Verdieping: 6 t/m 9 november

Welkom, pakkelekkere kopkoffie bij, of T, wat je maar wilt.

Schijf gezellig aan, want jij bent vandaag echt de derde persoon hier bij ons aan tafel.

Ja, superleuk dat je meeluistert.

We hebben weer een hoop te bespreken.

Absoluut.

En vandaag danken we in, nou ja, best wel een ongewone stapel bronnen eigenlijk.

Het zijn geen akademische rapporten of zwaar politieke manifeste deze keer.

Nee, we hebben letterlijk aantekeningen van alle dagens gesprekken voor ons liggen.

Precies, gewoon het soort groeze moest dat je opvankt als je in een café zit.

Kompleet met discussies over wie wienskoekjes nou weer heeft opgegeten.

De voetbal uitslagen van gisteren aanvond en vakantieplannen.

Heel alle dagens allemaal in eerste instantie?

Ja, maar als we dan even inzoomen op water echt besproken wordt,

zoals tussen die slokke kopie door,

dan stuit we op twee schijmer ongereliteerde maatschappelijke aardverschrijvingen.

En dat is waard fascinerend wordt.

Aan de ene kant hebben we het abrupte einde van een gigantische Brit-seriality TV hit.

En aan de andere kant gaat het over het afbrokelen van een 30-ja-oud politiek-imperiom in Zuid-Afrika.

Echt een piezare combinatie als je het zo hoort, hè?

Zeker weten, maar onze missie van deze deep-tive is juist om te ontdekken waar die twee werelden elkaar raken.

Waar stopt de eluzie en neemt de harde realiteit het stuur over?

Ja, we gaan vandaag eigenlijk de meeganisme ontleden van institutionele zelf genoegzaamheid.

Institutionele zelf genoegzaamheid, dat klinkt meteen lekker zwaar.

Het klinkt zwaar, maar bedenken is hoe enorme machtige bollwerken,

of dat nu een televisiestudio is of een regeringspartij,

zo blind kunnen worden voor hun eigen verval.

Er is een heel duidelijk patroon te ontdekken in deze ogenschijnlijk simpel gesprekken.

Een soort overkooplend patroon dus?

Ja, ik zie het een beetje als een soort maslo-piramieden van institutioneel vertrouwen.

Die term vind ik echt briljant al startpunt.

Dus wat je eigenlijk zegt is dat hoogdraven de belofte is of flitzend en te themend,

alleen werken zolang de absoluut basisbehoefte gegrandeerd zijn.

Exact, dat is precies de kern.

Dan brengt ons direct bij het eerst de onderwerp uit onze bronnen.

Een Britse zender trekt echt definitief de stekker uit het in menspopulaire programma Mary That First Side.

En we weten allemaal hoe groot dat programma is, ook hier?

Ja, meega.

De promise is bij de meeste wel bekend,

totaal een vreemde trouwement elkaar voor het oog van de camera.

Maar de reden dat het nu plotting stop zetten is echt rond uitgremig.

Het ging al lang niet meer om een beetje drama aan de ontbijt daarvoor.

Nee, precies.

Er zijn meerdere, zeer ernstig geklachten binnengekomen.

De bronnenspreken expliciet overmeldingen van verkrachting en sexueel grensoverschrijdendig draag.

En wat we hier analytisch echt moeten ontleden,

is waarom de zender nu pas die rode knop inrukt.

Want het stopzetten van zo'n kijkse even knon is natuurlijk een gigantische financiële strop.

Een astronomische strop, ja.

Het meegenisme dat hier speelde is de constante escalatie in reality-televisie.

We leven in een aandachtse economie en die voorijs dat elke nieuw session gewoon extremer moet zijn aan het vorigen.

Om de kijkerte blijven boeien, ja, anders zetten ze weg.

Precies.

Wat ooit begon als een relatief, nou ja, onschuldig social-experiment,

veranderd langzaam in een snookkookpan.

Alles draait om geregisseerde stress, alkehol, slaapte kort en conflict.

En dan verliet je de controle.

De producenten raker verstrikt in hun eigen succes voor mullen.

Ze schuizen de grens van wat etisch toelaatbaar is, ongemerkt steeds verder op.

Maar hier moet ik toch even advocaat van de duivalspelooi?

Is reality TV niet per definitie altijd al een soort uitbuiting van menselijk drama geweest?

