De kamer voor €200

Bram zit in een klein café in Amsterdam.

Het is druk.

De mensen praten en lachen.

Bram drinkt een kopje koffie.

Hij kijkt naar zijn telefoon.

Hij zoekt een kamer.

Hij ziet veel advertenties.

Maar alle kamers zijn heel duur.

Een kleine kamer kost wel €900.

Bram schudt zijn hoofd.

'Ik kan dit niet betalen,' denkt hij.

Hij drinkt zijn koffie en zucht.

Dan ziet hij een advertentie.

Er staat: 'Gezellige kamer in Amsterdam.

Huur: €200 per maand.' Bram kijkt twee keer.

Hij gelooft het niet. €200?

Dat is heel goedkoop.

Hij denkt: Misschien is er een probleem.

Maar hij wil het proberen.

Hij belt het nummer.

Een vriendelijke stem zegt: 'Met mevrouw De Vries.' Bram zegt: 'Ik wil de kamer zien.' De vrouw zegt: 'Kom vanmiddag maar.

Het adres is...' Bram schrijft het op. 's Middags gaat Bram naar het huis.

Het is een oud huis in een rustige straat.

Er staan bomen.

Bram ziet een groene deur.

Hij belt.

Mevrouw De Vries doet open.

Ze is klein en lacht vriendelijk.

'Kom binnen,' zegt ze.

Bram loopt naar binnen.

Het huis ruikt naar oude hout en thee.

De trappen kraken.

Mevrouw De Vries brengt hem naar een kleine kamer.

'Hier is je kamer,' zegt ze trots.

Bram kijkt.

Zijn mond valt open.

De kamer is heel klein.

Het is een plek onder de trap.

Er is een smal bed, een kleine lamp en een raampje.

De muur is wit.

De kamer is misschien twee meter lang en één meter breed.

Bram zegt: 'Dit is geen kamer.

Dit is een kast!' Mevrouw De Vries lacht.

'Het is een kamer hoor.

Kijk, je kunt hier slapen.

Het bed past precies.

En je hebt een raam.

Dat is belangrijk.' Bram stapt in het kamertje.

Hij moet bukken.

Zijn hoofd raakt bijna het plafond.

Hij kan niet rechtop staan.

'En de huur is echt maar €200?' vraagt Bram.

'Ja,' zegt de vrouw.

'Maar er is één ding: je moet de kamer delen met een spin.

De spin woont in de hoek.

Hij is vriendelijk.

En je mag niet te veel bewegen, want dan stoot je je hoofd.' Bram kijkt naar de spin.

De spin zit in een web in de hoek.

Hij is groot.

Bram denkt: Wat doe ik hier?

Maar hij heeft geen andere keus.

Hij wil in Amsterdam wonen.

Amsterdam is leuk, maar duur.

Hij zegt: 'Ik neem de kamer.' Mevrouw De Vries applaudisseert.

'Gefeliciteerd!' Ze geeft hem een sleutel.

'Dit is de sleutel van de voordeur.

De kamer heeft geen deur.

Maar dat is niet nodig, want je past toch niet in de deur.' Bram lacht flauw.

Die avond ligt Bram op het kleine bed.

Hij kijkt naar het raam.

Hij ziet de lucht en een straatlantaarn.

Het is koud, maar hij heeft een lekkere deken.

De straat is stil.

Hij hoort een tram in de verte.

Hij denkt: Ik heb een kamer in Amsterdam.

Het is klein, maar het is van mij.

Het voelt een beetje grappig.

Hij wil even bewegen, maar hij stoot zijn hoofd.

'Au!' zegt hij.

De spin kijkt naar hem.

Bram fluistert: 'Welkom thuis, spin.

Wij wonen hier samen.' Dan sluit hij zijn ogen.

Hij lacht.

Huur in Amsterdam is niet duur.

Je moet alleen klein zijn.

En niet te veel bewegen.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.