op naam, niet op uiterlijk, niet op waar je vandaan komt.

Coon, die net zijn veters vastmaakte, zuchten, kom op zeg.

Als of dat nog nodig is, iedereen is toch normaal, Mira voelde haar wangenhet worden.

Bijna.

We zeggen eigenlijk dat klinkt mooi, maar het gebeurt nog, zij ze.

En ze moest om zichzelf lachen, omdat ze ineens klonk als een jef.

Ik bedoel, ik merk het soms, Monique knikten.

Ik ook.

En weet je wat?

Soms is het heel klein, een blik, een stilte, een bebellenwel dat nooit komt, de radio praten

door.

Mira horen woorden als controle en regels voor bedrijven.

Ze dacht aan dat telefoonwinkeltje van laatst, waar Emma zo'n supersterk hoesje zorgt bij

die snackkramen.

Emma zei toen, als mijn scherm breekt, ben ik alles kwijt.

Mira dacht, zo voelt dit ook, als je kansen breken, ben je veel kwijt.

Toen ze later naar buiten liep, pakten ze haar ove chipkaart en ging met de tram richting

het binnenhof.

Niet om te protesteren met boorden, nee, ze ging gewoon kijken, even staan, even adem halen.

Ze stuurde daarna een bericht naar de cursusorganisatie of ze feedback konden geven, want ze

wilde leren.

En ze appte Monique, dank je, ik voelde me niet alleen.

Monique antwoorden meteen, dit is het lekker bezig, Mira glimlachten.

Die avond voelde kleiner, maar ook lichter.

Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op Dutchfluency.com.

De tulip-trainer heeft het klaar staan als je interactief wil oefenen, tot morgen.