Toch tot zeker hoogte, wel, ja.

Ik bedoel het hele jaren leunt op sensatie zucht.

Kijk eens weten dondersgoed dat ze naarwege produceren de trash kijken.

En de deel nemen zelf, die tekenen toch weerig contracten om gewoon broem te worden.

Zeker, dat is de deel die ze maken.

Waarom is dit specifiek een moment dan het definitieve breakpunt?

En niet zeg maar een van de hoondere andere controversen zijn het afgelopen T-Senium.

En zender had er gewoon, weet ik veel, in want er standaard PR-excuse de wereld in kunnen sturen en de regisseurken onslaan.

Dat is echt de kernvraag hier.

Het grote verschil zit er minder aard van de grens die nu is overscheden.

Je hebt voorkomengelijk dat de publiek psychologische manipulatie of emotioneel drama al heel lang accepteerd.

Ja, het vinden we prachtig om naar te kijken.

Dat zien we als onderdeel van de show.

Maar fysieke entechietijd en specifiek sexueel geweld,

het valt gewoon met geen mogelijkheid meer te spinnen als entertainment.

Nee, dat is een hele harde grens.

De illusie van reality TV werkt uit sluitend als we geloven dat er ergens buiten beeld voor wassen en rondlopen die de boon gaat houden.

Het gecontroleerd is zeg maar.

Ja, zudraad publiek door heeft dat de wakende zelf in slaap zijn gevallen of er nog gewoon wegkijken voor de kijkse huivers,

dan ontploft dat stilzwijgen de contract met de kijkers.

Met je wat men aan het denken, het is de ultieme achtpaan-andologie.

Oh, vertel.

Nou ja, als we in zo'n extremen achtpaan stappen, dan gielen we en ervaren we doodzangst voor de lor.

We kikken op de illusie van gevaar.

Ja, dat is de hele aantrekkingskracht van een pretpark.

We accepteren die angst, maar uit sluitend omdat we de 100% op vertrouwen dat de fysieke veiligheidsbeugels onveilbaar zijn.

We vertrouwen erop dat het pretpark aan de absoluut basisveiligheid heeft voldaan.

Ja, de Maslof Pyramiden van het pretpark zeg maar.

Als tijdens de rit ineens blijkt dat die beugels gewoon los zitten, dan is het niet meer spannend, maar levensgevaarlijk.

Je gaat dat nog niet eisen dat ze het waringtje even oplappen met wat duktee.

Nee, natuurlijk niet.

Dan eis je dat het hele park onmiddellijk zijn deuren sluit.

Dat is echt een perfecte vergelijkingen.

Het draait om die veiligheidsbeugel.

Weet je, dat zie je ook veilig terug in de gespreksnotities uit onze bronnen.

Oh ja, hoe kwam dat daarna voor?

Nou, we lezen hoe één van de sprekers in dat café aanvangelijk het klassieke verweer gebruikt.

Dus die zegt ze iets van 8 z'n programma is er allemaal napp.

Dat is de kochnitieve dissonantie, toch?

Exakt, dat is de kijkere die krampachtig die eluzy in stand te houden.

Maar dan komt er snoeien harde pushback van een ander aan dat daadeltje.

Die zegt een napp of niet.

Het is wel echt voor die mensen die er inzitten.

Wow, ja, dat zit je wel even met beide benen op de grond.

Dat dont echt een gigantische verschuifing in ons collectieve bewust zijn.

Kijk, de gemonteurde ruzie om wie de afwasmachine inruimt, dat is napp.

Maar de trouwma's die ontstaan wanneer fundamentele veiligheidsregels worden gegeerd,

die zijn absoluut niet napp.

Wat ik hierbij ook cruciaal vind, laat zien dat instituties in dit geval een machtig media-kongelomeraad,

hun eigen basislijn gewoon voorledig uit het oog kunnen verliezen.

Ze waren steken blind geworden voor hun eigen fundament.

Precies, ze keken, waarschijnlijk naar de grafieken,

zagen de kijkseiverstijgen en dachten we zijn fantastisch bezig.

Maar ze voelden niet dat de fundamenten van hun eigen etische verantwoordelijkheid

eigenlijk aan het weggrote waren.

Tot dat het hele bouwwerk instort.

Ja, en dan probeer de zender met zo'n abrupt einde heel krampachtig te controle terug te pakken.

Een actie die schreeuwt van kijkons is, wij nemen veiligheid wel serieus.

Maar de schade aan het vertrouwen is dan al aangereegd?

Precies, te laat.

En dat fenomein, maar bij machtige institute blind worden voor de rot in hun eigen fundamenten,

omdat ze volledig bedwelmst zijn door hun eigen succesverhaal,

dat beperkt zich absoluut niet tot de popkultuur.

Nee, dat is al vooral.

Het is een universeel meegenisme.

En het vormt de perfecte conceptuele brug naar de tweede bron in onze stapel van vandaag.

Ja, want we maken nu een behoorijkesprong.

Het klopt, want als we die escalatie en dat blinde vrek gedrag projecteren op een compleet land,

dan zien we exact dezelfde dynamiek ontploffen.

Maar dan met immensen geopolitieke consequenties.

In de raad, laten we dat abstracte model van die maslofpiermieden van vertrouwen

eens meenemen naar de realiteit van de stembus.

Uit de notities van het gesprek komt een historisch nieuwsvijt naar voren.

En niet zomer, eentje?

Nee, in Zuid-Afrika verlies de partij van Nelson Mandelaar het ANC.

Na 30 jaar onafgebroken magt, ineens gigantisch veel te rein.

En dan heel specifiek in de grote steden.

En om echt te doorgronden hoe monumentaal dit is,

moet we het even hebben over het concept van bevrijdingskapitaal.

Bevrijdingskapitaal? Ligt dat erzuit?

Dat ANC was natuurlijk niet zomaar een politieke partij die met een leuk verkiezingsprogramma aankwam.

Ze hebben letterlijk het apartheidsregime ontmanteld.

Ja, ze hebben geschiedenis geschreven.

Dat geeft een partij in bijna mythische status.

Ze bezaten een enorme reserve aan historisch krediet bij de bevolking.

Een jarenlang kon dat bevrijdingskapitaal voor de ingezet om allerlei bestuurlijke inkompetentie

of corruptieschondalen af te deckeken.

De mensen bleven toch wel trouw.

Precies? De loialiteit was gewaasierd op identiteit en gedeelde geschiedenis.

Een absoluut niet op de waan van de dag of het valende beleid.

Ik begrijp dat historische krediet helemaal, maar toch het stuip me ergens tegen de borst.

Dertig jaar is gigantisch lang voor een land om dysfunctioneerd te accepteren op basis van nogstalgie.

Het is een hele generatie.

Ja, hoe werkt zo'n loialiteit dan in de praktijk?

Want ergens moet hier rekenzom voor de gebeelden in woorden toch een keer om slaan.

Dat klopt. En dat is precies wat er nu op dit moment aan de hand is.

Die rekenzom slaat om omdat de generatie dynamicaan veranderen is.

En de tasbare realiteit is gewoon te onhoudbaar geworden.

De rekenstraat.

In de begin jaren stemde mensen natuurlijk massaal uit dankbaarheid voor hun hervonden vrijheid.

Maar de nieuwe generatie kiezers heeft Mandela nooit meegemaakt als actieve leider.

Die kennen hem alleen uit geschiedenisboeken en verhalen.

Exact.

Zij ervaren dagelijks alleen de gevolgen van het huidige beleid.

En hier in onze notities zien we de harde werkelijkheid verwoord.

Een gesprekdeelnemer in dat café vraagt letterlijk: waarom verliezen ze dan?

En wat is het antwoord?

Het antwoord daarop legt de vinger op de zere plek.

Het is pure woede.

Woede over de onmogelijkheid om nog een normaal leven te kunnen leiden.

Om dit hele verhaal tastbaar te maken moet ik denken aan een vertrouwensaccu.

Een vertrouwensaccu, vertel.

Ja, kijk, toen de partij 30 jaar geleden de bevrijding bracht,

werd die accu bij iedere individuele burger gewoon tot 100 procent geladen.

Ja, een volledig laadkrediet.

Precies, maar een overheid moet je accu vervolgens wel druppelsgewijs opgeladen houden met goed bestuur.

Wat we hier nu zien, is dat de accu structureel dag in dag uit leegloopt.

Door de realiteit van alle dag.

En niet door abstracte politieke debatten op de televisie, maar door keiharde, dagelijkse frictie.

Elke keer dat de stroom uitvalt, trekt dat er een procent af.

Ja, elke mislukte sollicitatie door een haperende economie kost nog eens 5 procent.

Precies, nostalgie of prachtige historische verhalen over de vrijheidsstrijd

die kunnen een compleet lege akku simpelweg niet herstarten.

Dat gaat niet werken, nee.

Als je auto ’s ochtends vroeg niet start, omdat de accu hartstikke dood is,

dan kan het je helemaal niets schelen dat de fabrikant van die auto 30 jaar geleden een geweldig bedrijf was.

Dat is echt een ijzersterke metafoor.

En het sluit ook nog eens naadloos aan bij wat er specifiek in Zuid-Afrika speelt,

zoals beschreven in de bronnen.

Ja, want dat gaat daar niet om een klein dipje in de stroomvoorziening, toch?

Absoluut niet.

We hebben het hier niet over een simpele stroomstoring op één avond.

We hebben het over chronische, structurele loadshedding.

Geplande stroomuitvallen.

Geplande stroomuitvallen die uren en soms zelfs dagen aanhouden.

En dit is waar onze institutionele Maslow-piramide weer direct om de hoek komt kijken.

De basisbehoefte?

Ja.

Bovenin die piramide zit de trots op de natiestaat, de historische erfenis van het ANC.

Maar helemaal onderin, echt bij de fysiologische basisbehoefte van de maatschappij, daar zit elektriciteit.

Zonder stroom stopt alles.

Stroom is al lang geen luxe meer.

Het is het absolute fundament van een moderne economie.

Precies, zonder stroom bederft het eten, je koelkast wordt warm.

De stoplichten vallen uit. Wat gebeurt er dan op de wegen?

Alles loopt vast.

Kleine ondernemers gaan massaal failliet omdat ze hun deuren moeten sluiten.

Wat natuurlijk direct weer leidt tot die immense werkloosheid die in de bronnen genoemd wordt.

De hele basislijn is gewoon totaal weggevallen.

Ja, de fundering is weg.

En wat die gespreksnotities bij Jan doen,

is de cognitieve dissonantie tussen binnen en buiten pijnlijk blootleggen.

Ja, dat contrast met de tourist is echt fascinerend om te lezen.

Vertel, wat stond er precies in?

In het gesprek vertelt iemand over een buurman die net terug is van een vakantie in Zuid-Afrika.

Die man had werkelijk de tijd van zijn leven gehad.

Zon en zee, je weet wel.

Een paradijs op aarde.

Precies, dat is de gepolijste buitenkant van het land.

Speciaal ontworpen om bezoekers van buiten naar binnen te harken.

De resorts hebben eigen generatoren; het water in de luxe zwembaden is heerlijk warm.

En de illusie wordt in stand gehouden als een perfect moment.

Dus de toerist koopt een kaartje voor het luxe pretpark

en krijgt de illusie keurig voorgeschoteld.

Eigenlijk net als de argeloze kijker op de bank bij zo'n realityshow.

Precies dezelfde dynamiek.

Maar voor de gewone inwoner van Johannesburg is die illusie simpelweg geen optie.

Die moet de rauwe realiteit ervaren zodra die de deur van het dure hotel om de hoek uitloopt.

En dan zit je in de donker?

En daar zit de ultieme kortsluiting voor het ANC.

Je kunt een buitenlandse toerist misschien nog de illusie van een perfect functionerend paradijs verkopen.

Maar een stedelijke kiezer die al daar in het donker zit, zonder baan.

Die trap er gewoon echt niet meer in.

Nee, die is het zat.

En dat is exact de analyse die door die mensen in het café gemaakt wordt.

Een van hen merkt op een gegeven moment heel droogjes iets op over de partij.

Ze moeten wel iets oplossen, want de mensen zijn boos.

Zo simpel kan het zijn.

En dan die fantastische afsluitende opmerking in die notities.

Iemand zegt dat is democratie.

Bam, dat is een flinke uitspraak voor een café gesprek.

Het klinkt heel simpel, maar het bevat eigenlijk een enorme politieke volwassenwoording.

Het betekent dat kiezer zijn emotionele en historische banden

definitief hebben losgekoppeld van hun transactionele verwachtingen van een overheid.

Voor wat hoort wat?

Je levert als overheid de basisvoorzieningen, of je verlies de macht.

Het bevrijdingskapitaal is officieel van je het verklart.

Als we deze twee op het oog totaal verschillende werelden,

Britse televisie en Zuid-Afrikaanse politiek nu echt over elkaar heen leggen,

dan ontstaat er een heel helder, maar ook wel confronteren beeld van de tijdperk waarin we nu leven.

De status quo is nergens meer veilig.

Nee, inderdaad.

Of je nu tientallen wil je een ponde omzet als media bedrijven,

of steunt op de gigantische ervanis van een van de weist iconische wereldleiderserdere schieden is,

immuniteit bestaat gewoon niet meer.

Het waan idee dat institities toebig toe veel zijn,

zolang ze de massa maar goed verhelvertellen,

dat wordt op dit moment wereldwijd keihard onmanteld.

En wat dit voor jou als luisteraar betekent,

is dat de machtbalant fundamentel aan het verschuivis.

De mag licht bij de basis.

We zijn geëvolueerd van passieve consumenten en volgens aan elkaar teileden naar veel eisende participanten.

Jij hebt via je kijkgedrag, je klachten en natuurlijk je stemmen in het stemmookje,

het vermogen om te controleren of die veiligheidsbeugels wel vastzitten.

Jij bent de inspecteur van het pretpark geworden.

Exakt, de ondergrens van wat we acceptabel vinden

wordt niet lang gedicteerd door de instituutie zelf.

Het wordt afgedwongen door de keiharde basisbehoefte van de publiek aan veiligheid,

en funktionaliteit.

Wat mij daarbij op psychologisch vlak enorm interieëerd,

en dat mogen we echt echt niet onbesproken laten vandaag,

is de manier waarop dit alles in die orspunkelijke bronnen is opgetekend.

Je bedoelt de manier waarop ze praten.

Kijk, we hebben ze juist hele diepe analyse losgelaten op sexueel grens over schrijden het gedrag

en valende staten.

Dat zijn enorm zware ontvrichtende teemas.

Zware kost.

Maar in die gespreksnotities springen deze onderwerpen echt razend snel in dezelfde adem bijna

over op discussies over de lokale voetbalclub, of het weer.

Oh ja, en dat geklagen over wie de koekjes bij de koffie heeft opgegeten.

Precies.

Het veroorzijkt bij een intellectuelle whiplash als je het voor te eerst leest.

Ik moet eerlijk bekend, ik moest er ook echt hart om lachen bij het lezen.

Het lijkt bijna respectloos, toch?

Hoe snel iemand van een verkrachtingschandaal overschakeld naar,

jij denkt ook altijd alleen maar aan eten.

Het contrast is gigantisch.

Maar ik wijgen te geloven dat dit gewoon domigheid of onder geïnteresseerdheid is van die mensen.

Dit is toch een soort mentale overlevingstrategie?

Dat is exact wat het is.

Het is fascinerend dat je dat herkent.

Het is het psychologische meegenisme van compartmentering.

Compartmentering, ja, alles in doosje stoppen.

Onze menselijke geest heeft nou een zeer beperkte bandbreter voor existentiele stress.

We kunnen niet alles tegelijk aan.

Nee, als we het institutionele verval, het valen van overheden,

of al die dramatische gebeurt in de se op volle, ongeveelterde, emotionale sterk,

dat zouden binnen laten, dan zouden we letterlijk verlammen.

We zouden ons bed niet meer uitkomen, zorgd us.

Precies.

Die ogen schijnlijk totaal banal gesprekken over kookjes en een potje voetbal,

dat zijn onze schokdempers.

We normaliseren dus eigenlijk het abnormale om maar gewoon te kunnen blijven functioneer in de maatschappij.

Je moet er wel.

Het stelt als in staat om iets afschulijkers te veroordelen,

zo van echt schandaalig dat zo'n tv show dat toelaat.

En het vervolgens in de mental laatje te stoppen en dicht te doen,

zodat we u behoud de energie hebben om gewoon en onze werkdag te beginnen.

Het is ons schild tegen de realiteit.

Het toot eigenlijk aan hoe ventbaar, of misschien ook wel hoe eeltig onze maatschappij

in de loop de jaren is geworden in het verwerken van al deze macro-crisis.

Daar slijden spijken op de kop.

En het verklart trouwens ook meteen waarom institutionele verval vaak zou ontzettend lang doorkant eten onder de openvlakte.

Omdat we teveel schokdempers hebben.

Omdat we als burgers de neiging hebben om problemen heel lang te compartmenteren

in plaats van direct massaal een opstand te komen.

We passen ons aan de stromertval aan, we klagen even flink over het tv show bij de koffie-automaat

en we pakken gewoon nog een koekje.

Tot dat het echt niet magaart?

Ja, passen wanneer die basis zo ver wegzakt dat het ons dagelijks leven volledig om mogelijk maakt.

Als er geen koekje meer is en het ligt definitief niet meer aangehaat,

dan basst de bomb en vallen de instituties.

En dat is het kant op het punt.

En dat proces die langzaamel opbouw na dat breakpunt,

dat breng me bij een prikkelende gedachte die ik heel gaan onze luisteraars

wil voorleggen ter afsluiten.

O, de uitsmeider?

Ja.

Kom er op, welke heilige huisje gaat het nu aangeloven?

Nou ja, we hebben vandaag natuurlijk gezien hoe scheinbaar om aan tasthbare boelwerken,

met decennia, een opgebouwd kapital en invloed,

in recortempo kunnen instorten wanneer ze arrogant genoeg zijn

om de absoluut de basisbehoefte van hun publiek te negeren.

Ja, hoog moet komt voor de volk.

Veiligheid en functionaliteit bleek de genadaklap in onze voorbeelden.

De vraag die we ons zelf vandaag te dachten dan echt moeten stellen is,

wel gigantisch institut waarbij momentil met ze alle blind of vertrouwen,

draait op dit moment eigenlijk op de dampen van een lege vertrouwensacu.

Oof, dat is een eising wekkende vraag als je er iets langer over nadenkt.

Denk bijvoorbeeld eens aan de grote tegiganten.

Bedrijven, windstiensten tegenwoordig, zo diep verweven zijn met onze communicatie,

onze economie.

En eigenlijk ont hele dagelijks leven dat we ze letterlijk behandelen als water uitkraan.

Ja, als internetplat ligt dan stopt de wereld.

Precies, of denk aan de huidige mondiale financiële systemen.

Wie van deze absoluut de grootmachten is momentil wel zich bezig met het uitholen

van onze digitale veiligheid of privacy,

pur in de naam van algoritmes en winst.

Twea wij maar blijven scrollen.

Blind vertrouwen tot hun monopolie.

Ze wanneer zich op dit moment waarschijnlijk ondantasbaar.

Vanwege hun enorme technologische bevrijdingskapitaal.

Maar de akkologisch leeg.

Maar wanneer, en dat is de grote vraag, wanneer bereik we het punt dat we collectief wakker worden,

zien dat de veiligheid te beugels volledig ontbreken in onze digitale infrastructuur

en zeggen de eluzy is voorbij een piccadet niet meer.

Wow, dat is een gedachte die die boel wel echt even op scherp zet.

Gaan we rustig afwachten tot de digitale stroom uitvallen onomkeerbaar feit is,

of beginnen we nu wel de algoritmes de verantwoording te roepen?

Dat is aan ons allemaal.

Absoluut iets om serieus over na te denken te volgende keer dat je net als de mensen in onze bronnen

misschien wel gedachte loos door je tijdlines zit te scrollen,

met een kopje koffie en een koekje.

Geniet voor je koekje, maar blijf scherp.

Dat is een heel mooi motto.

We willen je in ieder geval enorm bedanken voor je tijd

en het delen van je nieuwsgierigheid tegen deze diepgaande verkending.

Vond het fantastisch dat je erbij was.

Het is soms heel verleidelijk om de waan van de dag te zien als losstand,

maar door interzoem op de meegenisme achter het nieuws

zie je ineens haar scherp hoe alles met elkaar verbonden is.

Alles is een systeem.

Precies.

Blijf de eluzyst bevragen,

is absoluut niet bang om de funnimentelle veiligheidsbeugels in je eigen leven

over toe stevig te testen,

en rinnen jezelf er altijd aan dat geen enkel instituut onantasbaar is,

zonder jouw uitdrukkelijke toestemming.

Nogmaals heel erg bedankt voor het luisteren en heel graag tot de bevolgende keer.